As contemporary societies are becoming more and more linguistically and culturally diverse, the need for new, inclusive educational approaches and practices is imperative. In Greece, it is oftentimes NGOs that assume the role of providing courses to newly arrived refugee and migrant learners. However, despite their central role in the provision of non-formal education, the context of NGOs remains understudied. The current study explores the new pedagogical approaches and teaching practices that educators who teach in multilingual and multicultural settings employ. For this purpose, an empirical qualitative research design was adopted. The data were collected through seven semi-structured interviews with educators who teach in the NGO Better Days Greece and analyzed through thematic analysis. The findings revealed that educators apply student-centered, intercultural and experiential approaches while also fully
integrating ICT and multimedia into their lessons. Moreover, CLT is adopted as the broader framework in order to build students’ communicative competency and educators apply TBLT and Translanguaging to support it. Peer collaboration and differentiated instruction are used widely as well in order for students to facilitate each other and to adapt the lesson to their needs. Finally, educators indicated the freedom and flexibility of the specific educational context as the factors that positively influence their ability to apply new teaching practices. On the other hand, the linguistic barrier, the irregular attendance of students and the lack of organization within and among NGOs were found to be the factors that hinder their teaching.

Καθώς οι σύγχρονες κοινωνίες γίνονται όλο και πιο ποικιλόμορφες γλωσσικά και πολιτισμικά, η ανάγκη για νέες, συμπεριληπτικές εκπαιδευτικές προσεγγίσεις και πρακτικές είναι επιτακτική. Στην Ελλάδα, συχνά οι ΜΚΟ αναλαμβάνουν το ρόλο της παροχής μαθημάτων σε νεοαφιχθέντες πρόσφυγες και μετανάστες μαθητές. Ωστόσο, παρά τον κεντρικό ρόλο τους στην παροχή μη τυπικής εκπαίδευσης, το πλαίσιο των ΜΚΟ παραμένει ανεπαρκώς μελετημένο. Η παρούσα μελέτη διερευνά τις νέες παιδαγωγικές προσεγγίσεις και διδακτικές πρακτικές που χρησιμοποιούν οι εκπαιδευτικοί που διδάσκουν σε πολυγλωσσικά και πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα. Για το σκοπό αυτό, υιοθετήθηκε ένας εμπειρικός σχεδιασμός ποιοτικής έρευνας. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω επτά ημιδομημένων συνεντεύξεων με εκπαιδευτικούς που διδάσκουν στη ΜΚΟ Better Days Greece και αναλύθηκαν μέσω θεματικής ανάλυσης. Τα ευρήματα αποκάλυψαν ότι οι εκπαιδευτικοί εφαρμόζουν μαθητοκεντρικές, διαπολιτισμικές και βιωματικές προσεγγίσεις, ενώ παράλληλα ενσωματώνουν πλήρως τις ΤΠΕ και τα πολυμέσα στα μαθήματά τους. Επιπλέον, η Επικοινωνιακή Προσέγγιση υιοθετείται ως
το ευρύτερο πλαίσιο ώστε να αναπτυχθεί η επικοινωνιακή ικανότητα των μαθητών και οι
εκπαιδευτικοί εφαρμόζουν Διδασκαλία Μέσω Θεμάτων Εργασίας και Διαγλωσσικότητα για να το υποστηρίξουν. Η συνεργασία μεταξύ των μαθητών και η διαφοροποιημένη διδασκαλία χρησιμοποιούνται επίσης ευρέως προκειμένου οι μαθητές να διευκολύνουν ο ένας τον άλλον και να προσαρμοστεί το μάθημα στις ανάγκες τους. Τέλος, οι εκπαιδευτικοί ανέφεραν την ελευθερία και την ευελιξία του συγκεκριμένου εκπαιδευτικού πλαισίου ως τους παράγοντες που επηρεάζουν θετικά την ικανότητά τους να εφαρμόζουν νέες διδακτικές πρακτικές. Από την άλλη πλευρά, το γλωσσικό εμπόδιο, η ελλιπής φοίτηση των μαθητών και η έλλειψη οργάνωσης εντός και μεταξύ των ΜΚΟ βρέθηκαν να είναι οι παράγοντες που δυσχεραίνουν τη διδασκαλία τους.