Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τα άγρια βρώσιμα χόρτα και βότανα της Κρήτης ως πεδίο όπου συναντώνται η εθνοβοτανική γνώση, η άυλη πολιτιστική κληρονομιά και η βιοπολιτισμική σχέση ανθρώπου και τόπου. Σε μια εποχή κατά την οποία οι κοινωνικο-οικολογικές μεταβολές, η αλλαγή των τρόπων ζωής και οι νέες μορφές πολιτιστικής αναγνώρισης επηρεάζουν τη συνέχεια των τοπικών πρακτικών, η έρευνα επιδιώκει να κατανοήσει πώς η γνώση αυτή βιώνεται, μεταδίδεται και νοηματοδοτείται από τα ίδια τα μέλη της κοινότητας, καθώς και πώς συνδέεται με την πολιτισμική ταυτότητα και με την προοπτική πιθανής αναγνώρισής της ως στοιχείου άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς. Η μελέτη βασίστηκε σε ποιοτική μεθοδολογία και ειδικότερα σε ημιδομημένες συνεντεύξεις με δέκα συμμετέχοντες από διαφορετικές περιοχές της Κρήτης, οι οποίοι διαθέτουν βιωματική, επαγγελματική ή ερευνητική σχέση με τη συλλογή, χρήση και ερμηνεία των άγριων χόρτων. Το υλικό αναλύθηκε με θεματική ανάλυση και οδήγησε στη διαμόρφωση έξι βασικών θεματικών ενοτήτων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η γνώση γύρω από τα χόρτα συγκροτείται ως βιοπολιτισμική, τοπική και ενσώματη γνώση, στενά δεμένη με το τοπίο, την εποχικότητα, τις αισθήσεις, τη μνήμη και την καθημερινή πρακτική. Παράλληλα, αναδείχθηκε ότι η συλλογή διέπεται από αρχές μέτρου και οικολογικής ευθύνης, ενώ η διαγενεακή μετάδοση της γνώσης εμφανίζεται σήμερα περισσότερο εύθραυστη, εξαιτίας των μεταβολών στον τρόπο ζωής και στο ίδιο το κοινωνικο-οικολογικό περιβάλλον. Η έρευνα κατέδειξε ακόμη ότι οι συμμετέχοντες αποδίδουν στα χόρτα ισχυρή πολιτισμική σημασία και αντιμετωπίζουν θετικά την πιθανή θεσμική αναγνώριση, υπό τον όρο ότι αυτή δεν θα οδηγήσει σε τυποποίηση και απομάκρυνση από την κοινότητα. Τα άγρια χόρτα της Κρήτης αναδεικνύονται ως ζώσα μορφή άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, της οποίας η διαφύλαξη προϋποθέτει σύνδεση της καταγραφής με την πράξη, ενεργό κοινοτική συμμετοχή και μέριμνα για τη διατήρηση των κοινωνικών και οικολογικών όρων που στηρίζουν τη συνέχειά της.

This thesis examines the wild edible greens and herbs of Crete as a field where ethnobotanical knowledge, intangible cultural heritage, and the biocultural relationship between people and place converge. At a time when socio-ecological shifts, changing lifestyles, and new forms of cultural recognition are affecting the continuity of local practices, this research seeks to understand how this knowledge is experienced, transmitted, and interpreted by the community members themselves, as well as how it relates to cultural identity and the prospect of its potential recognition as an element of intangible cultural heritage. The study used a qualitative methodology, specifically semi-structured interviews with 10 participants from different regions of Crete who have an experiential, professional, or research-based connection to the collection, use, and interpretation of wild greens. The data were analyzed using thematic analysis, leading to the identification of six key thematic units. The results showed that knowledge about wild greens is constituted as biocultural, local, and embodied knowledge, closely tied to the landscape, seasonality, the senses, memory, and daily practice. At the same time, it emerged that foraging is governed by principles of moderation and ecological responsibility, while the intergenerational transmission of knowledge appears more fragile today due to changes in lifestyle and the socio-ecological environment. The research also demonstrated that participants attribute strong cultural significance to wild greens and view potential institutional recognition positively, provided that it does not lead to standardization and alienation from the community. The wild greens of Crete emerge as a living form of intangible cultural heritage, the preservation of which requires linking documentation with action, active community participation, and care for the social and ecological conditions that sustain its continuity.