Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά την παιδαγωγική λειτουργία της

επιτελεστικότητας στο πεδίο των Παραστατικών Τεχνών και της Eκπαίδευσης,

εστιάζοντας στον τρόπο με τον οποίο η παραστατικότητα και τα επιμέρους παραστατικά

στοιχεία μιας θεατροπαιδαγωγικής εμπειρίας συμβάλλουν στη συγκρότηση συνθηκών

συμμετοχικής, ενσώματης και στοχαστικής μάθησης. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η

παραδοχή ότι η μάθηση δεν προηγείται της καλλιτεχνικής εμπειρίας ως προκαθορισμένο

ζητούμενο, αλλά αναδύεται μέσα από τη συμμετοχή σε διαδικασίες καλλιτεχνικής

δημιουργίας και συλλογικής διερεύνησης. Η έρευνα οργανώνεται ως ποιοτική και

ερμηνευτική μελέτη περίπτωσης του θεατροπαιδαγωγικού προγράμματος «Μικροί

Ιχνευτές - Δημιουργική απασχόληση παιδιών στην Επίδαυρο» του Φεστιβάλ Αθηνών

Επιδαύρου, το οποίο υλοποιείται από το 2016 παράλληλα με τις παραστάσεις αρχαίου

δράματος. Η μεθοδολογία βασίζεται στην ανάλυση πρωτογενούς αρχειακού υλικού, στη

συμμετοχική παρατήρηση και στην ερμηνευτική προσέγγιση των διαδικασιών

σχεδιασμού, υλοποίησης και αναστοχασμού του προγράμματος. Μέσα από τη μελέτη

αναδεικνύεται η παραστατικότητα ως βασική παιδαγωγική συνθήκη, η οποία διαμορφώνει

τον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά συμμετέχουν, συνδημιουργούν και αντιλαμβάνονται την

εμπειρία τους. Η δημιουργία συλλογικών φαντασιακών κόσμων, η αξιοποίηση πολλαπλών

μορφών τέχνης, η ενεργός συμμετοχή των παιδιών, η διεύρυνση του παραστατικού πεδίου

και ο ρόλος του εμψυχωτή-performer αναδεικνύονται ως κομβικά στοιχεία της

παιδαγωγικής δυναμικής του προγράμματος. Τα ευρήματα υποστηρίζουν ότι η

καλλιτεχνική και η παιδαγωγική διάσταση συνυφαίνονται σε μια ενιαία διαδικασία. Η

παραστατικότητα αναδεικνύεται ως συνθήκη μέσα στην οποία τα παιδιά συμμετέχουν,

συνδημιουργούν και νοηματοδοτούν την εμπειρία τους. Μέσα από τα παραστατικά

στοιχεία της δράσης επιτελούνται διαδικασίες διερεύνησης και κριτικού στοχασμού, οι

οποίες επιτρέπουν στα παιδιά να διαμορφώνουν σχέσεις με τον εαυτό τους, τους άλλους

και τον κόσμο.

This thesis explores the pedagogical function of performativity within the fields of

Performing Arts and Education, focusing on the ways in which theatricality and the

performative elements of a theatre pedagogy experience contribute to the formation of

participatory, embodied and reflective learning conditions. The study is grounded in the

assumption that learning does not precede artistic experience as a predetermined objective;

rather, it emerges through participation in processes of artistic creation, inquiry and

collective meaning-making. The research is designed as a qualitative and interpretive case

study of the theatre pedagogy programme Little Trackers - Children’s Creative Workshop

in Epidaurus, developed by the Athens Epidaurus Festival and implemented since 2016

alongside performances of ancient Greek drama. The methodology is based on the analysis

of primary archival material, participant observation, and the interpretive examination of

the programme’s design, implementation and reflective processes. The study highlights

theatricality as a fundamental pedagogical condition that shapes the ways in which children

participate, co-create and construct meaning through their experiences. The creation of

collective imaginary worlds, the integration of multiple art forms, children’s active

participation, the expansion of the performative field and the role of the facilitator-

performer emerge as key dimensions of the programme’s pedagogical dynamics. The

findings suggest that the artistic and pedagogical dimensions of the programme are

intertwined within a unified process. Theatricality emerges as a condition through which

children participate, co-create and negotiate meaning, while the performative elements of

the action give rise to processes of inquiry, meaning-making and critical reflection.

Through these processes, children develop meaningful relationships with themselves,

others and the world.