Η παρούσα μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία εξετάζει την οπτική επικοινωνία και τη στρατηγική προβολής του ΚΘΒΕ για την περίοδο  2015 – 2025. Σκοπός της έρευνας είναι να διαπιστωθεί αν οι αφίσες του οργανισμού είναι αναγνωρίσιμες από το ευρύ κοινό, αν αντανακλάται μέσα από αυτές η επικοινωνιακή του πολιτική και αν αναδεικνύεται η ταυτότητά του ΚΘΒΕ μέσα από τις επιμέρους δράσεις του. Η επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής περιόδου έγινε με βάση την έντονη εξωστρέφεια που παρουσιάζει το ΚΘΒΕ την τελευταία δεκαετία, αναζητώντας νέους διαύλους επικοινωνίας με την κοινωνία. Για την επίτευξη του στόχου αυτού, υιοθετήθηκε μια μεικτή μεθοδολογική προσέγγιση. Αρχικά πραγματοποιήθηκε ποιοτική σημειωτική ανάλυση από τον ερευνητή σε ένα σώμα 10 επιλεγμένων αφισών ξένου δράματος της τελευταίας δεκαετίας. Στη συνέχεια υλοποιήθηκε ποσοτική έρευνα μέσω δομημένου ερωτηματολογίου 18 ερωτήσεων σε δείγμα 100 ατόμων, με στόχο την καταγραφή αυθόρμητης ανάκλησης μνήμης και της πρόσληψης του υλικού από το κοινό βασιζόμενοι στις αφίσες που οι ίδιοι έχουν συναντήσει βιωματικά στον αστικό ιστό. Τα αποτελέσματα έδειξαν πλήρη σύγκλιση μεταξύ των δύο μεθόδων. Η σημειωτική ανάλυση έδειξε ότι οι αφίσες βασίζονται σε μία καθαρή οργάνωση των γραπτών μηνυμάτων και σε δυναμικές οπτικές αντιθέσεις, στοιχείο που επιβεβαιώθηκε από το κοινό, το οποίο αξιολόγησε το υλικό ως εξαιρετικά ευανάγνωστο ακόμη και υπό συνθήκες φευγαλέας θέασης στο δρόμο.

   Παράλληλα οι σημειωτικοί κώδικες (σκοτεινή παλέτα κ.α.) μεταφράζουν με επιτυχία το ύφος του ξένου δράματος, δημιουργώντας σαφής καλλιτεχνικές προσδοκίες στους δέκτες. Τέλος αποδείχθηκε ότι το ΚΘΒΕ διαθέτει έναν ισχυρό και σχεδιαστικό πυρήνα, καθώς οι ερωτώμενοι αναγνώρισαν την ταυτότητα του οργανισμού από μνήμης. Το εύρημα αυτό επιβεβαιώθηκε καθολικά από άτομα όλων των ηλικιών και μορφωτικών επιπέδων αποδεικνύοντας ότι η οπτική επικοινωνία του ΚΘΒΕ χαρακτηρίζεται από κοινωνική συμπερίληψη καταρρίπτοντας την προκατάληψη ότι το ξένο δραματολόγιο απευθύνεται σε ένα ελιτίστικο κοινό.

This postgraduate master’s thesis examines the visual communication and promotional strategy of the NTNG during the period 2015 – 2025. The purpose of the study is to determine whether  the institution’s posters are recognizable by the general public, if they effectively reflect its communication policy, and whether they successful promote the NTNG’s corporate brand identity through its various artistic activities. The selection of this specific timeframe was based on the intense extroversion and public outreach demonstrated by the NTNG over the last decade, as it actively sought new channels of engagement with society. To achieve this objective, a mixed – methods research design was adopted. First qualitative semiotic analysis was conducted by the researcher on a corpus of 10 selected foreign drama posters from the last decade. Subsequently a quantitative study was implemented through a structured questionnaire consisting of the 18 questions distributed to a sample of 100 participants. This quantitative phase aimed to capture spontaneous brand recall and audience perception based on the posters the respondents had encountered through their daily experience within the urban environment.

   The findings revealed a profound convergence between the two methodological tools. The semiotic analysis indicated that the potters are built upon a blear organization of textual messages and dynamic visual contrasts, a structure validated by the public, who evaluated the material as highly legible even under conditions of fleeting exposure in the street. Furthermore the identified semiotic codes ( dark colors palettes) successfully translate the atmosphere of foreign drama,  establishing clear artistic expectations for the audience. Finally the research demonstrated that the NTNG possesses a robust and highly recognizable core visual identity, as respondents were able to identify the institution’s brand purely from memory. This finding was universally verified across all age groups and educational backgrounds, proving that the NTNG’s visual communication promotes social inclusivity and dismantles the stereotype that foreign theater repertoires appeal exclusively to an elitist audience.