Η παρούσα εργασία εξετάζει το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής ως μέσο ενίσχυσης της συμπερίληψης και της κοινωνικής συνοχής στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Μέσα από το πλαίσιο της κριτικής παιδαγωγικής και με τη μεθοδολογία της έρευνας δράσης, διερευνήθηκε πώς οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες μπορούν να καλλιεργήσουν την αισθητική αντίληψη, την ενσυναίσθηση και τη συνεργατικότητα των μαθητών. Το δείγμα αποτέλεσαν είκοσι ένας μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ τάξης Δημοτικού σχολείου, οι οποίοι συμμετείχαν σε κύκλο θεατρικών παρεμβάσεων που περιελάμβανε παιχνίδια εμπιστοσύνης, αυτοσχεδιασμούς και παιχνίδια ρόλων με θεματικές γύρω από τη συμπερίληψη και την αποδοχή. Για τη συλλογή δεδομένων εφαρμόστηκαν ποσοτικές και ποιοτικές μέθοδοι: κοινωνιομετρικό τεστ και κοινωνιογράμματα, ημερολόγιο πεδίου και συνεντεύξεις με εκπαιδευτικούς. Τα κοινωνιογράμματα αποτύπωσαν τις σχέσεις αποδοχής και απόρριψης πριν και μετά τις παρεμβάσεις, ενώ οι ποιοτικές πηγές ανέδειξαν αλλαγές στο κλίμα της τάξης και στην εμπλοκή των μαθητών. Τα αποτελέσματα κατέδειξαν ενίσχυση της συνεργασίας, μείωση των αποκλεισμών και αύξηση της συμμετοχής παιδιών που προηγουμένως βρίσκονταν στο περιθώριο. Συνολικά, η έρευνα καταδεικνύει ότι η θεατρική πράξη μπορεί να λειτουργήσει ως παιδαγωγικό εργαλείο που μετασχηματίζει τη σχολική πραγματικότητα και θεμελιώνει κουλτούρα συμπερίληψης.

The presented study examines Drama Education as a means of promoting inclusion and social cohesion in Primary Education. It explores how artistic activities can cultivate students' aesthetic perception, empathy and collaboration within the framework of critical pedagogy and using action research methodology. The sample consisted of twenty-one 3rd grade students, who participated in a series of theatrical interventions that included trust games, improvisations and role-playing activities on themes related to inclusion and acceptance. Quantitative and qualitative methods were applied to collect data: sociometric tests and sociograms, field diaries, and interviews with teachers. The sociograms captured the relationships of acceptance and rejection before and after the interventions, while the qualitative sources highlighted changes in the classroom environment and student engagement. The results showed enhanced collaboration, reduced exclusion and increased participation of children who had previously been marginalized. Overall, the research demonstrates that theatrical practice can function as an educational tool that transforms the school environment and establishes a culture of inclusion.