Η παρούσα διπλωµατική εργασία έχει ως στόχο τη διερεύνηση της έννοιας της

προσωπικής ταυτότητας, της αυτοπαρατήρησης και της αυτοέκφρασης µέσα από τη

δηµιουργική διαδικασία του αυτοπορτραίτου. Εξετάζεται ο τρόπος µε τον οποίο η

φωτογραφία και ιδιαίτερα το φωτογραφικό αυτοπορτραίτο µπορούν να λειτουργήσουν ως

εργαλεία ενδοσκόπησης, αυτογνωσίας και διαµόρφωσης της προσωπικής και κοινωνικής

ταυτότητας στη σύγχρονη εποχή της ψηφιακής εικόνας και της συνεχούς αυτο-

αναπαράστασης.

Η εργασία οργανώνεται σε δύο βασικούς άξονες: το θεωρητικό και το πρακτικό µέρος.

Στο θεωρητικό µέρος ερευνάται η ιστορική και καλλιτεχνική εξέλιξη του φωτογραφικού

αυτοπορτραίτου, ξεκινώντας από τις πρώτες µορφές φωτογραφικής αυτοαναπαράστασης

του Hippolyte Bayard και συνεχίζοντας µε καλλιτέχνες που επηρέασαν καθοριστικά τη

σχέση εικόνας και ταυτότητας. Εξετάζονται οι διαφορετικές προσεγγίσεις του

αυτοπορτραίτου µέσα από το έργο δηµιουργών όπως η Claude Cahun, η οποία διερεύνησε

τη ρευστότητα της ταυτότητας και του φύλου, η Francesca Woodman, που χρησιµοποίησε

το σώµα και τον χώρο µε ποιητικό και υπαρξιακό τρόπο, καθώς και η Cindy Sherman, η

οποία ανέδειξε τη σκηνοθετηµένη διάσταση της εικόνας του εαυτού. Παράλληλα,

αναλύονται οι βιωµατικές και ηµερολογιακές προσεγγίσεις της Nan Goldin και της Elinor

Carucci, όπου η φωτογραφία λειτουργεί ως προσωπική αφήγηση και συναισθηµατική

καταγραφή της καθηµερινότητας, ενώ γίνεται αναφορά και στη σύγχρονη

κοινωνικοπολιτική διάσταση της αυτο-απεικόνισης µέσα από το έργο της Pulomi Basu.

Στο πρακτικό µέρος της εργασίας, η θεωρία µεταφέρεται στη δηµιουργική πράξη µέσα

από δύο projects: ένα προσωπικό και ένα συλλογικό. Το προσωπικό project βασίζεται στη

δηµιουργία ενός βιωµατικού φωτογραφικού ηµερολογίου και µιας σειράς

αυτοπορτραίτων, όπου η διαδικασία της αυτοφωτογράφισης χρησιµοποιείται ως µέθοδος

ενδοσκόπησης. Παράλληλα, παρουσιάζεται ένα συλλογικό project µε τη µορφή

εργαστηρίου αυτοπορτραίτου, στο οποίο διερευνάται η οµαδική εµπειρία της

αυτοαναπαράστασης ως µέσο αυτογνωσίας και συλλογικής έκφρασης.

Τέλος, η εργασία επεκτείνεται στη µελέτη της ψηφιακής παρουσίας του δηµιουργικού

αποτελέσµατος µέσα από διαδραστική πλατφόρµα και µέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Εξετάζεται ο τρόπος µε τον οποίο η ψηφιακή απεικόνιση των αυτοπορτραίτων δηµιουργεί

νέες µορφές αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας, µετατρέποντας την εικόνα του εαυτού από

προσωπική καταγραφή σε συλλογική εµπειρία και δηµόσιο διάλογο.

This thesis aims to investigate the concepts of personal identity, self-observation, and self-

expression through the creative process of self-portraiture. It examines the ways in which

photography, and particularly photographic self-portraiture, can function as tools of

introspection, self-awareness, and the formation of personal and social identity in the

contemporary era of digital imagery and constant self-representation.

The thesis is organized into two main parts: the theoretical and the practical section. The

theoretical part explores the historical and artistic evolution of photographic self-

portraiture, beginning with the early forms of photographic self-representation created by

Hippolyte Bayard and continuing with artists who significantly influenced the relationship

between image and identity. Different approaches to self-portraiture are examined through

the work of artists such as Claude Cahun, who explored the fluidity of identity and gender;

Francesca Woodman, who used the body and space in a poetic and existential manner; and

Cindy Sherman, who highlighted the staged and performative dimension of self-image. At

the same time, the experiential and diary-like approaches of Nan Goldin and Elinor

Carucci are analyzed, where photography functions as personal narration and emotional

documentation of everyday life, while reference is also made to the contemporary

sociopolitical dimension of self-representation through the work of Pulomi Basu.

In the practical part of the thesis, theory is translated into creative practice through two

projects: a personal and a collective one. The personal project is based on the creation of

an experiential photographic diary and a series of self-portraits, in which the process of

self-photography is used as a method of introspection. At the same time, a collective

project in the form of a self-portrait workshop is presented, exploring the group experience

of self-representation as a means of self-awareness and collective expression.

Finally, the thesis expands into the study of the digital presence of the creative outcome

through an interactive platform and social media. It examines the ways in which the digital

dissemination of self-portraits creates new forms of interaction and communication,

transforming the image of the self from a personal record into a collective experience and

a form of public dialogue.