Die vorliegende Diplomarbeit beschäftigt sich mit der Rolle der Storytelling-Methode bei der Steigerung der Motivation und der Förderung der gesprochenen Sprache im DaF-Unterricht aus neurodidaktischer Perspektive bei jungen Lernenden. Obwohl die Förderung der gesprochenen Sprache bereits ausführlich in der Vergangenheit erforscht worden ist, wird die Verbindung zwischen Storytelling und neurodidaktischen Erkenntnissen im Bereich der mündlichen Sprachkompetenz bislang nur unzureichend berücksichtigt.
Diese Forschungslücke betrifft insbesondere die Frage, inwiefern die Storytelling-Methode die Entwicklung der mündlichen Sprachkompetenz bei Lernenden im Alter von 10 bis 13 Jahren unterstützt. Jugendliche in diesem Alter stehen beim Sprechen in einer Fremdsprache vor besonderen Herausforderungen, da sie gleichzeitig inhaltliche, grammatikalische und syntaktische Anforderungen bewältigen müssen. Aus neurodidaktischer Perspektive untersucht die vorliegende Arbeit, wie Emotionen und Motivation die Entwicklung der mündlichen Sprachkompetenz und damit den Lernerfolg im Rahmen der zuvor beschriebenen Storytelling-Methode beeinflussen.
Diese Arbeit basiert auf einer qualitativen Studie mit Deutschlernenden im Alter von 10 bis 13 Jahren. Dabei wurden zwei unterschiedliche qualitative Erhebungsinstrumente eingesetzt: das strukturierte Lernerfeedback sowie systematische Beobachtungen der Lehrkraft.
Diese Instrumente erwiesen sich als geeignet, da sie an die konkrete Unterrichtssituation gebunden sind und die Erfassung individueller Lernprozesse im natürlichen Lernkontext ermöglichen.
Ziel dieser Untersuchung war nicht die statistische Generalisierbarkeit der Ergebnisse, sondern die Gewinnung differenzierter Einsichten in individuelle Lernprozesse im konkreten Lernkontext.
Die eingesetzten Instrumente dienten zudem dazu, die Motivation, das emotionale Erleben sowie die Bereitschaft der Lernenden zum Sprechen nach der Anwendung der Storytelling-Methode zu erfassen. Die Ergebnisse bestätigen, dass die genannte Methode aus neurodidaktischer Perspektive eine Steigerung der Lernmotivation begünstigt und einen positiven Beitrag zur Förderung der mündlichen Sprachkompetenz in dieser Altersgruppe leistet.

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο της αφήγησης ιστοριών στην αύξηση του κινήτρου και την προώθηση του προφορικού λόγου στη διδασκαλία των Γερμανικών ως Ξένης Γλώσσας (ΓΞΓ) από νευροδιδακτική σκοπιά σε μαθητές/μαθήτριες νεαρής ηλικίας. Παρόλο που η προώθηση του προφορικού λόγου έχει ερευνηθεί εκτενώς στο παρελθόν, η σύνδεση μεταξύ της αφήγησης ιστοριών και των νευροδιδακτικών ευρημάτων στον τομέα της προφορικής γλωσσικής ικανότητας δεν έχει μέχρι στιγμής λάβει επαρκή προσοχή.
Αυτό το ερευνητικό κενό αφορά συγκεκριμένα το ερώτημα του κατά πόσο υποστηρίζει η μέθοδος αφήγησης ιστοριών την ανάπτυξη των δεξιοτήτων προφορικής γλώσσας, σε μαθητές/μαθήτριες ηλικίας 10 έως 13 ετών. Οι έφηβοι αυτής της ηλικίας αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες προκλήσεις όταν μιλούν μια ξένη γλώσσα, καθώς πρέπει ταυτόχρονα να διαχειρίζονται απαιτήσεις που σχετίζονται με το περιεχόμενο, τη γραμματική και το συντακτικό. Από νευροδιδακτική άποψη η παρούσα μελέτη διερευνά πώς τα συναισθήματα και το κίνητρο επηρεάζουν την ανάπτυξη των δεξιοτήτων προφορικής γλώσσας και, κατά συνέπεια, την μαθησιακή επιτυχία στο πλαίσιο της προπεριγραφείσας μεθόδου αφήγησης.
Η παρούσα μελέτη βασίζεται σε μια ποιοτική μελέτη με μαθητές/μαθήτριες γερμανικής γλώσσας ηλικίας 10 έως 13 ετών. Χρησιμοποιήθηκαν δύο διαφορετικά ποιοτικά εργαλεία συλλογής δεδομένων: η δομημένη ανατροφοδότηση μαθητών-τριών και οι συστηματικές παρατηρήσεις εκπαιδευτικών.
Αυτά τα εργαλεία αποδείχθηκαν κατάλληλα, επειδή συνδέονται με την συγκεκριμένη κατάσταση της τάξης και επιτρέπουν την καταγραφή των ατομικών μαθησιακών διαδικασιών εντός του φυσικού μαθησιακού πλαισίου.
Στόχος της παρούσας μελέτης δεν ήταν η στατιστική γενίκευση των αποτελεσμάτων, αλλά μάλλον η απόκτηση διαφοροποιημένων γνώσεων σχετικά με τις ατομικές μαθησιακές διαδικασίες εντός του συγκεκριμένου μαθησιακού πλαισίου.
Τα εργαλεία που χρησιμοποιήθηκαν, χρησίμευσαν επίσης για την αξιολόγηση του κινήτρου, της συναισθηματικής εμπειρίας και της προθυμίας των μαθητών να μιλήσουν μετά την εφαρμογή της αφηγηματικής μεθόδου. Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι, από νευροδιδακτική άποψη, αυτή η μέθοδος αυξάνει το κίνητρο μάθησης και συμβάλλει θετικά στην ανάπτυξη της προφορικής γλωσσικής ικανότητας σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα.