Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη σχέση μεταξύ Τεχνητής Νοημοσύνης και γραφιστικής παράδοσης, εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο οι ιστορικά διαμορφωμένες αρχές του σχεδιασμού επανεμφανίζονται, μετασχηματίζονται ή επαναπροσδιορίζονται μέσα σε αλγοριθμικά περιβάλλοντα παραγωγής εικόνας. Η έρευνα αναπτύσσεται σε ένα διεπιστημονικό θεωρητικό πλαίσιο που συνδέει την ιστορία της γραφιστικής, τη σημειωτική της οπτικής επικοινωνίας, τη θεωρία των ψηφιακών μέσων και τις σύγχρονες προσεγγίσεις της υπολογιστικής δημιουργικότητας, αντιμετωπίζοντας την εικόνα που παράγεται με AI ως πολιτισμικό και αισθητικό φαινόμενο και όχι απλώς ως τεχνολογικό προϊόν. Μεθοδολογικά, η παρούσα μελέτη βασίζεται σε βιβλιογραφική ανασκόπηση του θεωρητικού πλαισίου και σε ποιοτική συγκριτική ανάλυση έξι μελετών περίπτωσης διεθνών δημιουργών, στο πλαίσιο της διερεύνησης της επίδρασης της παραγωγικής τεχνητής νοημοσύνης στο πεδίο της γραφιστικής. Μέσα από τη μορφολογική, εννοιολογική και τεχνολογική διερεύνηση των έργων τους διαμορφώνεται μια τριμερής τυπολογία σχέσης με τη γραφιστική παράδοση: επιφανειακή αναβίωση, λειτουργική αναβίωση και ουσιαστικός επαναπροσδιορισμός. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν συγκροτεί ενιαίο αισθητικό παράδειγμα αλλά ένα φάσμα σχεδιαστικών πρακτικών. Σε ορισμένες περιπτώσεις αναπαράγει μορφολογικά χαρακτηριστικά ιστορικών στυλ, σε άλλες μεταφράζει λειτουργικές αρχές του μοντερνισμού σε αλγοριθμικά συστήματα, ενώ σε πιο ριζικές πρακτικές επαναπροσδιορίζει την ίδια τη φύση της εικόνας, της δημιουργικότητας και της συγγραφικότητας. Συνολικά, η εργασία υποστηρίζει ότι η AI δεν αντικαθιστά τη γραφιστική παράδοση αλλά την επαναδιατυπώνει μέσα από υπολογιστικές διαδικασίες, μετασχηματίζοντας τόσο τις μεθόδους παραγωγής μορφής όσο και τον ρόλο του σύγχρονου σχεδιαστή στο πλαίσιο του ψηφιακού πολιτισμού.

This master’s thesis investigates the relationship between Artificial Intelligence and graphic design tradition, focusing on the ways historically established design principles reappear, transform, or are redefined within algorithmic environments of image production. The research is developed within an interdisciplinary theoretical framework that brings together graphic design history, visual communication semiotics, digital media theory, and contemporary approaches to computational creativity, approaching AI-generated imagery as a cultural and aesthetic phenomenon rather than merely a technological product. Methodologically, the study is based on a literature review of the theoretical framework and on a qualitative comparative analysis of six case studies of international creators, in the context of examining the impact of generative artificial intelligence on the field of graphic design. Through the morphological, conceptual, and technological analysis of their works, a three-part typology of relationships with graphic design tradition is developed: superficial revival, functional revival, and substantive redefinition. The findings indicate that Artificial Intelligence does not constitute a unified aesthetic paradigm but rather a spectrum of design practices. In certain cases, AI reproduces morphological characteristics of historical styles. In others, it translates functional principles of modernism into algorithmic systems, while in more radical practices it redefines the very nature of the image, creativity, and authorship. Overall, the thesis argues that AI does not replace graphic design tradition but rearticulates it through computational processes, transforming both the methods of visual production and the role of the contemporary designer within the context of digital culture.