Η παρούσα μεταπτυχιακή εργασία εξετάζει τον ρόλο της Εκπαιδευτικής Νευροεπιστήμης (Νευροεκπαίδευσης) στη διδακτική των μαθηματικών, καθώς και τον βαθμό στον οποίο οι νευρομύθοι επηρεάζουν τις αντιλήψεις και τις διδακτικές πρακτικές των καθηγητών μαθηματικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Παρά τη ραγδαία ανάπτυξη της νευροεπιστήμης, η μεταφορά της γνώσης στην τάξη συχνά παρερμηνεύεται, οδηγώντας στην υιοθέτηση επιστημονικά ανακριβών θεωριών.

Για τις ανάγκες της έρευνας ακολούθηθηκε ποσοτική μεθοδολογία, με τη χρήση δομημένου ερωτηματολογίου σε δείγμα 47 καθηγητών μαθηματικών που υπηρετούν σε σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Τα ερευνητικά ερωτήματα εστίασαν στο επίπεδο γνώσης των εκπαιδευτικών γύρω από τη λειτουργία του εγκεφάλου, στη συχνότητα αποδοχής συγκεκριμένων νευρομύθων και στο αν τα δημογραφικά τους στοιχεία επηρεάζουν τις στάσεις τους.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έδειξαν ότι ο Γενικός Δείκτης Υιοθέτησης Νευρομύθων διαμορφώθηκε στο ιδιαίτερα υψηλό 2.70 (με άριστα το 4), υποδηλώνοντας μια σαφή τάση των συμμετεχόντων εκπαιδευτικών να συγκλίνουν προς την αποδοχή επιστημονικών παρανοήσεων. Η υιοθέτηση αυτή αποδείχθηκε οριζόντια, καθώς οι στατιστικοί έλεγχοι κατέδειξαν ότι δεν διαφοροποιείται σημαντικά από δημογραφικούς παράγοντες όπως τα έτη προϋπηρεσίας, το επίπεδο σπουδών ή ο τύπος του σχολείου. Επιπλέον, εντοπίστηκε μια έντονη γνωστική ασυμβατότητα (νοητική διαμερισματοποίηση), καθώς οι εκπαιδευτικοί εμφανίζονται να πιστεύουν ταυτόχρονα στον Μύθο του 10% και να αποδέχονται τις αρχές της νευροπλαστικότητας. Τέλος, αναδείχθηκε σαφής διάσταση μεταξύ θεωρητικής αντίληψης και πρακτικής εφαρμογής, καθώς η συντριπτική πλειονότητα (89.3%) αναγνωρίζει τη σημασία των γεωμετρικών μοτίβων, αλλά στο πρακτικό σκέλος επίλυσης ενός προβλήματος μόλις το 48.9% εντόπισε τη σωστή απάντηση λόγω σφαλμάτων βιασύνης και παρορμητικότητας.

Η εργασία υπογραμμίζει την επιτακτική ανάγκη για τη θεσμοθέτηση στοχευμένων επιμορφωτικών προγραμμάτων Νευροεκπαίδευσης και την αναθεώρηση των πανεπιστημιακών προγραμμάτων σπουδών. Με τον τρόπο αυτό, οι καθηγητές μαθηματικών θα θωρακιστούν απέναντι στους νευρομύθους (όπως το μοντέλο VAK) και θα υιοθετήσουν έγκυρες, επιστημονικά τεκμηριωμένες στρατηγικές που μειώνουν το μαθηματικό άγχος και ενισχύουν τη μάθηση.

This thesis examines the role of Educational Neuroscience (Neuroeducation) in mathematics education, specifically focusing on the extent to which neuromyths influence the perceptions and instructional practices of secondary school mathematics teachers. Despite the rapid growth of neuroscience, the translation of brain-based research into the classroom is often misinterpreted, leading to the widespread adoption of scientifically inaccurate theories.

To address the research objectives, a quantitative methodological approach was employed, using a structured questionnaire administered to a sample of 47 mathematics teachers serving in secondary education. The research questions focused on the teachers’ level of knowledge regarding brain function, the prevalence of specific neuromyths among them, and whether their demographic and professional profiles influenced their beliefs.

The findings of the study indicated that the General Neuromyths Adoption Index reached a particularly high value of 2.70 (on a 1-to-4 scale), demonstrating a clear tendency among participating educators to accept scientific misconceptions. This adoption was found to be horizontal, as statistical analyses revealed no significant variations based on demographic factors such as years of teaching experience, level of education, or school type. Furthermore, a strong cognitive incompatibility (mental compartmentalization) was identified, with teachers simultaneously endorsing the 10% brain myth while accepting the principles of neuroplasticity. Finally, a distinct discrepancy emerged between theoretical understanding and practical application; while the vast majority (89.3%) acknowledged the pedagogical value of geometric patterns, only 48.9% identified the correct answer during a practical problem-solving task due to errors driven by response haste and impulsivity.

The thesis highlights the imperative need for establishing targeted professional development programs in Neuroeducation and revising university curricula. This will empower mathematics educators to debunk widespread neuromyths (such as the VAK learning styles model) and implement valid, evidence-based instructional strategies that reduce math anxiety and enhance student learning.