Η εργασία εξετάζει τη γλωσσική αλλαγή και τη σχέση της με τη σύνταξη και συγκεκριμένα τις τελικές προτάσεις. Παρουσιάζονται οι βασικές αιτίες της αλλαγής, τόσο εξωτερικές όσο και εσωτερικές και δίνονται ενδεικτικά παραδείγματα εξέλιξης της γλώσσας από τις ιστορικές περιόδους της ελληνικής. Κεντρικός άξονας είναι η ιστορική εξέλιξη των τελικών προτάσεων από την Αρχαία έως τη Νέα Ελληνική, ενώ δίνονται στοιχεία και για την παρουσία τους στην εκπαίδευση από το δημοτικό μέχρι το γυμνάσιο, όπου εντοπίζονται και ορισμένες αδυναμίες. Τίθενται ακόμη κάποια ερωτήματα σχετικά με την αξιοποίηση της γλωσσικής αλλαγής στην διδασκαλία των τελικών προτάσεων, ώστε να βελτιωθεί η διδασκαλία και η κατανόηση από τους μαθητές. Τέλος, προτείνονται διαθεματικές, βιωματικές διδακτικές παρεμβάσεις που αξιοποιούν τη διαχρονία στα μαθήματα των Αρχαίων και των Νέων Ελληνικών στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Σκοπός είναι οι μαθητές να καταφέρουν να συνδέουν Αρχαία και Νέα Ελληνικά και να κατανοούν πιο ουσιαστικά τις τελικές προτάσεις.

The study examines language change and its relationship with syntax, focusing specifically on final clauses. It presents the main causes of language change, both external and internal, and provides indicative examples of the evolution of the Greek language throughout its historical periods. The central focus is the historical development of final clauses from Ancient to Modern Greek, while reference is also made to their treatment in education, from primary to Secondary Education, where certain weaknesses are identified. The study further raises questions regarding the use of language change as a teaching framework for final clauses, aiming to improve both instruction and students’ comprehension. Finally, it proposes interdisciplinary and experiential teaching interventions that make use of diachrony in the teaching of Ancient and Modern Greek in secondary education. The goal is to help students connect Ancient and Modern Greek and achieve a deeper understanding of final clauses.