ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη λογοτεχνική αποτύπωση της πόλης του Πειραιά από τα τέλη του 19ου αιώνα έως σήμερα, υιοθετώντας μια διαθεματική προσέγγιση που συνδυάζει τη Φιλολογία,τις Ψηφιακές Ανθρωπιστικές Επιστήμες και τη σύγχρονη εκπαιδευτική πρακτική. Κεντρικός στόχος είναι η ανάδειξη του λογοτεχνικού χώρου και η διερεύνηση των δυνατοτήτων παιδαγωγικής αξιοποίησής του μέσω των νέων τεχνολογιών.

Στο πρώτο μέρος, η μελέτη εστιάζει στη θεωρητική προσέγγιση του χώρου ως φορέα νοήματος, συλλογικής μνήμης και ταυτότητας. Με βασικό θεωρητικό πλαίσιο τη Λογοτεχνική Γεωγραφία, εξετάζεται πώς ο Πειραιάς μετατρέπεται από γεωγραφικό σημείο σε έναν πολυεπίπεδο  τόπο μνήμης, όπου εγγράφωνται κοινωνικοί μετασχηματισμοί, ταξικές διαφοροποιήσεις και υπαρξιακές αναζητήσεις. Παράλληλα αναλύεται ο ρόλος της λογοτεχνίας του 21ου αιώνα και των ψηφιακών μετασχηματισμών στην ανάγνωση και τη γραφή, αναδεικνύοντας πώς τα ψηφιακά περιβάλλοντα ενισχύουν τη διαθεματική κατανόηση της πόλης ως λογοτεχνικού τόπου.

Το δεύτερο, δημιουργικό μέρος της εργασίας αφορά τη συστηματική εφαρμογή της θεωρίας, μέσω της κατασκευής ενός ψηφιακού λογοτεχνικού χάρτη. Στην εφαρμογή αυτή χαρτογραφούνται αντιπροσωπευτικά λογοτεχνικά έργα, μετατρέποντας το κείμενο σε χωρική πληροφορία και αναδεικνύοντας τη σχέση της πόλης με την πολιτισμική αναφορά.

Ακολουθούν συμπεράσματα στα οποία υπογραμμίζεται η αξία της ψηφιακής χαρτογράφησης ως πεδίου που διευρύνει την φιλολογική έρευνα, τη μελέτη της λογοτεχνίας και την εκπαιδευτική πράξη. Η ψηφιακή χαρτογράφηση αποδεικνύεται σε ένα καίριο μεθοδολογικό εργαλείο, καθώς επιτρέπει τη συνθετική ανάγνωση των δεδομένων και την ανάδειξη του Πειραιά ως ενός σύνθετου λογοτεχνικού τόπου,του οποίου η εικόνα διαμορφώνεται δυναμικά μέσα από ιστορικές και πολιτισμικές παραμέτρους