Η γλωσσική ποικιλότητα που προβάλλεται στον τηλεοπτικό λόγο μέσω του μηχανισμού του χιούμορ αναπαράγει στερεότυπα για τις γεωγραφικές και κοινωνικές γλωσσικές ποικιλίες και τους/τις ομιλητές/τριές τους. Η ατελής και στερεότυπη αναπαράσταση των διαλέκτων και των ιδιωμάτων στη μαζική κουλτούρα δεν αποσκοπεί στην πιστή απόδοσή τους, αλλά υπό την πλάνη του αντικατοπτρισμού συνδέει τις γεωγραφικές ποικιλίες με ποικιλίες χαμηλού κύρους και τους/τις ομιλητές/τριές τους με την επαρχία, την ελλιπή μόρφωση, τα χειρωνακτικά επαγγέλματα και τη μεγαλύτερη ηλικία. Αν και ο λόγος της μαζικής κουλτούρας είναι ετερογλωσσικός, παρατηρείται πως κυριαρχεί η ιδεολογία της γλωσσικής ομοιογένειας και η ανωτερότητα της πρότυπης έναντι των μη πρότυπων γλωσσικών ποικιλιών, καθώς η πρότυπη αποτελεί ποικιλία υψηλού κύρους, ενώ οι γεωγραφικές και κοινωνικές ποικιλίες παρουσιάζονται ως αποκλίνουσες και μη αποδεκτές γλωσσικές συμπεριφορές σε επίσημα γλωσσικά περιβάλλοντα. Ωστόσο, η ΝΕ χαρακτηρίζεται για το πλήθος των διαλέκτων και των ιδιωμάτων της, παρά τον διαλεκτικό ρατσισμό που υφίστανται και τα υποτιμητικά αξιολογικά σχόλια που δέχονται οι διαλεκτόφωνοι/ες. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συσχέτιση των μη πρότυπων γλωσσικών τύπων με το κοινωνικό φύλο, ως βασική παράμετρος δόμησης κοινωνικών ταυτοτήτων. Με την παρούσα εργασία στοχεύω στην ανάδειξη των έμφυλων στερεοτύπων κατά την προβολή των διαλεκτόφωνων μυθοπλαστικών χαρακτήρων στη μαζική κουλτούρα, εξετάζοντας τις κωμικές τηλεοπτικές σειρές Παρά Πέντε και Το Καφέ της Χαράς. Ειδικότερα, προσεγγίζω με βάση το θεωρητικό υπόβαθρο κοινωνιογλωσσικής ανάλυσης της Στάμου (2012) τους χαρακτήρες της Ζουμπουλίας, της Αμαλίας, του Περίανδρου Πώποτα, της Χαράς και του Βαγγέλη Φατσέα, ώστε να καταστεί σαφές ότι το κοινωνικό φύλο συνιστά μηχανισμό δόμησης ιδεολογιών και στάσεων και ενισχύει κυρίαρχα γλωσσικά στερεότυπα που αφορούν, μεταξύ άλλων, και τον διαλεκτικό λόγο. Εξάλλου, η γλώσσα αποτελεί ένα πολύπλευρο και σύνθετο πλέγμα ιδεολογικών και κοινωνικών διεργασιών. 

The linguistic diversity manifested in television discourse through the mechanism of humor functions to reproduce stereotypes regarding geographical and social linguistic varieties and their speakers. The incomplete and stereotypical representation of dialects and regional forms in mass culture does not seek their faithful depiction; rather, under the illusion of mirroring reality, it associates geographical varieties with low-prestige linguistic forms and links their speakers to rural origins, limited education, manual occupations, and older age. Although the discourse of mass culture is inherently heteroglossic, the ideology of linguistic homogeneity and the perceived superiority of the standard language over non-standard varieties prevails. The standard variety is construed as one of high prestige, whereas geographical and social varieties are portrayed as deviant and unacceptable linguistic behaviors within formal communicative contexts. Nevertheless, Modern Greek is characterized by a considerable range of dialects and regional varieties, despite the dialectal discrimination and derogatory evaluative commentary frequently directed at dialect speakers. Of particular interest is the correlation between non-standard linguistic forms and gender, as a fundamental parameter in the construction of social identities. The present study aims to highlight the gendered stereotypes that emerge in the representation of dialect-speaking fictional characters in mass culture, focusing on the television comedies Para Pente and To Cafe tis Haras. Drawing on Stamu’s (2012) sociolinguistic analytical framework, I examine the characters Zouboulia, Amalia, Periandros Popotas, Hara, and Vaggelis Fatseas, in order to demonstrate that social gender constitutes a mechanism through which ideologies and attitudes are shaped, thereby reinforcing dominant linguistic stereotypes, including those related to dialectal speech. Ultimately, language constitutes a multifaceted and complex network of ideological and social processes.