Η παρούσα εργασία εξετάζει τον ρόλο των αρχών της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας στον σχεδιασμό και τη λειτουργία της επαγγελματικής εκπαίδευσης εντός των δημόσιων ιδρυμάτων υγείας, με έμφαση στην προτεινόμενη δημιουργία μίας ΣΑΕΚ στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου». Η έρευνα ασχολείται με τους περιορισμούς των πολιτικών επαγγελματικής εκπαίδευσης που βασίζονται στην αγορά στον τομέα της υγείας, όπου η εργασία είναι εγγενώς σχεσιακή, ηθικά απαιτητική και κοινωνικά ενσωματωμένη. Μέσω ενός θεωρητικού πλαισίου που βασίζεται στην Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία και τη θεωρία των κοινών, σε συνδυασμό με ποιοτική ανάλυση περιπτωσιολογικών μελετών υφιστάμενων ΣΑΕΚ που λειτουργούν σε ελληνικά δημόσια νοσοκομεία, η εργασία διερευνά πώς η επαγγελματική εκπαίδευση μπορεί να συμβάλει στη συλλογική ευημερία, την κοινωνική ένταξη και τη βιωσιμότητα του συστήματος δημόσιας υγείας.

Η ανάλυση αποκαλύπτει ότι οι υπάρχουσες ΣΑΕΚ λειτουργούν εντός ενός εξαιρετικά συγκεντρωτικού πλαισίου διακυβέρνησης που περιορίζει τη δημοκρατική συμμετοχή και τη σαφή διατύπωση των κοινωνικών στόχων. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα ιδρύματα ήδη παράγουν έμμεση κοινωνική αξία μέσω της ανάπτυξης του εργατικού δυναμικού και της υποστήριξης των υπηρεσιών δημόσιας υγείας. Βασιζόμενη σε αυτά τα ευρήματα, η εργασία προτείνει ένα θεσμικό μοντέλο για μία ΣΑΕΚ στο Γενικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης «Παπαγεωργίου» που ενσωματώνει κοινωνικά προσανατολισμένους στόχους, μηχανισμούς συμμετοχικής διακυβέρνησης, ηθική εκπαίδευση και πολιτικές πρόσβασης χωρίς αποκλεισμούς εντός των υφιστάμενων νομικών περιορισμών.

Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η επαγγελματική εκπαίδευση που ενσωματώνεται στα δημόσια νοσοκομεία μπορεί να λειτουργήσει ως θεσμός δημιουργίας κοινωνικής αξίας, όταν σχεδιάζεται σκόπιμα βάσει των αρχών της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας. Ευθυγραμμίζοντας την εκπαίδευση με τις συλλογικές ανάγκες και όχι μόνο με τη ζήτηση της αγοράς, το προτεινόμενο μοντέλο ΣΑΕΚ καταδεικνύει μια εφικτή και ουσιαστική πορεία για την ενίσχυση των συστημάτων δημόσιας υγείας, την προώθηση της κοινωνικής συνοχής και την ενίσχυση του κοινωνικού ρόλου της πολιτικής για την επαγγελματική εκπαίδευση.

This thesis examines the role of Social and Solidarity Economy principles in the design and operation of vocational education within public health institutions, with a focus on the proposed creation of a Vocational Training School at Papageorgiou General Hospital. The research addresses the limitations of market oriented vocational education policies in the health sector, where work is inherently relational, ethically demanding, and socially embedded. Through a theoretical framework grounded in Social and Solidarity Economy and commons theory, combined with qualitative case study analysis of existing Vocational Training Schools operating in Greek public hospitals, the study explores how vocational education can contribute to collective welfare, social inclusion, and public health system sustainability.

The analysis reveals that existing Vocational Training Schools function within a highly centralized governance framework that restricts democratic participation and limits the explicit articulation of social objectives. Nevertheless, these institutions already generate indirect social value through workforce development and support of public health services. Building on these findings, the thesis proposes an institutional model for a Vocational Training School at Papageorgiou General Hospital that integrates socially oriented objectives, participatory governance mechanisms, ethical training, and inclusive access policies within existing legal constraints.

The study concludes that vocational education embedded in public hospitals can function as an institution of social value creation when deliberately designed under Social and Solidarity Economy principles. By aligning training with collective needs rather than market demand alone, the proposed Vocational Training School model demonstrates a feasible and meaningful pathway for strengthening public health systems, promoting social cohesion, and enhancing the social role of vocational education policy.