Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο του λαϊκού πολιτισμού ως μηχανισμού ανασυγκρότησης της κοινότητας στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον, εστιάζοντας ειδικότερα στην πρακτική του παραδοσιακού χορού. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η διαπίστωση ότι, σε συνθήκες αυξημένης κοινωνικής κινητικότητας και αστικοποίησης, οι παραδοσιακές μορφές συλλογικότητας δεν εξαφανίζονται, αλλά επαναπροσδιορίζονται μέσα από νέες πολιτισμικές πρακτικές.

Σε θεωρητικό επίπεδο, η εργασία αντλεί από τη σύγχρονη συζήτηση γύρω από τον λαϊκό πολιτισμό, την έννοια της κοινότητας και τις επιτελεστικές διαστάσεις των πολιτισμικών πρακτικών. Η κοινότητα δεν αντιμετωπίζεται ως στατικό ή προϋπάρχον κοινωνικό σχήμα, αλλά ως δυναμική διαδικασία που συγκροτείται μέσα από επαναλαμβανόμενες μορφές συμμετοχής, συμβολικής αναγνώρισης και συλλογικής εμπειρίας. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον χορό ως ενσώματη κοινωνική πρακτική, μέσα από την οποία παράγονται σχέσεις, μορφές συγχρονίας και αίσθηση συμμετοχής.

Μεθοδολογικά, η έρευνα βασίζεται σε εθνογραφική προσέγγιση και συμμετοχική παρατήρηση στο πλαίσιο της Εταιρείας Ορχηστικής Τέχνης «Βάκχαι» στην Καλλιθέα. Η μελέτη αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο οι μορφές επαναλαμβανόμενης συμμετοχής, η ενσώματη συγχρονία, οι διαβαθμίσεις εμπλοκής των μελών και οι δημόσιες επιτελέσεις συμβάλλουν στη συγκρότηση συλλογικότητας.

Τα ευρήματα της έρευνας δείχνουν ότι η κοινότητα δεν προϋπάρχει της χορευτικής πρακτικής αλλά ανασυγκροτείται μέσα από αυτήν. Μέσα από τη σωματική συμμετοχή, τη ρυθμική συγχρονία και τη δημόσια επιτέλεση, τα μέλη της ομάδας παράγουν σχέσεις, αναγνωρίζουν ρόλους και συγκροτούν ένα κοινό ρεπερτόριο πρακτικών και νοημάτων. Ο παραδοσιακός χορός αναδεικνύεται έτσι ως ένα δυναμικό πεδίο μέσα από το οποίο συγκροτούνται μορφές συλλογικής εμπειρίας και κοινωνικής οικειότητας στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον.

This thesis explores the role of folk culture as a mechanism for the reconstruction of community in the contemporary urban environment, focusing specifically on the practice of traditional dance. The study is based on the premise that, within conditions of urbanization and increased social mobility, traditional forms of collective life do not disappear but are reconfigured through new cultural practices.

The theoretical framework draws on contemporary discussions concerning folk culture, the concept of community, and the performative dimensions of cultural practices. Community is not approached as a fixed or pre-existing social structure but as a dynamic process that emerges through repeated participation, symbolic recognition, and shared experience. Particular emphasis is placed on dance as an embodied social practice through which relationships, forms of synchrony, and a sense of collective belonging are produced.

Methodologically, the research adopts an ethnographic approach based on participant observation within the dance group “Vacchae” in Kallithea, Athens. The study examines how recurring participation, embodied synchrony, varying levels of involvement among members, and public performances contribute to the formation of collective bonds.

The findings indicate that community does not precede the dance practice but is reconstructed through it. Through bodily participation, rhythmic coordination, and public performance, group members develop relationships, recognize roles, and establish a shared repertoire of practices and meanings. Traditional dance thus emerges as a dynamic cultural field through which forms of collective experience and social belonging are produced within the contemporary urban context.