Η ραγδαία ενσωμάτωση των συστημάτων της παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) επιφέρει ένα ριζικό και κριτικό μετασχηματισμό στο σύγχρονο τοπίο των εφαρμοσμένων και εικαστικών τεχνών. Μέσα από μία δομημένη ποιοτική μεθοδολογία πέντε σταδίων, αναδεικνύεται η οντολογική μεταποίηση της ψηφιακής εικόνας από ένα στατικό, αναπαραστατικό αντικείμενο σε ένα δυναμικό, αλγοριθμικό σύστημα παραγωγής, το οποίο βασίζεται στη «μετα-υλικότητα» των δεδομένων. Από τη θεωρητική και ιστορική αναδρομή στα υπολογιστικά μέσα τεκμηριώνεται ένας σαφής διαχωρισμός στη φιλοσοφία υιοθέτησης της ΤΝ ανάμεσα σε επιμέρους δημιουργικά πεδία. Στις εφαρμοσμένες τέχνες (γραφιστική, φωτογραφία, animation) η τεχνολογία λειτουργεί ως καταλύτης αυτοματοποίησης και βελτιστοποίησης των ροών εργασίας. Αντίθετα, στις εικαστικές τέχνες αποδεσμεύεται από τον χρηστικό της χαρακτήρα, συγκροτώντας ένα αυτόνομο καλλιτεχνικό μέσο με μια ιδιαίτερη αισθητική των δεδομένων (data aesthetics). Η τεχνική και σημειωτική ανάλυση αντιπροσωπευτικών μοντέλων οδήγησε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα για τη λειτουργία τους: το Adobe Photoshop αναδείχθηκε ως μηχανισμός ελεγχόμενης ανακατασκευής, το Midjourney ως πεδίο ριζικής ανασύνθεσης που κλονίζει την τεκμηριωτική αξία του οπτικού ντοκουμέντου ενώ η εγκατάσταση Unsupervised του Refik Anadol αποδείχθηκε ότι μετουσιώνει τα μεγάλα δεδομένα σε ζωντανή εικαστική οντότητα. Η συγκριτική αποτίμηση αυτών των εργαλείων καταδεικνύει τη σοβαρή απειλή μιας αισθητικής ομογενοποίησης, καθώς και την όξυνση νομικών ζητημάτων γύρω από τα πνευματικά δικαιώματα. Το τελικό πόρισμα αποδεικνύει ότι η παραγωγική ΤΝ δεν καταργεί τον δημιουργό, αλλά επαναπροσδιορίζει την καλλιτεχνική πατρότητα, μετατοπίζοντας την ανθρώπινη πράξη από τη χειρωνακτική εκτέλεση στην αλγοριθμική επιμέλεια (algorithmic curation). Συμπερασματικά, η διατήρηση του ουσιαστικού ανθρώπινου ελέγχου (meaningful human control) αναδεικνύεται ως κρίσιμη δικλείδα ασφαλείας για την εννοιολογική ποιότητα του έργου τέχνης, ενώ προκρίνεται η άμεση ενσωμάτωση της αλγοριθμικής παιδείας στην ανώτατη καλλιτεχνική εκπαίδευση.

The rapid integration of Generative Artificial Intelligence (AI) systems induces a radical and critical transformation within the contemporary landscape of applied and fine arts. Through a structured five-stage qualitative methodology, the ontological shift of the digital image is highlighted, moving from a static, representational object to a dynamic, algorithmic production system based on the “post-materiality” of data. A theoretical and historical review of computational media substantiates a clear distinction in the philosophy of AI adoption across different creative fields. In the applied arts (graphic design, photography, animation), the technology operates as a catalyst for automation and workflow optimization. Conversely, in the fine arts, it is liberated from its utilitarian character, constituting an autonomous artistic medium with a distinct form of data aesthetics. The technical and semiotic analysis of representative models led to specific conclusions regarding their operational functions: Adobe Photoshop emerged as a mechanism for controlled reconstruction, Midjourney as a domain of radical recomposition that challenges the documentary value of the visual record, while Refik Anadol’s large-scale data installation Unsupervised proved to transmute big data into a living artistic entity. A comparative assessment of these tools demonstrates the severe threat of aesthetic homogenization, alongside the intensification of legal issues surrounding intellectual property. The final finding proves that Generative AI does not eliminate the creator, but rather radically redefines artistic authorship, shifting human agency from manual execution to algorithmic curation. In conclusion, maintaining meaningful human control emerges as the critical safeguard for the conceptual quality of the artwork, while the immediate integration of algorithmic literacy into higher artistic education is strongly advocated.