Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει την επίδραση της σχολής Bauhaus στη διαμόρφωση της γραφιστικής και τους τρόπους με τους οποίους η παρακαταθήκη της ανιχνεύεται στη σύγχρονη οπτική επικοινωνία, με έμφαση στο ελληνικό πεδίο. Η σχολή προσεγγίζεται ως ιστορικό, παιδαγωγικό, κοινωνικό και σχεδιαστικό πρόταγμα, ενώ η κληρονομιά της εξετάζεται ως ιστορικά διαμεσολαβημένη και μετασχηματισμένη. Η θεωρητική διερεύνηση ανασυγκροτεί τη διαμόρφωση και τη λειτουργία του Bauhaus, τη διεθνή διάδοση και τον μετασχηματισμό της παρακαταθήκης του μετά το 1933, καθώς και τους επιμέρους διαύλους της πρόσληψής του στην Ελλάδα.

Η μελέτη συνδυάζει την ιστορική και ερμηνευτική εξέταση της βιβλιογραφίας και επιλεγμένων παραδειγμάτων οπτικής επικοινωνίας με ποιοτική εμπειρική έρευνα. Για το εμπειρικό σκέλος πραγματοποιήθηκαν, μέσω σκόπιμης δειγματοληψίας, έξι ημιδομημένες συνεντεύξεις με συνολικά οκτώ επαγγελματίες του κλάδου, και το υλικό αναλύθηκε με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης.

Τα ευρήματα δείχνουν ότι η σχέση της σύγχρονης πρακτικής με το Bauhaus δεν συγκροτείται ως άμεση ή ενιαία μορφολογική συνέχεια. Η παρακαταθήκη του αναγνωρίζεται ποικιλοτρόπως, από τη συνειδητή ιστορική αυτοτοποθέτηση έως την αναδρομική αναγνώριση και, κυρίως, την επαγγελματική εσωτερίκευση. Εντοπίζεται κυρίως στη συστηματική οργάνωση της σχεδιαστικής διαδικασίας και στην κατανόηση της λειτουργικότητας ως σχέσης της μορφής με το περιεχόμενο, το μέσο και τον επικοινωνιακό σκοπό. Στο εμπειρικό σκέλος αναδεικνύεται η έννοια του σχεδιαστικού βλέμματος, δηλαδή ενός συνόλου εσωτερικευμένων κριτηρίων με τα οποία οι δημιουργοί οργανώνουν, διαβάζουν και αξιολογούν το οπτικό έργο.

Η ιστορική διαδρομή της παρακαταθήκης ερμηνεύεται ως παλίμψηστο διαδοχικών μετασχηματισμών και διαμεσολαβήσεων, μέσα από το οποίο η σχέση με τη σύγχρονη πρακτική αποδίδεται χωρίς να προϋποτίθεται μια ευθύγραμμη γενεαλογία. Η συνολική σχέση περιγράφεται ως μετασχηματισμένη συνέχεια. Παράλληλα, το πρόταγμα κοινωνικής χειραφέτησης της Σχολής εμφανίζεται σαφώς αποδυναμωμένο στη μεταγενέστερη πρόσληψη, σε σύγκριση με τις σχεδιαστικές και παιδαγωγικές της όψεις. Η σύγχρονη σημασία του Bauhaus εντοπίζεται, επομένως, σε μια ιστορικά μετασχηματισμένη παρακαταθήκη που εκφράζεται μέσα από κριτήρια και τρόπους σχεδιαστικής σκέψης.

This master’s thesis examines the influence of the Bauhaus on the development of graphic design and the ways in which its legacy can be traced in contemporary visual communication, with particular emphasis on the Greek context. The school is approached as a historical, pedagogical, social, and design project, while its legacy is understood as historically mediated and transformed. The theoretical component reconstructs the formation and institutional development of the Bauhaus, the international dissemination and transformation of its legacy after 1933, and the pathways through which it was received in Greece.

The study combines historical and interpretive analysis of the literature and selected examples of visual communication with qualitative empirical research. The empirical component comprised six semi-structured interview cases involving eight professionals in graphic design and visual communication, selected through purposive sampling. The material was analysed using thematic analysis.

The findings show that the relationship between contemporary practice and the Bauhaus does not constitute a direct or uniform formal continuity. Its legacy is recognised in different ways, ranging from conscious historical self-positioning to retrospective recognition and, above all, internalisation within professional practice. It is identified primarily in the systematic organisation of the design process and in an understanding of functionality as a relationship between form, content, medium, and communicative purpose. The empirical findings thus bring into focus the concept of the “designer’s eye” (σχεδιαστικό βλέμμα): a set of internalised criteria through which designers organise, read, and evaluate visual work.

The historical trajectory of this legacy is interpreted as a palimpsest of successive transformations and mediations, allowing its relationship with contemporary practice to be traced without presupposing a linear genealogy from the Bauhaus to the present. This relationship is understood as one of transformed continuity. At the same time, the project of social emancipation appears markedly weakened in the subsequent reception of the Bauhaus when compared with the design and pedagogical dimensions of its legacy. The contemporary significance of the Bauhaus therefore lies in a historically transformed legacy embodied in criteria and modes of design reasoning.