Η παρούσα εργασία έχει ως αντικείμενο διερεύνησης του πώς η προσωποκεντρική προσέγγιση, σε συνδυασμό με την αισθητική εμπειρία και τη δημιουργική έκφραση,  συμβάλει στον κριτικό αναστοχασμό παγιωμένων αντιλήψεων, πεποιθήσεων, απόψεων σχετικά με τη γονεϊκή και εκπαιδευτική στάση, επανοηματοδοτώντας τη σχέση με το παιδί, το σχολείο και τον εαυτό, μέσα από τη συμμετοχή γονέων και εκπαιδευτικών σε βιωματικά εργαστήρια μάθησης.

Το θεωρητικό πλαίσιο της εργασίας βασίζεται στις θεωρίες προσωπικότητας και θεραπείας των ψυχολόγων Carl Rogers και Robert Kegan και του κοινωνιολόγου θεωρητικού της Εκπαίδευσης Ενηλίκων Jack Mezirow καθώς και τις απόψεις μελετητών για τη συμβολή της δημιουργικότητας και της τέχνης στον αναστοχασμό και την επανοηματοδότηση στερεοτυπικών και δυσλειτουργικών για τις σχέσεις αντιλήψεων.

Τα ευρήματα της ποιοτικής έρευνας, η οποία διεξήχθη σε δύο διακριτές ομάδες γονέων και εκπαιδευτικών της ίδιας σχολικής μονάδας της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης στον νότιο τομέα των Αθηνών και περιλάμβανε δύο βιωματικά εργαστήρια για κάθε ομάδα με άξονα τη δημιουργική επεξεργασία δύο κοινών έργων τέχνης, έδειξαν ότι η συνάντηση της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης με την τέχνη και τη δημιουργική έκφραση συνέβαλε στον κριτικό αναστοχασμό και την αναθεώρηση πεποιθήσεων και στάσεων που αφορούν τη σχέση με το παιδί. Οι εκπαιδευτικοί ανέπτυξαν μεγαλύτερη ενσυναίσθηση, επαναπροσδιόρισαν πτυχές του επαγγελματικού τους ρόλου, αναγνώρισαν στερεοτυπικές ή αυταρχικές στάσεις απέναντι στους μαθητές και ανέπτυξαν μεγαλύτερη επίγνωση της επίδρασης των προσωπικών τους βιωμάτων στην εκπαιδευτική τους στάση, ενώ οι γονείς ενίσχυσαν την ενσυναίσθηση και την αποδοχή της μοναδικότητας του παιδιού, αμφισβήτησαν αυταρχικά πρότυπα διαπαιδαγώγησης και ανέπτυξαν ομοίως,  μεγαλύτερη επίγνωση της επίδρασης των προσωπικών τους βιωμάτων στη γονεϊκή τους στάση. Η τέχνη, η δημιουργική γραφή, η αλληλεπίδραση των μελών και το κλίμα ασφάλειας που διαμορφώθηκε μέσα από τις συνθήκες της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης - την ενσυναίσθηση, την άνευ όρων αποδοχή και την αυθεντικότητα - αναδείχθηκαν ως βασικοί παράγοντες ενίσχυσης της διεργασίας μετασχηματισμού.

This thesis explores the potential of the person-centered approach, in combination with aesthetic experience and creative expression, to contribute to the critical reflection and reconsideration of established perceptions, beliefs, and attitudes regarding parenting and educational practices, by re-signifying the relationship with the child, the school, and the self, through the participation of parents and teachers in experiential learning workshops.

The theoretical framework of the study is grounded in the personality and therapeutic theories of psychologists Carl Rogers and Robert Kegan, as well as the transformative learning theory of adult education theorist Jack Mezirow. In addition, the study draws upon the views of scholars regarding the contribution of creativity and art to reflection and the re-signification of stereotypical and dysfunctional perceptions affecting interpersonal relationships.

The findings of the qualitative research, conducted with two distinct groups of parents and teachers from the same school community in the Southern Sector of Athens and involving two experiential workshops for each group, based on the creative expression of two common works of art, indicated that the integration of the Person-Centered Approach with art and creative expression fostered critical reflection and the reconsideration of beliefs and attitudes concerning relationships with children. Teachers developed greater empathy, redefined aspects of their professional role, recognized stereotypical and authoritarian attitudes toward students, and became more aware of the influence of their personal experiences on their educational practices. Parents enhanced their empathy and acceptance of each child’s uniqueness, questioned authoritarian parenting patterns, and developed greater awareness of the impact of their personal experiences on their parenting attitudes. Art, creative writing, group interaction, and the climate of safety established through the core conditions of the Person-centered Approach—empathy, unconditional positive regard, and congruence—emerged as key factors supporting the transformative process.