Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει την ιστορική εξέλιξη και την καλλιτεχνική διάσταση των ντραγκ σόου στην Ελλάδα, χαρτογραφώντας τη μετάβασή τους από το περιθώριο σε μια ευρέως αποδεκτή μορφή επιτελεστικής έκφρασης. Το ντραγκ προσεγγίζεται όχι μόνο ως μέσο ψυχαγωγίας, αλλά και ως ένα πολυσύνθετο κοινωνικοπολιτισμικό και καλλιτεχνικό φαινόμενο, άρρηκτα συνδεδεμένο με ζητήματα φύλου, ταυτότητας, απόδοσης και κοινωνικής αποδοχής.

Το θεωρητικό πλαίσιο της έρευνας συγκροτείται από τη κουήρ θεωρία, την έννοια της επιτελεστικότητας του φύλου, την αισθητική του καμπ και τις παραστατικές σπουδές, αντλώντας από το έργο των Judith Butler, Susan Sontag, Esther Newton και José Esteban Muñoz. Η μελέτη αναλύει την ιστορική πορεία της ελληνικής ντραγκ σκηνής από τη δεκαετία του 1980 έως σήμερα, αναδεικνύοντας τις εγχώριες ιδιαιτερότητες σε σχέση με το διεθνές πλαίσιο.

 Μεθοδολογικά, η έρευνα βασίζεται στην ποιοτική ανάλυση, συνδυάζοντας τη μελέτη αρχειακού υλικού, τη δευτερογενή ανάλυση συνεντεύξεων και την παραστασιακή ανάλυση ψηφιακά καταγεγραμμένων δράσεων. Μέσα από την εξέταση των σκηνικών τεχνικών, της αισθητικής και της σχέσης με το κοινό, διερευνώνται οι παράγοντες που οδήγησαν στη μετατόπιση του ντραγκ προς το καλλιτεχνικό mainstream.

Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το ντραγκ στην Ελλάδα αποτελεί πλέον έναν δυναμικό χώρο κοινωνικού σχολιασμού και κουήρ ορατότητας. Παράλληλα, επισημαίνεται η διαρκής ένταση ανάμεσα στην εμπορική ενσωμάτωση και τη διατήρηση του ανατρεπτικού χαρακτήρα της τέχνης, αναδεικνύοντας το ντραγκ ως ένα πεδίο που συνεχίζει να αμφισβητεί τα κανονιστικά πρότυπα, ακόμη και εντός του πλαισίου της σύγχρονης βιομηχανίας του θεάματος.

This master’s thesis examines the historical evolution and artistic dimension of drag shows in Greece, mapping their transition from a marginalized phenomenon to a widely accepted form of performative expression. Drag is approached not merely as a means of entertainment, but as a complex socio-cultural and artistic phenomenon, inextricably linked to issues of gender, identity, performance, and social acceptance.

 The theoretical framework of the research is built upon queer theory, the concept of gender performativity, camp aesthetics, and performance studies, drawing from the work of Judith Butler, Susan Sontag, Esther Newton, and José Esteban Muñoz. The study analyzes the historical trajectory of the Greek drag scene from the 1980s to the present, highlighting domestic specificities in relation to the international context.

 Methodologically, the research is based on qualitative analysis, combining the study of archival material, secondary analysis of interviews, and the performance analysis of digitally recorded actions. By examining stage techniques, aesthetics, and the relationship with the audience, the factors that led to the shift of drag toward the artistic mainstream are investigated.

 The thesis concludes that drag in Greece now constitutes a dynamic space for social commentary and queer visibility. At the same time, it highlights the constant tension between commercial integration and the preservation of the art's subversive character, showcasing drag as a field that continues to challenge normative standards, even within the context of the contemporary entertainment industry.