Η Σαλαμίνα στο σήμερα είναι ένα αστικό τοπίο που έχει ωστόσο πλούσιο λαϊκό πολιτισμό από Αρβανίτες που ηρθαν να κατοικήσουν στο νησί το 14ο αιώνα. Οι δύσκολες κοινωνικές και ιστορικές συνθήκες οδήγησαν στο να είναι το νησί αραιοκατοικημένο όταν κατέφθασαν. Ωστόσο, το οργανωτικό τους πνεύμα και η οικονομική δραστηριοποίηση τους μέσω της δασικής εκμετάλλευσης και της αλιείας, όδηγησαν όχι μόνο στο να γίνουν αποδεκτοί οι Αρβανίτες, αλλά το αρβανίτικο στοιχείο να είναι κυρίαρχο στη Σαλαμίνα μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα. Η Γλώσσα τους, τα αρβανίτικα ομιλούνταν σχεδόν από όλους.  Καθώς όμως η κουλτούρα και ο λαϊκός πολιτισμός δεν είναι κάτι στατικό, αλλά κάτι δυναμικό που εξελίσσεται, στον πολιτισμό της Σαλαμίνας ήρθαν και προστέθηκαν στοιχεία απο τη κουλτούρα των Μικρασιατών, των κατοίκων απο τις περιοχές του Βυζαντίου αλλά και από άλλες περιοχές της Ελλάδας που ήρθαν στη Σαλαμίνα να εργαστούν στις τράτες, το ναύσταθμο και στο πορθμείο Πέραμα- Παλούκια. Έτσι, τα στοιχεία που έφεραν οι Αρβανίτες αλλά και αυτά που κατέφθασαν σε μεταγενέστερο στάδιο στη Σαλαμίνα και υιοθετήθηκαν καθολικά από τους αρβανιτόφωνους οδηγούν στη διαμόρφωση της ταυτότητας των σημερινών Σαλαμινίων. Τα στοιχεία αυτά εντοπίζονται σε τελετουργικά έθιμα, όπως ο Συρ Μελέτης, σε θρησκευτικές τελετουργίες πάνω στον άξονα του χρόνου, στο γάμο, τη διατροφή και την ενδυμασία. Καθοριστικός είναι ο ρόλος των φορέων, του μουσείου και της τέχνης στο να διασώσουν και να επικοινωνήσουν αυτόν τον λαϊκό πολιτισμό. Παρόλο που οι αλλαγές στη κοινωνική και οικονομική οργάνωση έχουν επιφέρει διαφοροποιήσεις στο τρόπο που εφαρμόζονται τα ήθη και τα έθιμα, και παρόλο που κάποια τείνουν να εκλείψουν, δεν μιλάμε για εγκατάλειψη της παράδοσης. Επιβιώνουν, επαναπροσαρμόζονται και επανανοηματοδοτούνται στο σήμερα ως σύγχρονες πολιτισμικές πρακτικές.