Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο ο κινηματογράφος μπορεί να οπτικοποιήσει όχι απλώς το περιεχόμενο μιας ανάμνησης, αλλά την ίδια τη λειτουργία της μνήμης. Η έρευνα δεν επικεντρώνεται σε ταινίες που έχουν τη μνήμη μόνο ως θεματικό τους άξονα, αλλά σε έργα στα οποία η οπτικοακουστική μορφή προσεγγίζει τον τρόπο με τον οποίο η μνήμη ενεργοποιείται, εμφανίζεται και μετασχηματίζεται: αποσπασματικά, συνειρμικά, ασταθώς, μέσα από επαναλήψεις, κενά, απώλειες, επανεγγραφές και χρονικές ασυνέχειες.

Αντλώντας υλικό από θεωρητικές προσεγγίσεις της γνωστικής ψυχολογίας, της φιλοσοφίας, των σπουδών μνήμης και της θεωρίας του κινηματογράφου, η εργασία προσεγγίζει τη μνήμη όχι ως σταθερό αρχείο του παρελθόντος, αλλά ως ενεργή, εύθραυστη και ανακατασκευαστική διεργασία. Μέσα από την ανάλυση ταινιών όπως το As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty του John Mekas και το Synecdoche, New York του Charlie Kaufman, αναδεικνύεται ότι τεχνικές και μέσα, όπως το μοντάζ, η μη γραμμική αφήγηση, η επανάληψη, η αστάθεια της εικόνας, η αποδιάρθρωση του χώρου και η σύνθετη σχέση ήχου και εικόνας, μπορούν να μετατρέψουν τη μνήμη σε αισθητική κινηματογραφική εμπειρία.

Συμπερασματικά, η εργασία υποστηρίζει ότι ο κινηματογράφος, ως οπτικοακουστικό μέσο, δεν περιορίζεται στην αναπαράσταση μιας ανάμνησης, αλλά διαθέτει τα εκφραστικά εργαλεία για να προσομοιώσει την ίδια τη μνημονική διαδικασία: τον τρόπο με τον οποίο το παρελθόν επανέρχεται, αλλοιώνεται, διακόπτεται και ανασυντίθεται μέσα στη συνείδηση.

This thesis examines the ways in which cinema can visualize not merely the content of a memory, but the very functioning of memory itself. Rather than focusing on films in which memory appears simply as a thematic concern, the study turns to works whose audiovisual form approaches the way memory is activated, emerges, and is transformed: fragmentarily, associatively, and unstably, through repetition, gaps, losses, rewriting, and temporal discontinuity.

Drawing on theoretical approaches from cognitive psychology, philosophy, memory studies, and film theory, the thesis understands memory not as a fixed archive of the past, but as an active, fragile, and reconstructive process. Through the analysis of films such as John Mekas’s As I Was Moving Ahead Occasionally I Saw Brief Glimpses of Beauty and Charlie Kaufman’s Synecdoche, New York, it argues that cinematic techniques and devices, including montage, non-linear narration, repetition, image instability, the disintegration of space, and the complex relationship between sound and image, can transform memory into an aesthetic cinematic experience.

Ultimately, the thesis argues that cinema, as an audiovisual medium, is not limited to the representation of a memory. Rather, it possesses the expressive tools necessary to simulate the mnemonic process itself: the way in which the past returns, is altered, interrupted, and reassembled within consciousness.