Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο των πολιτιστικών οργανισμών στην ανάδειξη του φυτικού κόσμου μέσα στο αστικό περιβάλλον. Αφετηρία της έρευνας αποτελεί η διαπίστωση ότι τα φυτά, αν και είναι παρόντα στην καθημερινή εμπειρία της πόλης, συχνά παραμένουν στο περιθώριο της προσοχής και αντιμετωπίζονται ως μέρος του περιβάλλοντος χώρου ή ως γενική ένδειξη «πρασίνου». Η εργασία συνδέει το φαινόμενο αυτό με τις έννοιες της οικολογικής αποξένωσης, της φυτικής τύφλωσης, της φυτικής επίγνωσης και της πολιτιστικής επικοινωνίας.
Στόχος της έρευνας είναι να διερευνήσει τους τρόπους με τους οποίους οι πολιτιστικοί οργανισμοί μπορούν, μέσω της φυσικής και ψηφιακής επικοινωνίας, να συμβάλουν στην καλλιέργεια φυτικής επίγνωσης στο αστικό κοινό. Η εργασία δεν εξετάζει τα φυτά αποκλειστικά ως βιολογικά ή περιβαλλοντικά στοιχεία αλλά ως φορείς νοήματος που εν δυνάμει συνδέονται με τον τόπο, τη μνήμη, την εμπειρία του επισκέπτη και την ταυτότητα ενός οργανισμού.
Η μεθοδολογία βασίζεται σε ποιοτική προσέγγιση και συγκεκριμένα σε τρεις μελέτες περίπτωσης: του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, της Εθνικής Πινακοθήκης - Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου και του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Η έρευνα περιλαμβάνει ανάλυση της ψηφιακής παρουσίας και του επικοινωνιακού υλικού των οργανισμών, επιτόπια παρατήρηση και χρήση οδηγών συνέντευξης. Μέσα από τη συγκριτική εξέταση των περιπτώσεων, διερευνάται αν ο φυτικός κόσμος παρουσιάζεται ως αυτοτελές αντικείμενο ενδιαφέροντος ή αν παραμένει δευτερεύον στοιχείο της χωρικής εμπειρίας.
Εξάγοντας συμπεράσματα από τα συγκριτικά αποτελέσματα της ποιοτικής έρευνας, εργασία αναδεικνύει ότι η παρουσία φυτών σε έναν πολιτιστικό χώρο δεν συνεπάγεται από μόνη της την ανάπτυξη φυτικής επίγνωσης. Καθοριστική σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο τα φυτά ονοματίζονται, ερμηνεύονται και εντάσσονται στο πολιτιστικό αφήγημα του οργανισμού. Συνεπώς, η πολιτιστική επικοινωνία που ενισχύει τη φυτική επίγνωση μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο πλαίσιο για την επανασύνδεση του αστικού κοινού με τον φυτικό κόσμο.

This thesis examines the role of cultural organisations in highlighting the plant world within the urban environment. The research starts from the observation that plants, although present in the everyday experience of the city, often remain at the margins of attention and are treated either as part of the surrounding environment or as a general indication of “greenery”. The thesis connects this phenomenon with the concepts of ecological alienation, plant blindness, plant awareness and plant-aware cultural communication.
The aim of the research is to investigate how cultural organisations can contribute to the cultivation of plant awareness among urban audiences through their physical and digital communication. The thesis does not examine plants exclusively as biological or environmental elements, but as carriers of meaning that may be connected with place, memory, visitor experience and the identity of an organisation.
The methodology is based on a qualitative approach and focuses on three case studies: the Athens Concert Hall, the National Gallery – Alexandros Soutsos Museum, and the Stavros Niarchos Foundation Cultural Center. The research includes analysis of the organisations’ digital presence and communication material, on-site observation and the use of interview guides. Through the comparative examination of the case studies, the thesis explores whether the plant world is presented as an independent object of interest or whether it remains a secondary element of the spatial experience.
The thesis demonstrates that the presence of plants in a cultural space does not, in itself, lead to the development of plant awareness. What is of decisive importance is the way in which plants are named, interpreted and integrated into the cultural narrative of the organisation. Therefore, plant-aware cultural communication can provide a useful framework for reconnecting urban audiences with the plant world.