Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει το παύλειο χωρίο «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2:20), με στόχο να αναδείξει τον τρόπο με τον οποίο αυτό προσλήφθηκε και υπομνηματίσθηκε στην ορθόδοξη ερμηνευτική παράδοση. Αφετηρία της μελέτης αποτελεί η διαπίστωση ότι ο συγκεκριμένος στίχος συμπυκνώνει βασικές διαστάσεις της παύλειας θεολογίας, όπως η δικαίωση διά της πίστεως, η συσταύρωση με τον Χριστό, η υπέρβαση του παλαιού ανθρώπου και η εγκαθίδρυση της νέας εν Χριστώ ζωής. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζονται η ζωή και η αποστολική πορεία του Αποστόλου Παύλου, το ιστορικό, εκκλησιολογικό και θεολογικό πλαίσιο της προς Γαλάτας επιστολής, καθώς και η θέση του Γαλ. 2:20 μέσα στην επιστολική, ρητορική και θεολογική δομή του κειμένου. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στο γεγονός ότι το χωρίο δεν εξετάζεται αποκομμένο από τη συνολική επιχειρηματολογία της επιστολής, αλλά ως κορύφωση της απολογίας του Παύλου και ως αφετηρία για την κατανόηση της νέας ταυτότητας των πιστών ως υιών Θεού, ενδεδυμένων τον Χριστό. Στο δεύτερο κεφάλαιο εξετάζεται ο υπομνηματισμός του χωρίου από Πατέρες και εκκλησιαστικούς συγγραφείς, από τον Ευσέβιο Καισαρείας έως τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα, με έμφαση στη βαπτισματική, σταυρική, μυστική και θεοποιό διάστασή του. Στο τρίτο κεφάλαιο διερευνάται η πρόσληψή του από νεότερους ορθόδοξους θεολόγους και πνευματικούς συγγραφείς, όπως ο άγιος Πορφύριος, ο άγιος Δημήτριος Στανιλοάε, ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Π. Ν. Τρεμπέλας, η Κυριακούλα Παπαδημητρίου και ο Σωτήριος Δεσπότης. Στο τέταρτο κεφάλαιο επιχειρείται συγκριτική αποτίμηση των πατερικών και νεότερων προσεγγίσεων, με σκοπό να αναδειχθούν τόσο οι κοινές θεολογικές συγκλίσεις όσο και οι επιμέρους ερμηνευτικές διαφοροποιήσεις στην πρόσληψη του χωρίου. Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Γαλ. 2:20 δεν αποτελεί μόνο προσωπική ομολογία του Αποστόλου Παύλου, αλλά πυκνή σύνοψη της ορθόδοξης σωτηριολογίας, ανθρωπολογίας και πνευματικότητας, καθώς εκφράζει τη μετάβαση από την αυτάρκεια του εγώ στη ζωή της χάριτος, της αγάπης, της ελευθερίας και της κοινωνίας με τον Χριστό.

This thesis examines the Pauline verse “It is no longer I who live, but Christ lives in me” (Galatians 2:20), with the aim of highlighting the way in which it has been received and interpreted within the Orthodox exegetical tradition. The study starts from the observation that this particular verse condenses key dimensions of Pauline theology, such as justification by faith, co-crucifixion with Christ, the transcendence of the old self, and the establishment of new life in Christ. The first chapter presents the life and apostolic mission of Saint Paul, the historical, ecclesiological, and theological context of the Epistle to the Galatians, as well as the place of Galatians 2:20 within the epistolary, rhetorical, and theological structure of the text. Particular emphasis is placed on the fact that the verse is not examined in isolation from the overall argument of the letter, but as a culmination of Paul’s apostolic apology and as a starting point for understanding the new identity of believers as sons of God who have put on Christ. The second chapter investigates the interpretation of the verse by Church Fathers and ecclesiastical writers, from Eusebius of Caesarea to Saint Nicholas Cabasilas, with special emphasis on its baptismal, cruciform, mystical, and deifying dimensions. The third chapter explores its reception by modern Orthodox theologians and spiritual writers, such as Saint Porphyrios, Saint Dumitru Stăniloae, Saint Justin Popović, P. N. Trembelas, Kyriakoula Papadimitriou, and Sotirios Despotis. The fourth chapter offers a comparative assessment of the patristic and modern Orthodox approaches, highlighting both their common theological convergences and their particular interpretive differences. The thesis concludes that Galatians 2:20 is not merely a personal confession of the Apostle Paul, but a dense synthesis of Orthodox soteriology, anthropology, and spirituality, since it expresses the transition from the self-sufficiency of the ego to the life of grace, love, freedom, and communion with Christ.