Τα χρόνια νοσήματα αποτελούν μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις για τη σύγχρονη υγεία, καθώς επηρεάζουν όχι μόνο τη σωματική λειτουργικότητα, αλλά και την ψυχολογική ευεξία και τη συνολική ποιότητα ζωής των ατόμων. Η εμπειρία της χρόνιας ασθένειας συνδέεται συχνά με αυξημένες απαιτήσεις προσαρμογής, συναισθηματική επιβάρυνση και αλλαγές στην καθημερινή ζωή, οι οποίες δεν περιορίζονται αποκλειστικά στο άτομο, αλλά επεκτείνονται στο οικογενειακό και κοινωνικό του περιβάλλον. Παράλληλα, παρατηρείται ότι τα άτομα δεν ανταποκρίνονται με τον ίδιο τρόπο στις προκλήσεις αυτές, γεγονός που αναδεικνύει τον ρόλο ψυχολογικών παραγόντων, όπως η ανθεκτικότητα, στη διαμόρφωση της εμπειρίας της υγείας και της ασθένειας. Η ποιότητα ζωής έχει καθιερωθεί ως βασικός δείκτης αξιολόγησης της υποκειμενικής ευεξίας, τόσο σε κλινικούς όσο και σε μη κλινικούς πληθυσμούς, ενώ η ψυχολογική επιβάρυνση αποτελεί έναν σημαντικό δείκτη δυσφορίας και δυσκολίας προσαρμογής στις απαιτήσεις της καθημερινότητας.

Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ ανθεκτικότητας, ψυχολογικής επιβάρυνσης και ποιότητας ζωής σε άτομα με και χωρίς χρόνια νοσήματα. Παράλληλα, επιδιώχθηκε να εξεταστούν πιθανές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, προκειμένου να αποτυπωθεί κατά πόσο η παρουσία μιας χρόνιας νόσου συνδέεται με διαφοροποιήσεις στα επίπεδα ψυχολογικής επιβάρυνσης, ανθεκτικότητας και αντιλαμβανόμενης ποιότητας ζωής. Μέσα από αυτή την προσέγγιση, η μελέτη επιχείρησε να συμβάλει στην κατανόηση των ψυχοκοινωνικών παραγόντων που σχετίζονται με την εμπειρία της υγείας, πέρα από τη στενά ιατρική διάσταση της νόσου.

Πραγματοποιήθηκε ποσοτική, διατομεακή έρευνα σε δείγμα 100 ενηλίκων από τον γενικό πληθυσμό, εκ των οποίων 49 άτομα δήλωσαν ότι πάσχουν από κάποιο χρόνιο νόσημα και 51 ότι δεν πάσχουν. Η συλλογή των δεδομένων έγινε μέσω ανώνυμου έντυπου ερωτηματολογίου, το οποίο συμπληρώθηκε αυτοπροσώπως από τους συμμετέχοντες σε δια ζώσης συνθήκες σε ιδιωτικό ιατρείο, το οποίο περιλάμβανε κλίμακα μέτρησης της ανθεκτικότητας, κλίμακα μέτρησης της ψυχολογικής επιβάρυνσης και κλίμακα αξιολόγησης της ποιότητας ζωής, καθώς και δημογραφικές ερωτήσεις. Για κάθε μεταβλητή υπολογίστηκε συνολικός δείκτης ως ο μέσος όρος των επιμέρους ερωτήσεων. Η στατιστική ανάλυση περιλάμβανε περιγραφικά στατιστικά μέτρα, συντελεστές συσχέτισης για τη διερεύνηση τωνσχέσεων μεταξύ των μεταβλητών και συγκρίσεις μεταξύ των ομάδων με και χωρίς χρόνια νόσο.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα επίπεδα ανθεκτικότητας, ψυχολογικής επιβάρυνσης και ποιότητας ζωής ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων συμμετεχόντων. Οι συσχετίσεις μεταξύ των βασικών μεταβλητών στο συνολικό δείγμα βρέθηκαν ασθενείς, γεγονός που υποδηλώνει ότι, στη συγκεκριμένη μελέτη, οι σχέσεις μεταξύ ανθεκτικότητας, ψυχολογικής επιβάρυνσης και ποιότητας ζωής δεν ήταν ιδιαίτερα ισχυρές. Επιπλέον, η σύγκριση μεταξύ ατόμων με και χωρίς χρόνια νοσήματα δεν ανέδειξε ουσιαστικές διαφοροποιήσεις, στοιχείο που υποδηλώνει ότι, στο συγκεκριμένο δείγμα, η παρουσία χρόνιας νόσου δεν συνδέθηκε με σημαντικά χαμηλότερη ποιότητα ζωής ή υψηλότερη ψυχολογική επιβάρυνση. Το βασικό συμπέρασμα της μελέτης είναι ότι η υποκειμενική εμπειρία της ευεξίας φαίνεται να επηρεάζεται από ένα ευρύτερο σύνολο ατομικών και ψυχοκοινωνικών παραγόντων και όχι αποκλειστικά από την ύπαρξη ή μη μιας χρόνιας νόσου.

Τα ευρήματα της μελέτης δίνουν έμφαση σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση στην υγειονομική περίθαλψη, δηλώνοντας ότι η ποιότητα ζωής και η ψυχική υγεία δεν εξαρτώνται μόνο από την ύπαρξη μιας χρόνιας ασθένειας. Αυτά τα αποτελέσματα μπορούν να καθοδηγήσουν τον σχεδιασμό παρεμβάσεων για τη βελτίωση της εμπειρίας και της ποιότητας ζωής των ασθενών, ενισχύοντας την ψυχολογική ανθεκτικότητα και την υποστήριξή τους, με απώτερο στόχο τη βελτίωση της συνολικής εμπειρίας φροντίδας και της ποιότητας ζωής τους.

Chronic diseases constitute one of the major challenges for contemporary health care, as they affect not only physical functioning but also psychological well-being and overall quality of life. The experience of living with a chronic condition is often associated with increased demands for adaptation, emotional burden, and changes in everyday life, which extend beyond the individual to the family and social environment. At the same time, it is evident that individuals do not respond to these challenges in the same way, highlighting the role of psychological factors, such as resilience, in shaping the experience of health and illness. In addition, quality of life has become a key indicator for the assessment of subjective well-being in both clinical and non-clinical populations, while psychological distress represents an important marker of difficulties in coping with everyday demands.
The aim of the present study was to investigate the relationship between resilience, psychological distress, and quality of life in individuals with and without chronic diseases. Furthermore, the study sought to examine potential differences between these two groups, in order to explore whether the presence of a chronic condition is associated with variations in levels of psychological distress, resilience, and perceived quality of life. Through this approach, the study aimed to contribute to a broader understanding of the psychosocial factors related to the experience of health, beyond the strictly medical dimension of disease.

A quantitative, cross-sectional study was conducted with a sample of 100 adults from the general population, of whom 49 reported having a chronic disease and 51 reported not having a chronic disease. Data were collected in person at a private medical office through anonymous self-administered paper questionnaires, that included a resilience scale, a psychological distress scale, and a quality of life scale, as well as questions regarding basic demographic characteristics. For each variable, a composite score was calculated as the mean of the respective items. Statistical analysis included descriptive statistics, correlation analyses to examine the relationships among the variables, and group comparisons between participants with and without chronic diseases.

The results indicated that levels of resilience, psychological distress, and quality of life were similar between the two groups of participants. The correlations among the main variables in the total sample were weak, suggesting that, in this study, the relationships between resilience, psychological distress, and quality of life were not particularly strong. Moreover, comparisons between individuals with and without chronic diseases did not reveal substantial differences, indicating that, in this sample, the presence of a chronic condition was not associated with significantly lower quality of life or higher psychological distress. The main conclusion of the study is that subjective well-being appears to be influenced by a broader range of individual and psychosocial factors, rather than solely by the presence or absence of a chronic disease.

The study’s findings emphasize a comprehensive approach to health care, indicating that quality of life and mental health do not depend solely on the presence of a chronic illness. These results can guide the design of interventions to improve patients’ experience and quality of life by strengthening their psychological resilience and support, with the ultimate goal of improving their overall care experience and quality of life.