Driven by accelerating globalization and digital transformation, modern corporations require employees to acquire new skillsets while managing full-time responsibilities, and thus the responsibility for educational success moves directly onto the individual. This study examines how adult Greek workers manage and regulate their own learning when taking online Business English courses at the Public Power Corporation (PPC) during their working hours. Guided by Zimmerman’s (2002) model, the study follows an embedded case study design to capture the lived experiences of 22 professionals balancing linguistic progress with corporate responsibility. Data were collected through semi-structured interviews structured around the three phases of self-regulation, while cross-examining four dimensions: cognitive, behavioral, contextual, and motivational regulation.

The findings show that self-regulation in a busy workplace functions as a reactive and defensive struggle rather than an organized or planned process. Under situational pressures and heavy workloads, participants prioritize their professional identity over proactive lesson preparation. Attentional control and context regulation are disrupted by high cognitive switching costs and digital workflow interruptions caused by device convergence. To adapt to these workspace constraints, learners employ practical, resource-conserving strategies such as linguistic simplification, bilingual support, and choosing silence to protect their professional image. Motivation serves as the psychological foundation sustaining persistence, driven by a combination of professional utility, institutional reciprocity, and a personal bond with the instructor. The study underscores the necessity of workplace-integrated training models that actively adapt to the distinct cognitive and temporal constraints faced by corporate professionals.

Στο σύγχρονο εταιρικό περιβάλλον, η παγκοσμιοποίηση και ο ψηφιακός μετασχηματισμός αναγκάζουν τους εργαζόμενους να αποκτούν συνεχώς νέες δεξιότητες παράλληλα με τα καθημερινά τους καθήκοντα. Έτσι, η ευθύνη για την εκπαιδευτική επιτυχία πέφτει πλέον αποκλειστικά στους ίδιους. Η παρούσα μελέτη εξετάζει πώς οι Έλληνες εργαζόμενοι διαχειρίζονται και αυτορρυθμίζουν τη μάθησή τους, όταν παρακολουθούν διαδικτυακά μαθήματα στα Επιχειρησιακά Αγγλικά στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) κατά τη διάρκεια του ωραρίου εργασίας τους. Βασισμένη στο μοντέλο του Zimmerman (2002), η έρευνα ακολουθεί τον σχεδιασμό της ενσωματωμένης μελέτης περίπτωσης (embedded case study) για να αποτυπώσει τις ζωντανές εμπειρίες 22 επαγγελματιών που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη γλωσσική τους εξέλιξη και τις εργασιακές τους υποχρεώσεις. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσα από ημιδομημένες συνεντεύξεις που οργανώθηκαν γύρω από τις τρεις φάσεις της αυτορρύθμισης, εξετάζοντας παράλληλα τέσσερις βασικές διαστάσεις: τη γνωστική, τη συμπεριφορική, την πλαισιακή και την παρακινητική ρύθμιση.

Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η αυτορρύθμιση σε ένα απαιτητικό εργασιακό περιβάλλον δεν είναι μια οργανωμένη ή προσχεδιασμένη διαδικασία, αλλά περισσότερο ένας διαρκής αμυντικός αγώνας. Κάτω από την πίεση της στιγμής και τον μεγάλο φόρτο εργασίας, οι συμμετέχοντες βάζουν σε προτεραιότητα την επαγγελματική τους ιδιότητα, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την προετοιμασία για το μάθημα. Η συγκέντρωση και ο έλεγχος του περιβάλλοντος διασπώνται εύκολα, τόσο λόγω της πνευματικής κούρασης από την απότομη εναλλαγή καθηκόντων, όσο και εξαιτίας των ψηφιακών ειδοποιήσεων, αφού το μάθημα και η δουλειά γίνονται στην ίδια οθόνη. Για να επιβιώσουν μέσα σε αυτούς τους περιορισμούς, οι εκπαιδευόμενοι επιστρατεύουν πρακτικές στρατηγικές εξοικονόμησης ενέργειας: απλοποιούν τον λόγο τους, ζητούν δίγλωσση υποστήριξη ή επιλέγουν τη σιωπή για να προστατεύσουν την επαγγελματική τους εικόνα. Από την άλλη, η παρακίνηση αποδεικνύεται το ψυχολογικό θεμέλιο που τους κρατάει ενεργούς, καθώς τροφοδοτείται από την πρακτική χρησιμότητα των Αγγλικών στη δουλειά τους, την εκτίμηση προς την εταιρεία που τους προσφέρει το σεμινάριο, αλλά και τον ισχυρό προσωπικό δεσμό με τον καθηγητή. Τέλος, η μελέτη αναδεικνύει την ανάγκη για προγράμματα εταιρικής κατάρτισης που είναι πραγματικά ενσωματωμένα στη ροή της εργασίας και προσαρμόζονται στους πραγματικούς χρονικούς και πνευματικούς περιορισμούς των εργαζομένων.