Η διπλωματική εργασία επιχειρεί να διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο κοινωνικής συμπερίληψης, αναδεικνύοντας τη δύναμή του να ενώνει και να δίνει φωνή σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες. Η έρευνα εστιάζει στο πώς θεατρικές δράσεις και οργανισμοί προωθούν τη συμμετοχή και τη συνδημιουργία, ενισχύοντας την κοινωνική συνοχή και τη συνειδητοποίηση ζητημάτων διαφορετικότητας και ισότιμης πολιτισμικής πρόσβασης. Σε θεωρητικό επίπεδο, η εργασία θα επιδιώξει να αποσαφηνίσει την έννοια της κοινωνικής συμπερίληψης μέσα από το πρίσμα των πολιτισμικών σπουδών και της κοινωνιολογίας, αντλώντας από θεωρητικές προσεγγίσεις που αναδεικνύουν τον ρόλο της τέχνης στη διαμόρφωση κοινωνικών ταυτοτήτων και στη συμμετοχική πολιτισμική εμπειρία. Παράλληλα, θα εξεταστεί ο ρόλος των πολιτιστικών φορέων ως διαμεσολαβητών ανάμεσα στην καλλιτεχνική πράξη και την κοινωνική αλλαγή, με στόχο την ανάδειξη συμπεριληπτικών μοντέλων πολιτιστικής δράσης.

The thesis attempts to explore how theater can function as a tool for social inclusion, highlighting its power to unite and give voice to different social groups. The research focuses on how theatre activities and organisations promote participation and co-creation, enhancing social cohesion and awareness of diversity issues and equal cultural access. On a theoretical level, the paper seeks to clarify the concept of social inclusion through the prism of cultural studies and sociology, drawing on theoretical approaches that highlight the role of art in the formation of social identities and participatory cultural experience. At the same time, the role of cultural institutions as mediators between artistic practice and social change is examined, with the aim of highlighting inclusive models of cultural action.