Η παρούσα εργασία πραγματεύεται την εμπειρία του αστικού δομημένου χώρου μέσω της πλοήγησης σε αυτόν, χρησιμοποιώντας ως θεωρητικό υπόβαθρο την θεωρία των Καταστασιακών για την ψυχογεωγραφία, την θεωρία της περιπλάνησης dérive και την κατασκευή καταστάσεων, ενώ σαν μέσο οπτικής σήμανσης για την πλοήγηση στην πόλη, επιλέχθηκε να χρησιμοποιηθεί το graffiti, ως ένας τρόπος σήμανσης που προέρχεται «από τα κάτω». Για την προσέγγιση των ζητημάτων αυτών αναπτύσσεται καταρχήν μια βιβλιογραφική έρευνα γύρω από τους Καταστασιακούς, την ψυχογεωγραφία και τα εργαλεία που χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή καταστάσεων, όπως και για τα graffiti,την ιστορία τους, τα οπτικά χαρακτηριστικά τους, τα μηνύματα που εκφράζουν οι writers μέσω αυτής της πρακτικής και η σχέση τους με τον δημόσιο χώρο.

Στη συνέχεια, επιχειρείται η σύνδεση μεταξύ της οπτικής σήμανσης, των  graffiti, με την θεωρία των Καταστασιακών, για την ψυχογεωγραφία. Διερευνάται η επανοικειοποίηση του δημόσιου αστικού χώρου - μέσα από τα graffiti - και ο ρόλος τους στην εμπειρία της πλοήγησης του ατόμου μέσα στον δημόσιο αστικό χώρο. Σκοπός της έρευνας αυτής είναι να αναδείξει την σχέση που έχει η πρακτική των graffiti με την θεωρία των Καταστασιακών σχετικά με την αντίληψη και την εμπειρία του αστικού δημόσιου χώρου. Πώς τα graffiti μπορούν να επηρεάσουν την πλοήγηση του ατόμου στην πόλη; Θα μπορούσαν τα graffiti να θεωρηθούν μια κατασκευασμένη κατάσταση;

Στα πλαίσια αυτά, πραγματοποιείται μια καταγραφή κάποιων παραδειγμάτων graffiti στην πόλη του Βόλου και δημιουργείται ένας Καταστασιακός χάρτης, που  απεικονίζει τα σημεία και τις περιοχές που επιλέχθηκαν για να γίνει η συγκεκριμένη καταγραφή.

This thesis examines the experience of the urban built environment through navigation within it, using as its theoretical framework the Situationists’ theory of “psychogeography” the concept of the dérive and the construction of situations. As a means of visual signaling medium for navigating the city, graffiti was selected, representing a «bottom-up» method of marking space.

 In relation to these issues, a literature review is developed focusing on the Situationists, psychogeography and the tools they employed for the construction of situations, as well as on graffiti - its history, visual characteristics, the messages expressed by “writers” through this practice, and their relationship to public space.

Subsequently, the connection between visual marking, namely graffiti, and Situationist theory of psychogeography is explored. It investigates the reappropriation of public urban space through these graphic representations, and the individual’s experience of navigating within the public urban environment. The primary aim of this research is to highlight the relationship between the practice of graffiti and Situationist theory regarding the perception and experience of urban public space. How can graffiti influence an individual’s navigation within the city? Could graffiti be considered a constructed situation?

Within this context, the study seeks to document selected examples of graffiti in the city of Volos and to produce a Situationist map illustrating the locations and areas chosen for this documentation.