Η ραγδαία εξέλιξη των ψηφιακών τεχνολογιών έχει επιφέρει έναν δομικό μετασχηματισμό στον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονοι μουσειακοί οργανισμοί επικοινωνούν με το κοινό τους, παράγουν πολιτιστικό περιεχόμενο και διαμορφώνουν εναλλακτικές μορφές βιωματικής εμπειρίας. Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο των μουσείων ως δυναμικών παραγωγών πρωτογενούς πολιτιστικού περιεχομένου, εστιάζοντας στις επικοινωνιακές στρατηγικές που αναπτύσσονται στο φυσικό, το ψηφιακό και το υβριδικό περιβάλλον. Ως μελέτη περίπτωσης (case study) επιλέχθηκε το Μουσείο Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας Κοτσανά, το οποίο αποτελεί έναν αντιπροσωπευτικό πολιτιστικό φορέα που αξιοποιεί συστηματικά τις ψηφιακές εφαρμογές και τις σύγχρονες πρακτικές πολιτιστικής διαμεσολάβησης.

Μεθοδολογικά, η έρευνα βασίστηκε στη συνδυαστική προσέγγιση μιας χαρτογράφησης της σύγχρονης βιβλιογραφίας (mapping review) και μιας ποιοτικής μελέτης περίπτωσης. Η συλλογή των πρωτογενών δεδομένων πραγματοποιήθηκε μέσω της διεξαγωγής ημι-δομημένης συνέντευξης με εκπρόσωπο του μουσείου, ενώ η επεξεργασία του υλικού βασίστηκε στη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης (thematic analysis). Η ερευνητική διαδικασία διαρθρώθηκε γύρω από έξι κεντρικά ερευνητικά ερωτήματα, τα οποία εξετάζουν την τυπολογία του παραγόμενου πολιτιστικού περιεχομένου, τους επικοινωνιακούς ρόλους των μουσείων, τα αξιοποιούμενα κανάλια επικοινωνίας, τις αποκλίσεις μεταξύ φυσικών, ψηφιακών και υβριδικών περιβαλλόντων, τις συμμετοχικές πρακτικές, καθώς και τις σύγχρονες τάσεις και προκλήσεις της πολιτιστικής επικοινωνίας. Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι τα σύγχρονα μουσεία μετεξελίσσονται από παραδοσιακούς φορείς διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς σε οργανισμούς παραγωγής πρωτογενούς περιεχομένου, οι οποίοι υιοθετούν πολυκαναλικές στρατηγικές επικοινωνίας (omnichannel strategies), διαδραστικά μέσα και πρακτικές δέσμευσης του κοινού (audience engagement).

Παράλληλα, η περίπτωση του Μουσείου Κοτσανά καταδεικνύει ότι η καινοτόμος αξιοποίηση της ψηφιακής αφήγησης, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και των τεχνολογιών εμβύθισης συμβάλλει ουσιαστικά στην ενίσχυση της εξωστρέφειας, της διεθνούς δικτύωσης και της επιχειρησιακής βιωσιμότητας του οργανισμού. Εν κατακλείδι, η παρούσα εργασία συμβάλλει στην κατανόηση του μεταβαλλόμενου ρόλου των μουσείων στη μετα-ψηφιακή εποχή (post-digital era), αναδεικνύοντας την πολιτιστική επικοινωνία ως στρατηγικό εργαλείο δημιουργίας αξίας και διαμόρφωσης σύγχρονων πολιτιστικών εμπειριών.

The rapid evolution of digital technologies has brought about a structural transformation in the way contemporary museum organizations communicate with their audiences, produce cultural content, and shape alternative forms of experiential engagement. This thesis explores the role of museums as dynamic producers of primary cultural content, focusing on the communicative strategies deployed across physical, digital, and hybrid environments. The Kotsanas Museum of Ancient Greek Technology was selected as a representative case study of a cultural institution that systematically leverages digital applications and contemporary practices of cultural mediation.

Methodologically, the study relies on the combined approach of a mapping review of current literature and a qualitative case study design. Primary data collection was conducted through a semi-structured interview with a museum representative, while data processing was grounded in the method of thematic analysis. The research process was structured around six core research questions, which systematically investigate the typology of the cultural content produced, the communicative roles of museums, the communication channels utilized, the variations between physical, digital, and hybrid environments, participatory practices, and the contemporary trends and challenges within cultural communication.The findings demonstrate that contemporary museums are evolving from traditional repositories of cultural heritage into active organizations of primary content production, adopting omnichannel communication strategies, interactive media, and audience engagement practices.

Concurrently, the case of the Kotsanas Museum demonstrates that the innovative utilization of digital storytelling, social media, and immersive technologies contributes substantially to enhancing the institution's outward orientation, international networking, and operational sustainability. In conclusion, this thesis contributes to the understanding of the shifting role of museums in the post-digital era, highlighting cultural communication as a strategic tool for value creation and the formulation of modern cultural experiences.