Η παρούσα μελέτη ερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι παραστατικές τέχνες και ειδικότερα η δραματοποίηση, οι θεατρικές τεχνικές, η μάσκα, το κουκλοθέατρο, η μεταμφίεση και η site-specific performance [τοποσυναφής περφόρμανς] μπορούν να αποτελέσουν πυρήνα δημιουργικής μάθησης στην προσχολική εκπαίδευση. Σκοπός της μελέτης είναι να αναδείξει ότι η θεατρική πράξη στο νηπιαγωγείο δεν λειτουργεί μόνο ως ευχάριστη δραστηριότητα, αλλά ως δυναμικό και πολυεπίπεδο παιδαγωγικό εργαλείο, ικανό να κινητοποιήσει τη σωματικότητα, τη φαντασία, την αισθητηριακή εμπλοκή και τη συνεργατική δράση των παιδιών.

 Αναλύονται σε βάθος οι διαστάσεις της δραματοποίησης ως μορφής βιωματικής μάθησης, μέσα από την οποία τα παιδιά, μέσα από ρόλους, αφηγηματικές ανατροπές και σωματικές δράσεις, διερευνούν έννοιες, κοινωνικές σχέσεις και συναισθήματα. Οι θεατρικές τεχνικές εξετάζονται ως μέθοδοι εμψύχωσης που δομούν πλαίσια δράσης και συμβάλλουν στην ανάπτυξη ενσυναίσθησης, εναλλακτικής σκέψης και δημιουργικής επίλυσης προβλημάτων. Το κουκλοθέατρο προσεγγίζεται ως ένας ιδιαίτερος παραστατικός κώδικας που επιτρέπει στο παιδί να εκφράζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του με ασφάλεια, μέσα από την απόσταση που δημιουργεί το «ενδιάμεσο» αντικείμενο.

 Η μεταμφίεση αναδεικνύεται ως θεμελιώδες μέσο μεταμόρφωσης και αναστοχασμού, όπου το κοστούμι, τα υφάσματα και τα αντικείμενα λειτουργούν όχι μόνο ως εξωτερικά στοιχεία αλλά ως φορείς νοημάτων που ενεργοποιούν σωματικές ποιότητες, φαντασιακές συνθήκες και αφηγηματικές δυνατότητες. Παράλληλα, εξετάζεται η τοποσυναφής περφόρμανς, η οποία αξιοποιεί τον εξωτερικό χώρο για να δημιουργήσει ένα ζωντανό περιβάλλον αισθητηριακής διερεύνησης.

 Η ποιοτική έρευνα που υλοποιήθηκε περιλαμβάνει συνεντεύξεις νηπιαγωγών και αποκαλύπτει ότι οι παραστατικές τέχνες λειτουργούν ως ισχυρά εργαλεία συμπερίληψης, ενδυνάμωσης και ολιστικής ανάπτυξης. Οι νηπιαγωγοί αναγνωρίζουν πως οι θεατρικές πρακτικές συμβάλλουν καθοριστικά στη διαμόρφωση μιας δημοκρατικής και συνεργατικής παιδαγωγικής. Τα δεδομένα δείχνουν επίσης ότι υπάρχει ανάγκη για επιμόρφωση, θεσμική ενίσχυση και δημιουργία κατάλληλων χώρων ώστε οι παραστατικές τέχνες να ενσωματωθούν συστηματικά στο πρόγραμμα του νηπιαγωγείου.

Επομένως, η μελέτη υπογραμμίζει ότι οι παραστατικές τέχνες αποτελούν θεμελιώδες στοιχείο μιας παιδοκεντρικής, βιωματικής και συμπεριληπτικής προσχολικής εκπαίδευσης. Η συμβολή τους στην ανάπτυξη της ενσυναίσθησης, της δημιουργικότητας, της κοινωνικής συνοχής και της κριτικής σκέψης είναι καθοριστική. Προτείνεται η αξιοποίησή τους όχι ως συμπληρωματική δραστηριότητα, αλλά ως οργανικό μέρος της παιδαγωγικής διαδικασίας.

This study researches how the performing arts, and in particular dramatization, theatrical techniques, masks, puppetry, disguise, and site-specific performance can form the core of creative learning in preschool education. The aim of the study is to highlight that theatrical practice in kindergarten is not only an enjoyable activity, but also a dynamic and multi-level pedagogical tool capable of stimulating physicality, imagination, sensory engagement, and collaborative action in children.

The dimensions of dramatization as a form of experiential learning are analyzed in depth, where children, through roles, narrative twists, and physical actions, explore concepts, social relationships, and emotions. Theatrical techniques are examined as methods of inspiration that structure frameworks for action and contribute to the development of empathy, alternative thinking, and creative problem solving. Puppetry is approached as a special performative code that allows children to express their thoughts and feelings safely, through the distance created by the "intermediate" object.

Disguise emerges as a fundamental means of transformation and reflection, where costumes, fabrics, and objects function not only as external elements but as carriers of meaning that activate physical qualities, imaginary conditions, and narrative possibilities. At the same time, site-specific performance is examined, which utilizes outdoor space to create a living environment of sensory exploration.

The qualitative research conducted includes interviews with preschool teachers and reveals that the performing arts serve as powerful tools for inclusion, empowerment, and holistic development. Kindergarten teachers recognize that theatrical practices contribute significantly to the formation of a democratic and collaborative pedagogy. The data also show that there is a need for training, institutional support, and the creation of appropriate spaces so that the performing arts can be systematically integrated into the kindergarten curriculum.

In conclusion, the study emphasizes that the performing arts are a fundamental element of child-centered, experiential, and inclusive preschool education. Their contribution to the development of empathy, creativity, social cohesion, and critical thinking is crucial. It is recommended that they be used not as a supplementary activity, but as an integral part of the educational process.