Η παρούσα μελέτη διερευνά τις δυναμικές της συνεργασίας μεταξύ εκπαιδευτικών Γενικής Παιδείας και εκπαιδευτικών Τάξης Υποδοχής (Τ.Υ.) στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, εστιάζοντας στην υποστήριξη των πολύγλωσσων μαθητών. Βασιζόμενη στο θεωρητικό πλαίσιο της συμπεριληπτικής εκπαίδευσης, η έρευνα εξετάζει πώς το θεσμικό πλαίσιο, οι επαγγελματικοί ρόλοι και οι διαπροσωπικές σχέσεις διαμορφώνουν την καθημερινή πράξη. Υιοθετήθηκε ποιοτικός σχεδιασμός με τη μορφή μελέτης περίπτωσης σε σχολική μονάδα της Κρήτης, συλλέγοντας δεδομένα μέσω ημιδομημένων συνεντεύξεων και στοχευμένης παρατήρησης της διδασκαλίας.  Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια σαφή διχοτομία στις συνεργατικές πρακτικές. Στα φιλολογικά μαθήματα, η γνωστική εγγύτητα ευνοεί ένα μοντέλο εμπλουτισμένης συνδιδασκαλίας, βασισμένο στη «μοιρασμένη ευθύνη» και στον παιδαγωγικό συντονισμό. Αντιθέτως, στα Μαθηματικά κυριαρχεί το μοντέλο της απομάκρυνσης (pull-out) ως λύση ανάγκης, το οποίο χαρακτηρίζεται από ασύμμετρες δυναμικές εξουσίας, διεκδίκηση της κυριαρχίας του χώρου, διακοπή της διδακτικής συνέχειας και αυξημένο συναισθηματικό φορτίο. Ως βασικό δομικό εμπόδιο αναγνωρίζεται η έλλειψη θεσμοθετημένου χρόνου κοινού σχεδιασμού, που επιβάλλει την εξάρτηση από άτυπες πρακτικές επικοινωνίας.  Με την απαραίτητη επιστημονική επιφύλαξη, τα δεδομένα συνάδουν με τη βιβλιογραφία σχετικά με τις έμμεσες επιπτώσεις αυτών των πρακτικών στους μαθητές, υποδηλώνοντας ότι η συνδιδασκαλία περιορίζει τη γλωσσική περιθωριοποίηση, ενώ η αποσπασματική απομάκρυνση ενέχει κινδύνους γνωστικής απώλειας και στιγματισμού. Αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς της έρευνας λόγω του μικρού δείγματος, η μελέτη καταλήγει σε συγκεκριμένες προτάσεις για το ελληνικό πλαίσιο: θεσμοθέτηση υποχρεωτικών ωρών κοινού προγραμματισμού, έκδοση εξειδικευμένων οδηγών συνδιδασκαλίας από το ΙΕΠ για τις ΖΕΠ, ενδοσχολική βιωματική επιμόρφωση και ανάληψη ουσιαστικού διαμεσολαβητικού ρόλου από τη σχολική διοίκηση. Η έρευνα συμβάλλει στην κατανόηση των συμπεριληπτικών πρακτικών, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για δομικές ρυθμίσεις που θα γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ θεσμικών εξαγγελιών και διδακτικής πραγματικότητας.  

This study investigates the dynamics and challenges of collaboration between General Education teachers and Reception Class (Τ.Υ.) teachers in secondary education, focusing on supporting multilingual learners. Grounded in the theoretical framework of inclusive education, the research examines how the institutional framework, professional roles, and interpersonal relationships shape daily pedagogical practice. A qualitative design was adopted, utilizing a case study approach in a secondary school in Crete, with data collected through semi-structured interviews and targeted classroom observations. The findings reveal a clear dichotomy in collaborative practices. In philological subjects, where cognitive proximity exists, an enriched co-teaching model is applied, rooted in the concept of "shared responsibility" and pedagogical coordination. Conversely, in Mathematics, the "pull-out" model dominates as a necessity, characterized by asymmetrical power dynamics, the assertion of territorial dominance by the general education teacher, disruption of instructional continuity, and increased emotional burden. The primary structural obstacle identified is the systemic lack of dedicated time for common planning, forcing teachers to rely on informal communication practices. With the necessary scientific caution, the data align with existing literature regarding the indirect effects of these practices on students, suggesting that co-teaching minimizes linguistic marginalization, while sporadic "pull-out" practices carry risks of cognitive loss and stigmatization. Acknowledging the research limitations due to the small sample size, the study concludes with specific proposals for the Greek context: institutionalizing mandatory common planning hours, developing specialized co-teaching guidelines by the Institute of Educational Policy (ΙΕΠ) for ZEΠ (Educational Priority Zones), school-based experiential training, and a more active mediating role by school leadership. The research contributes to understanding inclusive practices, emphasizing the need for structural reforms to bridge the gap between institutional policies and classroom reality.