This dissertation examines how the intensity of remote work relates to employees' environmental perceptions and to the energy-related behaviours they report at home during work-from-home periods. Remote work is often presented as good for the environment because it cuts commuting. The full picture is less straightforward. Part of the environmental burden can simply move from the office to the home, through heating, cooling and the use of household appliances and electronic devices. The study focuses on three constructs: Remote Work Intensity (RWI), Perceived Environmental Sustainability of Remote work (PESR), and Residential Energy-related Behaviour (REB). The study used a quantitative, cross-sectional design based on an online questionnaire completed by employees in Greece with remote or hybrid work experience, producing a final sample of 180 valid responses. The data were analysed using descriptive statistics, reliability testing, bivariate correlations, multiple regression and bootstrapped mediation analysis. The findings show that remote-work intensity was not significantly associated with residential energy-related behaviour or with perceived environmental sustainability. Environmental perceptions, however, were positively and significantly associated with more pro-environmental behaviour at home during remote work. The mediation hypothesis was not supported: remote-work intensity did not significantly predict environmental perceptions, so there was no indirect path to test. At item level, respondents were most energy-conscious in limiting heating and cooling to necessary hours and in switching off devices, and least consistent in avoiding the simultaneous use of multiple electronic devices. Overall, the study suggests that the environmental impact of remote work cannot be judged by how often people work from home. Employee perceptions and the household context appear to matter more in shaping energy-related practices at home. The dissertation adds employee-level evidence from Greece and supports a more balanced view: remote work is an environmental opportunity, not an automatic environmental solution.

Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει πώς η ένταση της εξ αποστάσεως εργασίας σχετίζεται με τις περιβαλλοντικές αντιλήψεις των εργαζομένων και με τις ενεργειακές συμπεριφορές που οι ίδιοι αναφέρουν στην κατοικία τους κατά τις περιόδους εργασίας από το σπίτι. Η εξ αποστάσεως εργασία συχνά παρουσιάζεται ως ωφέλιμη για το περιβάλλον, επειδή μειώνει τις μετακινήσεις. Η πλήρης εικόνα, όμως, είναι λιγότερο απλή. Μέρος του περιβαλλοντικού φορτίου μπορεί απλώς να μετατοπιστεί από τον χώρο εργασίας στην κατοικία, μέσω της θέρμανσης, της ψύξης και της χρήσης οικιακών συσκευών και ηλεκτρονικού εξοπλισμού. Η μελέτη εστιάζει σε τρεις βασικές έννοιες: την Ένταση εξ Αποστάσεως Εργασίας (RWI), την Αντιλαμβανόμενη Περιβαλλοντική Βιωσιμότητα της εξ Αποστάσεως Εργασίας (PESR) και την Οικιακή Ενεργειακή Συμπεριφορά (REB). Η μελέτη χρησιμοποίησε ποσοτικό, συγχρονικό σχεδιασμό, βασισμένο σε ηλεκτρονικό ερωτηματολόγιο που συμπληρώθηκε από εργαζομένους στην Ελλάδα με εμπειρία εξ αποστάσεως ή υβριδικής εργασίας, με τελικό δείγμα 180 έγκυρων απαντήσεων. Η ανάλυση των δεδομένων έγινε με περιγραφική στατιστική, ελέγχους αξιοπιστίας, διμεταβλητές συσχετίσεις, πολλαπλή παλινδρόμηση και διαμεσολαβητική ανάλυση με bootstrapping. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η ένταση της εξ αποστάσεως εργασίας δεν συνδέθηκε στατιστικά σημαντικά με την οικιακή ενεργειακή συμπεριφορά ούτε με την αντιλαμβανόμενη περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Αντίθετα, οι περιβαλλοντικές αντιλήψεις συσχετίστηκαν θετικά και στατιστικά σημαντικά με πιο φιλοπεριβαλλοντική συμπεριφορά στην κατοικία κατά την εξ αποστάσεως εργασία. Η υπόθεση διαμεσολάβησης δεν επιβεβαιώθηκε: η ένταση της εξ αποστάσεως εργασίας δεν προέβλεψε σημαντικά τις περιβαλλοντικές αντιλήψεις, επομένως δεν υπήρχε έμμεση διαδρομή προς έλεγχο. Σε επίπεδο επιμέρους ερωτήσεων, οι συμμετέχοντες ήταν περισσότερο ενεργειακά συνειδητοποιημένοι στον περιορισμό της θέρμανσης και της ψύξης στις απαραίτητες ώρες και στην απενεργοποίηση των συσκευών, ενώ ήταν λιγότερο συνεπείς στην αποφυγή της ταυτόχρονης χρήσης πολλαπλών ηλεκτρονικών συσκευών. Συνολικά, η μελέτη υποδηλώνει ότι η περιβαλλοντική επίδραση της εξ αποστάσεως εργασίας δεν μπορεί να κριθεί με βάση το πόσο συχνά εργάζεται κανείς από το σπίτι. Οι αντιλήψεις των εργαζομένων και το οικιακό πλαίσιο φαίνεται να έχουν μεγαλύτερη σημασία στη διαμόρφωση των ενεργειακών πρακτικών στην κατοικία. Η διπλωματική εργασία προσθέτει εμπειρικά δεδομένα σε επίπεδο εργαζομένων από την Ελλάδα και υποστηρίζει μια πιο ισορροπημένη θεώρηση: η εξ αποστάσεως εργασία αποτελεί περιβαλλοντική ευκαιρία, όχι αυτόματη περιβαλλοντική λύση.