Η παρούσα εργασία αποτελεί μία έρευνα-δράσης, με θέμα τη συμβολή της δραματικής τέχνης στην κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών προσχολικής ηλικίας. Η παρέμβαση πραγματοποιήθηκε σε νηπιαγωγείο του Μονάχου, σε τμήμα που αποτελείται από 10 παιδιά, ηλικίας 4 έως 7 ετών. Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, η προσχολική ηλικία αποτελεί ένα κρίσιμο αναπτυξιακό στάδιο, κατά το οποίο το παιδί αναπτύσσει τις πρώτες και βασικές δεξιότητες συναισθηματικής κατανόησης, ρύθμισης και έκφρασης, οι οποίες αποτελούν τα θεμέλια για τη μετέπειτα κοινωνική και σχολική του πορεία. Η Δραματική Τέχνη, εδώ και αρκετά χρόνια, αποτελεί σημαντικό εργαλείο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αφού επιτρέπει την καλλιέργεια της προσωπικότητας του ατόμου, της φαντασίας και της δημιουργικής έκφρασης.

Στο θεωρητικό μέρος της εργασίας παρουσιάζονται η Δραματική Τέχνη στην εκπαίδευση, οι βασικές θεωρητικές προσεγγίσεις, οι μορφές και η διδακτική της αξιοποίηση, όπως και ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην θεατροπαιδαγωγική διαδικασία. Στη συνέχεια παρουσιάζονται βασικές αναπτυξιακές θεωρίες που ερμηνεύουν την έννοια του συναισθήματος, της συναισθηματικής νοημοσύνης και της συναισθηματικής ανάπτυξης των παιδιών με έμφαση στην εξελικτική της πορεία και στη σημασία της κοινωνικής αλληλεπίδρασης. Τέλος εξετάζεται η συμβολή της δραματικής τέχνης στην κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη, όπως και ο ρόλος του παιχνιδιού και της δημιουργικής σκέψης κατά την προσχολική ηλικία.

Στο ερευνητικό μέρος αναλύονται ο σχεδιασμός, η υλοποίηση και η αξιολόγηση της παιδαγωγικής παρέμβασης που πραγματοποιήθηκε. Αρχικά γίνεται λόγος για την ερευνητική προσέγγιση και στρατηγική που ακολουθήθηκε, όπως και ο σκοπός της παρέμβασης και τα ερευνητικά ερωτήματα. Στη συνέχεια, παρουσιάζεται το δείγμα και τα χαρακτηριστικά του πληθυσμού της έρευνας, τα μέσα της συλλογής δεδομένων, η πορεία της έρευνας και τα αποτελέσματά της. Το ερευνητικό μέρος επικεντρώνεται στο σχεδιασμό της θεατροπαιδαγωγικής παρέμβασης, η οποία οργανώθηκε σε θεματικούς κύκλους συναισθημάτων. Η εκπαιδευτική παρέμβαση περιλάμβανε θεατρικά παιχνίδια, βιωματικές δραστηριότητες, κινησιολογικά παιχνίδια, δραματοποίηση, παιχνίδια εμπιστοσύνης και αναστοχαστικές συζητήσεις, με στόχο την ενίσχυση της συναισθηματικής κατανόησης και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των παιδιών.  

Τέλος, παρουσιάζεται η ανάλυση των ευρημάτων ανά κύκλο παρέμβασης, όπου καταγράφονται οι παρατηρήσεις και ο σχολιασμός για κάθε θεματική ενότητα. Η παρούσα εργασία ολοκληρώνεται με το κεφάλαιο των αποτελεσμάτων, κατά το οποίο συνοψίζονται τα βασικά ευρήματα της έρευνας, συζητούνται τα αποτελέσματα και διατυπώνονται προτάσεις για μελλοντική αξιοποίηση της δραματικής τέχνης στην προσχολική ηλικία. Συνολικά, τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν ότι η θεατροπαιδαγωγική παρέμβαση που πραγματοποιήθηκε συνέβαλε ουσιαστικά στην αναγνώριση, κατανόηση, έκφραση και αποτελεσματικότερη διαχείριση των συναισθημάτων από τα παιδιά. Ταυτόχρονα, παρατηρήθηκε και η ενίσχυση της ενσυναίσθησης, της κοινωνικής αλληλεπίδρασης και της συνεργασίας, γεγονός που υπογραμμίζει τη θετική συμβολή της Δραματικής Τέχνης στην κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών προσχολικής ηλικίας.

This field study examines the contribution of drama education to the socio-emotional development of preschool children. An intervention was conducted in a kindergarten in Munich, in a class of 10 children aged 4 to 7 years. According to the literature, preschool age is a critical development stage during which children develop fundamental skills of emotional understanding, regulation, and expression, which form the basis for their later social and academic development. Drama in education has long been considered an important educational tool, as it promotes the development of personality, imagination, and creative expression.

The theoretical part discusses drama in education, its main theoretical approaches, forms, and pedagogical applications, as well as the role of the educator in the drama-based educational process. It also presents key developmental theories explaining emotions, emotional intelligence, and children’s socio-emotional development, with emphasis on its developmental progression and the importance of social interaction. Finally, it examines the contribution of drama in education to socio-emotional development, as well as the role of play and creative thinking in preschool age.

The methodology part analyzes the design, implementation, and evaluation of the intervention. It presents the research approach and strategy, the aim of the study and the research questions, as well as the sample and population, data collection tools, research process, and results. The intervention was organized into thematic emotion cycles and included drama games, learning through experience activities, movement-based games, role play, trust-building games, and reflective discussions, aiming to enhance children’s emotional understanding and social interaction.

Finally, the results are presented for each cycle of the intervention, along with observations and commentary for each thematic unit. The study concludes with the discussion of the results, and proposals for future use of drama in early childhood education. Overall, the findings of the study indicated that the drama-educational intervention contributed significantly to children´s ability to recognize, understand, express, and manage their emotions more effectively. Furthermore, improvements were observed in empathy, cooperation and social interaction, highlighting the positive contribution of Drama in Education to the socio-emotional development of preschool children.