Η παρούσα εργασία εξετάζει την ελληνική κινηματογραφική αφίσα της περιόδου της «Χρυσής Εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου ως μία μορφή οπτικής επικοινωνίας και λαϊκής καλλιτεχνικής έκφρασης. Στόχος της έρευνας ήταν η διερεύνηση της αισθητικής, της λειτουργίας και της πολιτισμικής σημασίας της ελληνικής κινηματογραφικής γιγαντοαφίσας, με έμφαση στον ρόλο της ως δημόσιου εικαστικού και διαφημιστικού μέσου κατά τη «χρυσή εποχή» του ελληνικού κινηματογράφου. Παράλληλα, επιδιώχθηκε η ανάδειξη της συμβολής σημαντικών δημιουργών, όπως ο Γιώργος Βακιρτζής και ο Στέφανος Αλμαλιώτης, στη διαμόρφωση της ιδιαίτερης αισθητικής και τεχνοτροπίας του είδους και, ευρύτερα, της νεότερης ελληνικής οπτικής κουλτούρας. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη γιγαντοαφίσα ως φορέα λαϊκής ηθογραφίας, συλλογικής μνήμης, κοινωνικών αναπαραστάσεων και πολιτισμικών συμβολισμών. Μέσα από τη θεωρητική προσέγγιση της οπτικής ανάλυσης της Gillian Rose και της σημειολογίας του Roland Barthes, εξετάζονται η σχέση εικόνας και σταρ, η προσωποκεντρική σύνθεση, η λειτουργία του χρώματος, της τυπογραφίας και της φωτοσκίασης, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο οι αφίσες διαμόρφωναν κινηματογραφικούς μύθους και επηρέαζαν τη δημόσια εικόνα των ηθοποιών. Από την ανάλυση των έργων των Βακιρτζή και Αλμαλιώτη αναδείχθηκε ότι οι κινηματογραφικές αφίσες της εποχής δεν λειτουργούσαν μόνο ως μέσα διαφήμισης αλλά και ως αυτόνομα εικαστικά έργα υψηλής αισθητικής αξίας. Οι δύο καλλιτέχνες αξιοποίησαν τη δύναμη της λαϊκής εικόνας, μετατρέποντας τις προσόψεις των κινηματογράφων και τον δημόσιο αστικό χώρο σε πεδίο καλλιτεχνικής παρέμβασης. Συμπερασματικά, η ελληνική κινηματογραφική αφίσα αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ελληνικής τέχνης και της ιστορίας της οπτικής επικοινωνίας, διατηρώντας έως σήμερα έντονη ιστορική, αισθητική και πολιτισμική αξία.

This thesis examines the Greek film poster during the “Golden Age” of Greek cinema as a form of visual communication and popular artistic expression. The aim of this study was to investigate the aesthetics, function, and cultural significance of the Greek cinematic billboard poster, with particular emphasis on its role as a public visual and promotional medium during the Golden Age of Greek cinema. Furthermore, the study sought to highlight the contribution of prominent billboard artists, such as George Vakirtzis and Stephanos Almaliotis, to the development of the distinctive aesthetic and visual language of the genre and, more broadly, to the formation of modern Greek visual culture. Special emphasis was placed on the cinematic billboard poster as a vehicle of popular cultural expression, collective memory, social representations, and cultural symbolism. Through the theoretical approaches of Gillian Rose’s visual analysis and Roland Barthes’ semiotics, the study examines the relationship between image and star persona, the person-centered composition, the function of color, typography, and chiaroscuro, as well as the ways in which posters shaped cinematic myths and influenced the public image of actors. The analysis of the works of Vakirtzis and Almaliotis demonstrated that the film posters of the period functioned not only as advertising media but also as autonomous works of art of high aesthetic value. Both artists utilized the power of popular imagery, transforming cinema facades and public urban space into fields of artistic intervention. In conclusion, the Greek film poster constitutes an important chapter in modern Greek art and in the history of visual communication, maintaining significant historical, aesthetic, and cultural value to this day.