Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση ανάμεσα στο ψηφιακό αφήγημα και τη Μετασχηματιστική Μάθηση στην εκπαίδευση ενηλίκων. Σκοπός της εργασίας είναι η συστηματική ανασκόπηση και κριτική σύνθεση εμπειρικών μελετών που εξετάζουν την ψηφιακή αφήγηση ως παιδαγωγική πρακτική ικανή να υποστηρίξει αναστοχασμό, επανεξέταση παραδοχών και πιθανή αλλαγή πλαισίου αναφοράς. Η θεωρία της Μετασχηματιστικής Μάθησης του Mezirow αξιοποιείται ως βασικό ερμηνευτικό πλαίσιο, με έμφαση στο αποπροσανατολιστικό ερέθισμα, στον κριτικό αναστοχασμό, στον διάλογο, στην αναγνώριση παραδοχών και στη δυνατότητα νέας δράσης.

Η μεθοδολογία της εργασίας ακολουθεί τις αρχές της συστηματικής ανασκόπησης και οργανώνεται σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες PRISMA 2020. Η αναζήτηση κάλυψε εμπειρικές μελέτες της περιόδου 2005-2025. Από το αρχικό σύνολο των εντοπισμένων εργασιών, η τελική σύνθεση επικεντρώθηκε σε μελέτες που τεκμηριώνουν αναφορά και αναλυτική αξιοποίηση της θεωρίας του Mezirow. Η εξαγωγή και η ανάλυση των δεδομένων αφορούσαν τις διδακτικές και τεχνολογικές μορφές του ψηφιακού αφηγήματος, τον σχεδιασμό των παρεμβάσεων, τα ερευνητικά ερωτήματα, τη μεθοδολογική προσέγγιση, τις μαθησιακές εκβάσεις και τη σύνδεσή τους με διαστάσεις Μετασχηματιστικής Μάθησης.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η ψηφιακή αφήγηση αξιοποιείται κυρίως ως παραγωγή σύντομου πολυτροπικού έργου από τους εκπαιδευόμενους και, σε μικρότερο βαθμό, ως εκπαιδευτικό υλικό προς επεξεργασία. Η τεχνολογική της μορφή βασίζεται συνήθως σε εικόνα, φωνή, ήχο, βίντεο, παρουσίαση και ψηφιακά τεκμήρια. Η παιδαγωγική της αξία δεν εντοπίζεται στην τεχνολογία καθαυτή, αλλά στον τρόπο με τον οποίο η εμπειρία επιλέγεται, οργανώνεται, ερμηνεύεται και παρουσιάζεται. Οι ισχυρότερες ενδείξεις Μετασχηματιστικής Μάθησης εμφανίζονται όταν η ψηφιακή αφήγηση συνδέεται με κοινωνικά, επαγγελματικά, διαπολιτισμικά ή διαγενεακά σημαντικές εμπειρίες και συνοδεύεται από παιδαγωγική καθοδήγηση, αναστοχαστικές ερωτήσεις, διάλογο και αποτίμηση.

Τα αποτελέσματα χαρακτηρίζονται από υπεροχή ποιοτικών και μικτών μελετών. Η διαπίστωση αυτή επιτρέπει ερμηνευτική κατανόηση των μηχανισμών μάθησης, χωρίς να υποστηρίζει γενικευμένες αιτιώδεις διατυπώσεις. Ως εκ τούτου, το ψηφιακό αφήγημα δεν αποτελεί αυτομάτως μετασχηματιστική πρακτική. Μπορεί, όμως, να συμβάλει στη Μετασχηματιστική Μάθηση ενηλίκων όταν η εκπαιδευτική του χρήση οδηγεί σε κριτική επεξεργασία της εμπειρίας, επανεξέταση παραδοχών και διαμόρφωση νέων νοημάτων.

This thesis investigates the relationship between digital storytelling and transformative learning in adult education. Its aim is to systematically review and critically synthesize empirical studies that examine digital storytelling as a pedagogical practice capable of supporting reflection, reassessment of assumptions and possible transformation of frames of reference. Mezirow’s theory of transformative learning is used as the main interpretive framework, with emphasis on the disorienting stimulus, critical reflection, dialogue, recognition of assumptions and the possibility of new forms of action.

The methodology follows the principles of systematic review and is organized in accordance with the PRISMA 2020 guidelines. The search covered empirical studies published between 2005 and 2025. From the initial set of identified works, the final synthesis focused on studies that documented reference to and analytical use of Mezirow’s theory. Data extraction and analysis examined the pedagogical and technological forms of digital storytelling, the design of the interventions, the research questions, the methodological approach, the learning outcomes and their connection with dimensions of transformative learning.

The findings indicate that digital storytelling is mainly used as the production of a short multimodal work by learners and, to a lesser extent, as educational material for analysis and reflection. Its technological form usually involves images, voice, sound, video, presentations and digital evidence. Its pedagogical value does not lie in technology itself, but in the way experience is selected, organized, interpreted and presented. The strongest indications of transformative learning emerge when digital storytelling is linked to socially, professionally, interculturally or intergenerationally significant experiences and is accompanied by pedagogical guidance, reflective questions, dialogue and evaluation.

The methodological profile of the reviewed literature is characterized by the predominance of qualitative and mixed-method studies. This allows an interpretive understanding of learning mechanisms, without supporting broad causal claims. In conclusion, digital storytelling is not automatically transformative. However, it can contribute to transformative learning in adult education when its educational use promotes critical examination of experience, reassessment of assumptions and the formation of new meanings.