Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τη γραμματική κατηγορία των ουσιαστικών του δράστη στην ελληνική και ισπανική γλώσσα. Προκρίνεται ο γενικός ορισμός των ουσιαστικών του δράστη και γίνεται παρουσίαση των χαρακτηριστικών αυτής κατηγορίας σε διάφορα επίπεδα γραμματικής ανάλυσης, ενώ δίνεται έμφαση στην πολυσημία τους. Η παρουσίαση ξεκινάει με τα γενικά χαρακτηριστικά αυτών των ουσιαστικών και με παραδείγματα από διάφορες γλώσσες αποκαλύπτοντας πως αυτή η κατηγορία έχει σημαντική παρουσία στις γλώσσες του κόσμου, ανεξάρτητα από τη μορφολογική τους διαφοροποίηση. Η μελέτη συνεχίζεται με την εξέταση της ελληνικής γλώσσας, καταγράφοντας τον τρόπο σχηματισμού αυτών των ουσιαστικών, τα επιθήματά τους και τη σημασία τους. Μετέπειτα ακολουθεί η ανάδειξη των ουσιαστικών του δράστη στην ισπανική γλώσσα και τα δικά τους χαρακτηριστικά στη μορφολογία και σημασιολογία. Κατά τη διάρκεια της μελέτης θίγονται ζητήματα, όπως οι περιορισμοί στην ένταξη των παράγωγων ουσιαστικών στη συγκεκριμένη γραμματική κατηγορία, ανάλυση της πολυσημίας ως μηχανισμού και η διάκρισή της από την ομωνυμία, ανάλυση της πολυσημίας για τα συγκεκριμένα ουσιαστικά, ζητήματα δομής και προβλήματα μορφολογίας, ενώ εκτίθεται προς εξέταση και ο σχηματισμός των θηλυκών ουσιαστικών του δράστη και ο προβληματισμός γύρω από αυτό το θέμα σχετικά με τον τρόπο σχηματισμού τους. Η σύγκριση μεταξύ ελληνικής και ισπανικής γλώσσας αναδεικνύει την παρουσία αυτής της κατηγορίας των ουσιαστικών σε όλες τις γλώσσες με ομοιότητες, αλλά κυρίως διαφορές όσον αφορά κυρίως τη μορφολογία, αλλά και τη σημασιολογία, ενώ η πολυσημία εντοπίζεται σε όλες τις περιπτώσεις. Τέλος, διαπιστώνεται ότι υπάρχουν σχηματισμοί που σημασιολογικά ανήκουν στην κατηγορία των ουσιαστικών του δράστη, αλλά δεν ανταποκρίνονται στα μορφολογικά κριτήρια, οπότε προτείνεται μια επανεξέταση αυτών των περιπτώσεων.

The present thesis investigates the grammatical category of agent nouns in Greek and Spanish. It first outlines the definition of these nouns and then discusses the cross-linguistic dimension of this category, focusing on their morphological and semantic characteristics. After a general overview of agent noun formation across languages, the analysis examines their behavior in Greek and subsequently in Spanish. Throughout the study, issues are addressed concerning the restrictions and criteria involved in classifying nouns as ‘agent nouns’, as well as the distinction between polysemy and homonymy, the mechanisms of polysemy, and matters of structure and semantics related to these nouns. Special attention is given to the formation of feminine agent nouns and the questions that arise regarding their morphological patterns. This study concludes with a comparative analysis of Greek and Spanish agent nouns, identifying both areas of convergence and divergence, with polysemy emerging as a shared feature. Finally, it is observed that certain formations exist, which despite their semantic alignment with the category of agent nouns, do not conform to the established morphological criteria. Therefore, a reconsideration of these cases is motivated within a more refined theoretical framework.