Ο προσβάσιμος τουρισμός αποτελεί κρίσιμο πυλώνα της σύγχρονης τουριστικής βιομηχανίας, εδραιωμένος στις αρχές της κοινωνικής βιωσιμότητας και του δικαιώματος στην ισότιμη αναψυχή. Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά το σύνθετο πλαίσιο του προσβάσιμου τουρισμού, εστιάζοντας στην ικανοποίηση των Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) και των συνοδών τους από τα ξενοδοχειακά καταλύματα στην Ελλάδα. 

Θεωρητικά, η εργασία στηρίζεται στις αρχές του Καθολικού Σχεδιασμού (Universal Design) και το μοντέλο της «Αλυσίδας Προσβασιμότητας», το οποίο αντιμετωπίζει το ταξίδι ως ένα αδιάσπαστο σύστημα. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, η προσβασιμότητα δεν περιορίζεται σε κτιριακές υποδομές, αλλά αποτελεί μια ολιστική διάσταση που περιλαμβάνει την ψηφιακή πληροφόρηση, την επικοινωνία, την κατάρτιση του προσωπικού και τη συνολική διαχείριση της ταξιδιωτικής εμπειρίας. Στο πλαίσιο αυτό, η προσβασιμότητα υπερβαίνει τη νομική συμμόρφωση και αναδεικνύεται σε στρατηγική ποιότητας και κοινωνικής ισότητας. 

Για την εμπειρική διερεύνηση, διενεργήθηκε ποσοτική έρευνα με τη χρήση δομημένου ερωτηματολογίου σε δείγμα 140 ατόμων. Τα ευρήματα αποκαλύπτουν ένα σημαντικό «χάσμα εφαρμογής» μεταξύ της θεωρητικής δέσμευσης και της πραγματικότητας. Ενώ ο ανθρώπινος παράγοντας και η φιλοξενία αναδεικνύονται ως το ισχυρότερο πλεονέκτημα, οι δομικές υποδομές, ιδιαίτερα στα δωμάτια και τους χώρους υγιεινής, υπολείπονται των απαιτήσεων του Καθολικού Σχεδιασμού. Παράλληλα, η ψηφιακή αναξιοπιστία αναγκάζει τους ταξιδιώτες να καταφεύγουν σε άμεση επικοινωνία προ κράτησης, περιορίζοντας την ψηφιακή τους αυτονομία. 

Συμπερασματικά, η εργασία τεκμηριώνει ότι η μετάβαση σε ένα συμπεριληπτικό μοντέλο τουρισμού δεν συνιστά μόνο μια ηθική υποχρέωση, αλλά μια κρίσιμη επιχειρηματική ευκαιρία. Απαιτείται μια ριζική στροφή προς θεσμικά κίνητρα, αυστηρό έλεγχο, στοχευμένη επαγγελματική κατάρτιση και την ουσιαστική ενσωμάτωση των αρχών προσβασιμότητας στην τουριστική εκπαίδευση, μετατρέποντας το τουριστικό προϊόν σε μια πραγματική πράξη κοινωνικής προστασίας και πολιτισμού. 

Accessible tourism constitutes a critical pillar of the modern tourism industry, grounded in the principles of social sustainability and the right to equal leisure. The present dissertation investigates the complex framework of accessible tourism, focusing on the satisfaction of People with Disabilities and their companions regarding hotel accommodations in Greece. 

Theoretically, the study is based on the principles of Universal Design and the "Accessibility Chain" model, which treats travel as an inseparable system. According to the literature, accessibility is not limited to building infrastructure; rather, it is a holistic dimension that encompasses digital information, communication, staff training, and the overall management of the travel experience. In this context, accessibility transcends legal compliance and emerges as a strategy for quality and social equality. 

For the empirical investigation, quantitative research was conducted using a structured questionnaire on a sample of 140 individuals. The findings reveal a significant "implementation gap" between theoretical commitment and reality. While the human factor and hospitality emerge as the strongest advantage, structural infrastructures, particularly in rooms and sanitary facilities, fall short of Universal Design requirements. Simultaneously, digital unreliability forces travelers to resort to direct pre-booking communication, limiting their digital autonomy. 

In conclusion, the dissertation documents that the transition to an inclusive tourism model is not only a moral imperative but also a critical business opportunity. A radical shift is required towards institutional incentives, strict monitoring, targeted professional training, and the substantial integration of accessibility principles into tourism education, thereby transforming the tourism product into a genuine act of social protection and culture.