Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον τρόπο με τον οποίο οι αρχές του ανθρωποκεντρικού φωτισμού (Human-Centric Lighting, HCL) μπορούν να εφαρμοστούν στον σχεδιασμό της κατοικίας, με στόχο τη βελτίωση της εμπειρίας, της ευεξίας και της ποιότητας ζωής των χρηστών. Το θεωρητικό μέρος εξετάζει τη διπλή, οπτική και βιολογική, φύση του φωτός και τον ρόλο του στη ρύθμιση του κιρκάδιου ρυθμού, τις παραμέτρους σχεδιασμού του ανθρωποκεντρικού φωτισμού (ένταση, συσχετισμένη θερμοκρασία χρώματος, φασματική κατανομή, διάρκεια), τους δείκτες αξιολόγησης της μη οπτικής επίδρασης του φωτισμού (CS, EML, mel-EDI), τα διεθνή πρότυπα και τις οδηγίες, καθώς και την κατοικία ως χώρο εμπειρίας. Το εφαρμοσμένο μέρος αφορά μελέτη περίπτωσης σε υφιστάμενη κατοικία τριών ατόμων στην Αγία Μαρίνα Αττικής, η οποία περιλαμβάνει χώρο τηλεργασίας. Μέσω προσομοιώσεων φυσικού φωτισμού (Rhino, ClimateStudio) και τεχνητού φωτισμού (DIALux Evo) υπολογίστηκαν ο Παράγοντας Φυσικού Φωτισμού ανά χώρο, ο μελανοπικός φωτισμός (EML) σε χαρακτηριστικές ημερομηνίες και συνθήκες ουρανού, καθώς και η μέση τιμή και η ομοιομορφία του τεχνητού φωτισμού. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κατοικία υπερκαλύπτει το ελάχιστο ημερήσιο κριτήριο του προτύπου WELL (200 melanopic lx) υπό καθαρό ουρανό, όχι όμως πάντα υπό νεφοσκεπή ουρανό κατά τις πρώτες πρωινές και τις τελευταίες απογευματινές ώρες, ενώ το προτεινόμενο βραδινό σενάριο τεχνητού φωτισμού (308 melanopic lx στις 21:00) υπερβαίνει το ανώτατο νυχτερινό όριο των 50 melanopic lx. Με βάση τα ευρήματα αυτά, προτείνονται ρυθμιζόμενα σκίαστρα στους χώρους διαμονής και ύπνου, τζάμι αμμοβολής στα λουτρά, σύστημα ελέγχου DALI-2 DT8 για συνεχή μεταβολή της έντασης και της θερμοκρασίας χρώματος, καθώς και η αξιοποίηση των κατόψεων μελανοπικής κατανομής για τη διάταξη επίπλων και θέσεων εργασίας. Η εργασία καταλήγει ότι ο ανθρωποκεντρικός φωτισμός αποτελεί εφαρμόσιμη προσέγγιση για τον σχεδιασμό της σύγχρονης κατοικίας, ικανή να συνδυάσει την οπτική άνεση, τη βιολογική υποστήριξη του κιρκάδιου ρυθμού και τη βιωσιμότητα.

This master's thesis investigates how the principles of human-centric lighting (HCL) can be applied to residential design in order to improve the experience, well-being and quality of life of the occupants. The theoretical part examines the dual, visual and biological, nature of light and its role in regulating the circadian rhythm, the design parameters of human-centric lighting (intensity, correlated colour temperature, spectral distribution, duration), the metrics for assessing the non-visual effects of lighting (CS, EML, mel-EDI), the relevant international standards and guidelines, and the dwelling as a space of experience. The applied part is a case study of an existing three-person residence in Agia Marina, Attica, which includes a home-office space. Daylight simulations (Rhino, ClimateStudio) and electric lighting simulations (DIALux Evo) were used to calculate the daylight factor per room, the equivalent melanopic lux (EML) on characteristic dates and under different sky conditions, and the average illuminance and uniformity of the electric lighting. The results showed that the residence comfortably exceeds the minimum daytime criterion of the WELL standard (200 melanopic lx) under clear skies, but not always under overcast skies in the early morning and late afternoon hours, while the proposed evening electric lighting scenario (308 melanopic lx at 21:00) exceeds the maximum night-time limit of 50 melanopic lx. Based on these findings, the thesis proposes adjustable shading in living and sleeping areas, sandblasted glass in the bathrooms, a DALI-2 DT8 control system for continuous adjustment of intensity and colour temperature, and the use of melanopic distribution plans to guide the placement of furniture and workstations. It concludes that human-centric lighting is a feasible approach for contemporary residential design, capable of combining visual comfort, biological support of the circadian rhythm and sustainability.