Η παρούσα διπλωματική εργασία εντάσσεται στο πεδίο της Δημόσιας Ιστορίας, ενώ παράλληλα αξιοποιεί εργαλεία της Ψηφιακής Ιστορίας για τη δημόσια παρουσίαση και διάχυση της ιστορικής γνώσης. Εστιάζει στην ιστορική εξέλιξη του Σιδηροδρομικού Σταθμού Κατερίνης και του ευρύτερου περιβάλλοντος χώρου του από την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου έως σήμερα, προσεγγίζοντάς τον ως κοινωνικά παραγόμενο και βιωμένο χώρο, όπου εγγράφονται διαδοχικές ιστορικές στρώσεις, μνήμες και χωρικοί μετασχηματισμοί.

Το θεωρητικό πλαίσιο αντλεί από προσεγγίσεις για τον χώρο, τη μνήμη και την ιστορική κουλτούρα, με κεντρικό ερμηνευτικό εργαλείο την έννοια του παλίμψηστου. Μέσα από αυτήν, ο σιδηροδρομικός χώρος εξετάζεται ως πεδίο επάλληλων ιστορικών εγγραφών, μεταβολών και επανανοηματοδοτήσεων.

Μετά την ανάπτυξη του θεωρητικού πλαισίου, η εργασία οργανώνεται σε τρεις βασικούς άξονες: την ιστορική αφήγηση του Σταθμού και του περιβάλλοντος χώρου, με βάση βιβλιογραφικές πηγές, αρχειακό υλικό, προφορικές μαρτυρίες και φωτογραφικά τεκμήρια· τη χωρική και μνημονική ανάλυση της σύγχρονης μορφής της περιοχής· και την ανάπτυξη μιας ψηφιακής εφαρμογής Δημόσιας Ιστορίας, η οποία οργανώνει το ιστορικό υλικό σε ένα προσβάσιμο ψηφιακό περιβάλλον.

Η ανάλυση αναδεικνύει τον σιδηροδρομικό χώρο ως περιφερειακό αστικό παλίμψηστο, όπου συνυπάρχουν θεσμοθετημένες και μη θεσμοθετημένες μορφές μνήμης. Οι μεταβολές χρήσεων, η εγκατάλειψη και η απουσία συστηματικής ανάδειξης συμβάλλουν στη σταδιακή αποδυνάμωση της σχέσης του χώρου με το παρελθόν, καθιστώντας τις ιστορικές του στρώσεις λιγότερο αναγνωρίσιμες.

Η ψηφιακή εφαρμογή οργανώνει το υλικό σε θεματικές, χρονικές και χωρικές ενότητες και αξιοποιεί κείμενα, φωτογραφίες και χαρτογραφικές απεικονίσεις, επιδιώκοντας να λειτουργήσει ως εργαλείο ανάγνωσης και ενεργοποίησης του σιδηροδρομικού χώρου ως τόπου ιστορίας, μνήμης και τοπικής ταυτότητας.

This master's thesis is situated within the field of Public History, while also drawing on Digital History tools for the public presentation and dissemination of historical knowledge.

It focuses on the historical evolution of Katerini Railway Station and its wider surrounding area from the First World War to the present day, approaching it as a socially produced and lived space in which successive historical layers, memories, and spatial transformations have been inscribed.

The theoretical framework draws upon approaches to space, memory, and historical culture, using the concept of the palimpsest as its central interpretive tool. Through this perspective, the railway area is examined as a site of overlapping historical inscriptions, transformations, and processes of reinterpretation.

Following the development of the theoretical framework, the study is organised around three main axes: the historical narrative of the Station and its surrounding area, based on bibliographical sources, archival material, oral testimonies and photographic evidence; the spatial and mnemonic analysis of the area in its present form; and the development of a Digital Public History application, which organises the historical material within an accessible digital environment.

The analysis highlights the railway area as a peripheral urban palimpsest, where institutionalized and non-institutionalized forms of memory coexist. Changes in land use, abandonment, and the absence of systematic heritage interpretation contribute to the gradual weakening of the area's relationship with its past, rendering its historical layers less recognizable.

The digital application organises the material into thematic, chronological and spatial sections and employs texts, photographs, and cartographic representations, aiming to function as a tool for interpreting and activating the railway area as a place of history, memory, and local identity.