Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τις στρατηγικές πολιτιστικής προβολής, μάρκετινγκ και διοίκησης του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στο πλαίσιο της ψηφιακής πολιτικής και της παγκοσμιοποίησης. Η μελέτη επιδιώκει να αναδείξει πώς το Μουσείο οργανώνει τη θεσμική του ταυτότητα, σχεδιάζει και επικοινωνεί την πολιτιστική του προσφορά, αξιοποιεί ψηφιακά εργαλεία και υπηρεσίες, και εντάσσει τη διεθνή δικτύωση και την πολιτιστική διπλωματία στη στρατηγική του. Υιοθετήθηκε ποιοτική μεθοδολογία με μελέτη περίπτωσης και έξι ημιδομημένες συνεντεύξεις με στελέχη του Μουσείου από διαφορετικούς λειτουργικούς ρόλους (διοίκηση, στρατηγική, μάρκετινγκ, εκπαίδευση, επιστημονική επιμέλεια, νομική/διεθνείς συνεργασίες). Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε με αναστοχαστική θεματική ανάλυση έξι σταδίων κατά τους Braun και Clarke. Από την ανάλυση προέκυψαν δεκαπέντε κύρια θέματα κατανεμημένα ισόρροπα στα τρία ερευνητικά ερωτήματα. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την ισορροπία θεσμικής συνέχειας και διοικητικής ευελιξίας, την πολυδιάστατη αντίληψη της βιωσιμότητας, τις εντάσεις πόρων , τον ψηφιακό μετασχηματισμό ως αλλαγή κουλτούρας και τις λανθάνουσες εντάσεις μεταξύ επιστημονικής αποστολής και επικοινωνιακών απαιτήσεων. Στον τομέα του μάρκετινγκ, αναδεικνύεται ο διάλογος αρχαιότητας και σύγχρονης δημιουργίας ως πυρήνας ταυτότητας, η πολυεπίπεδη τμηματοποίηση κοινού, η υβριδική επικοινωνία και η πολυλειτουργικότητα των μεγάλων εκθέσεων. Στην ψηφιακή και διεθνή διάσταση, η ψηφιακή στρατηγική γίνεται αντιληπτή ως επέκταση και όχι αντικατάσταση της φυσικής εμπειρίας, η επιστημονική αξιοπιστία θεωρείται προτεραιότητα στην επιλογή συνεργασιών, και οι διεθνείς συνεργασίες λειτουργούν ως μηχανισμός μουσειακής πολιτιστικής διπλωματίας. Τα συμπεράσματα συγκλίνουν με τη διεθνή βιβλιογραφία και αναδεικνύουν το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης ως δυναμικό πολιτιστικό φορέα που λειτουργεί στη συμβολή θεσμικής συνέχειας, επιστημονικής αυστηρότητας και σύγχρονης εξωστρέφειας. Η μελέτη συμβάλλει στην κατανόηση των πρακτικών διοίκησης και επικοινωνίας ιδιωτικών μουσείων με δημόσιο σκοπό στο ελληνικό πλαίσιο και προσφέρει εμπειρικά δεδομένα για τον τρόπο με τον οποίο τα μικρότερα και μεσαίου μεγέθους μουσεία διαπραγματεύονται την ψηφιακή και διεθνή επέκταση χωρίς να διακυβεύουν την επιστημονική και θεσμική τους ταυτότητα.

This thesis investigates the cultural promotion, marketing, and management strategies of the Museum of Cycladic Art within the context of digital policy and globalisation. The study seeks to highlight how the Museum organises its institutional identity, designs and communicates its cultural offering, leverages digital tools and services, and integrates international networking and cultural diplomacy into its strategy. A qualitative case-study methodology was adopted, employing six semi-structured interviews with Museum executives from different functional roles (general management, strategic management, marketing and communications, educational programmes, scientific curatorship, and legal/international affairs). The analysis was conducted through Braun and Clarke’s six-phase reflexive thematic analysis. Fifteen main themes emerged, evenly distributed across the three research questions. The findings reveal the balance between institutional continuity and managerial flexibility, the multidimensional understanding of sustainability (economic, institutional, social), the tensions of resources and the multi-role demands placed on staff, the digital transformation as a cultural rather than merely technological shift, and the latent tensions between scientific mission and communicative/commercial demands. In the marketing domain, the dialogue between antiquity and contemporary creation emerges as the core of identity, alongside multi-level audience segmentation, hybrid communication combining digital and interpersonal channels, and the multifunctional role of major exhibitions. In the digital and international dimensions, digital strategy is conceptualised as an extension rather than replacement of physical experience, scientific reliability is prioritised in the selection of partnerships, and international collaborations operate as a mechanism of museum cultural diplomacy. Recognised risks span economic, intellectual property, GDPR, reputational, and oversimplification dimensions, while structural dependence on third-party platforms emerges as a noteworthy concern. The conclusions converge with international literature and position the Museum of Cycladic Art as a dynamic cultural institution operating at the intersection of institutional continuity, scientific rigour, and contemporary outreach.