Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την έννοια της υπαρξιακής αποξένωσης και του «Μηχανισμού» στο γοτθικό μυθιστόρημα Μέλμοθ ο Περιπλανώμενος του Charles Maturin, μέσα από τη σύζευξη θεωρητικής ανάλυσης και πρωτότυπης λογοτεχνικής σύνθεσης.
Στο θεωρητικό μέρος, αναλύεται ο τρόπος με τον οποίο το υποκείμενο μετατρέπεται σε «αυτόματο» υπό την πίεση θεσμικών και κοινωνικών δομών, χρησιμοποιώντας φιλοσοφικά εργαλεία από το έργο των Karl Jaspers και Jean-Paul Sartre, μεταξύ άλλων.
Στο δημιουργικό μέρος, οι θεωρητικές αυτές έννοιες μετουσιώνονται στο διήγημα «Το Ταξίδι του Ακάμα», μια αλληγορική, σουρεαλιστική αφήγηση που ανασυνθέτει το γοτθικό σύμπαν του Maturin. Μέσα από μια σπονδυλωτή δομή εμβόλιμων ιστοριών, ο κεντρικός ήρωας, ο Ακάμας, περιπλανιέται σε τοπία αβουλησίας και υπαρξιακής ξηρασίας, αναζητώντας τη λύτρωση από έναν κόσμο που έχει παγώσει στη «στερεωματική γεωμετρία» της εξουσίας και της σιωπής. Η εργασία αποσκοπεί στην ανάδειξη της δημιουργικής γραφής ως μέσου βαθύτερης κατανόησης και επαναδιατύπωσης των κλασικών λογοτεχνικών αρχετύπων του τρόμου και της απομόνωσης.

This master's thesis examines the concept of existential alienation and the "Mechanism" in Charles Maturin’s Gothic novel Melmoth the Wanderer, through the combination of theoretical analysis and original literary composition.
In the theoretical section, the study analyses the way in which the subject is transformed into an "automaton" under the pressure of institutional and social structures, utilizing philosophical tools from the work of Karl Jaspers and Jean-Paul Sartre, among others.
In the creative section, these theoretical concepts are transmuted into the short story "The Journey of Akamas," an allegorical, surrealist narrative that reconstructs Maturin's Gothic universe. Through a modular structure of embedded stories, the protagonist, Akamas, wanders through landscapes of abulia and existential drought, seeking redemption from a world frozen in the "stereomatic geometry" of power and silence. The thesis aims to highlight creative writing as a means of deeper understanding and rearticulation of the classic literary archetypes of horror and isolation.