Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στις σχεδιαστικές επιλογές του animation και στην ψυχολογική απόδοση των χαρακτήρων, με κεντρικό ερευνητικό ερώτημα: με ποιους τρόπους η μορφή, το χρώμα, ο χώρος, ο ρυθμός και ο ήχος μετατρέπονται σε εργαλεία ψυχολογικής αφήγησης. Το θεωρητικό πλαίσιο της εργασίας αντλεί από την αισθητική θεωρία, τη μελέτη του κινηματογράφου και τη θεωρία του κατασκευασμένου περιβάλλοντος, μια διεπιστημονική οπτική που αποτελεί το κεντρικό μεθοδολογικό χαρακτηριστικό της έρευνας. Παράλληλα, η εργασία υιοθετεί διαπολιτισμική προσέγγιση, εξετάζοντας τόσο δυτικές όσο και μη δυτικές παραδόσεις animation και αναδεικνύοντας ότι οι σχεδιαστικές επιλογές για την απόδοση εσωτερικής εμπειρίας δεν είναι καθολικές αλλά βαθιά πολιτισμικά προσδιορισμένες.

Το πρώτο μέρος αναπτύσσει το ιστορικό και θεωρητικό πλαίσιο του animation, εξετάζοντας την εξέλιξη του μέσου, τις βασικές τεχνικές και αρχές του και τη λειτουργία του design ως αφηγηματικού εργαλείου. Το δεύτερο μέρος αναλύει τις οπτικές στρατηγικές όπως παραμόρφωση, χρώμα, ρυθμό, χώρο και ήχο, μέσα από τις οποίες το animation αποδίδει εσωτερικές ψυχολογικές εμπειρίες. Το τρίτο μέρος εξετάζει συγκεκριμένες ψυχικές καταστάσεις όπως θλίψη, άγχος, τραύμα, μνήμη, αποξένωση και ανάκαμψη και τους οπτικούς μηχανισμούς απόδοσής τους. Το τέταρτο μέρος εφαρμόζει το θεωρητικό πλαίσιο σε έξι case studies: Inside Out, Caldera, Anomalisa, Coraline, In Between και Grave of the Fireflies.

Τα ευρήματα αναδεικνύουν ότι κάθε σχεδιαστική επιλογή στο animation φέρει εγγενή ψυχολογική πληροφορία, και ότι ο χώρος, ως κατασκευασμένο περιβάλλον, αποτελεί τον πιο πλούσιο φορέα ψυχολογικής αφήγησης. Η διεπιστημονική οπτική που αντλεί από τη θεωρία του χώρου αποδείχθηκε ιδιαίτερα παραγωγικό αναλυτικό εργαλείο, ενώ η διαπολιτισμική σύγκριση ανέδειξε σημαντικές διαφορές στον τρόπο με τον οποίο διαφορετικές εθνικές παραδόσεις αντιμετωπίζουν την οπτική απόδοση του συναισθήματος.

This study examines the relationship between animation design choices and the psychological rendering of characters, centring on the research question: in what ways do form, colour, space, rhythm and sound become instruments of psychological storytelling? The theoretical framework draws on aesthetic theory, film studies and theories of the built environment. Αn interdisciplinary perspective that constitutes the project’s principal methodological stance. The study also adopts a cross‑cultural approach, analysing both Western and non‑Western animation traditions and demonstrating that design strategies for conveying interior experience are not universal but deeply culturally conditioned.

The first part develops the historical and theoretical background of animation, tracing the medium’s evolution, its core techniques and principles, and the role of design as a narrative tool. The second part analyses visual strategies such as distortion, colour, rhythm, space and sound, through which animation renders internal psychological experiences. The third part examines specific psychic states such as sadness, anxiety, trauma, memory, alienation and recovery, and the visual mechanisms used to represent them. The fourth part applies the theoretical frame to six case studies: Inside Out, Caldera, Anomalisa, Coraline, In Between and Grave of the Fireflies.

Findings indicate that every design choice in animation carries inherent psychological information, and that space, understood as a constructed environment, is the richest vehicle for psychological narrative. The interdisciplinary perspective informed by spatial theory proved especially productive as an analytical tool, while the cross‑cultural comparison revealed significant differences in how national animation traditions approach the visual rendering of emotion.