Η παρούσα εργασία με θέμα: «Αισθητικοποιημένη Βία: Ο Φετιχισμός, το Γυναικείο Σώμα
και η Οπερατική Εικόνα στον Κινηματογράφο του Dario Argento» επιχειρεί να αναλύσει
τον τρόπο με τον οποίο η βία που καταγράφεται στους κινηματογραφικούς φόνους του
Argento μετατρέπεται σε μια καλλιτεχνική δημιουργία που αποσκοπεί στην οπτική
απόλαυση του θεατή. Αναλύοντας την έννοια του φετιχισμού υπό ψυχαναλυτικό και
κοινωνικοοικονομικό πρίσμα, επιχειρείται η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο αυτός
αναπαράγεται στον κινηματογράφο, καθώς και του βαθύτερου σκοπού του. Μέσα από την προσέγγιση της φεμινιστικής θεωρίας και, ιδιαίτερα, του ανδρικού βλέμματος (male
gaze), η εργασία προχωρά στην εξέταση τριών εμβληματικών ταινιών του Dario Argento. Η ανάλυση των Suspiria (1977), Tenebre (1982) και Opera (1987), στοχεύει να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο ο σκηνοθέτης αισθητικοποιεί τη βία, ενσωματώνοντας τον φετιχισμό στις ταινίες του, και να φωτίσει τη σχέση του με το γυναικείο σώμα διαμέσου της οπερατικής εικόνας που χρησιμοποιεί ως μέσο στις κινηματογραφικές του δημιουργίες.

This work, titled “Aestheticized Violence: Fetishism, the Female Body and the Operatic
Image in Dario Argento’s Cinema,” seeks to analyze how the violence depicted in
Argento’s cinematic murders is transformed into an artistic creation intended for the
viewer’s visual pleasure. By analyzing the concept of fetishism from a psychoanalytic and
socioeconomic perspective, the study aims to understand the way in which it is reproduced in cinema, as well as its deeper purpose. Through the approach of feminist theory and, in particular, the male gaze, the text proceeds to examine three iconic films by Dario Argento. The analysis of Suspiria (1977), Tenebre (1982) and Opera (1987), aims to highlight the way in which the director aestheticizes violence, incorporating fetishism into his films, and to shed light on his relationship with the female body through the operatic image he employs as a medium in his cinematic works.