Η παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τη δυνητική σχέση μεταξύ της Ορθόδοξης Υμνολογίας, της Βυζαντινής Μουσικής και της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης παιδιών ηλικίας κυρίως 6–16 ετών. Σκοπός της μελέτης είναι να αναδείξει, μέσα από μια διεπιστημονική προσέγγιση, τους πιθανούς μηχανισμούς μέσω των οποίων η Υμνολογία, ως μελοποιημένος θεολογικός λόγος ενταγμένος στο λειτουργικό πλαίσιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δύναται να συμβάλλει σε πτυχές της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης, όπως η αυτορρύθμιση, η διαχείριση του άγχους, η αίσθηση του ανήκειν, η αυτοεκτίμηση και η ενσυναίσθηση.

Το θεωρητικό πλαίσιο της εργασίας θεμελιώνεται στην αναπτυξιακή ψυχολογία, τη λειτουργική θεολογία και τη μουσικολογία της Βυζαντινής εκκλησιαστικής μουσικής. Προτείνεται ένα πολυεπίπεδο θεωρητικό μοντέλο, σύμφωνα με το οποίο η πιθανή επίδραση της υμνολογικής εμπειρίας διαμεσολαβείται από μηχανισμούς όπως η ρυθμική ρύθμιση, ο κοινωνικός συγχρονισμός, η νοηματοδότηση της εμπειρίας και η αισθητική καλλιέργεια.

Η εμπειρική έρευνα υιοθετεί ποσοτική μεθοδολογική προσέγγιση. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ερωτηματολογίων αυτοαναφοράς, τα οποία χορηγήθηκαν σε παιδιά που συμμετέχουν σε διαφορετικά μουσικά και εκπαιδευτικά περιβάλλοντα, συμπεριλαμβανομένων μουσικών σχολείων, ενοριακών χορωδιών και σχολών ψαλτικής, παρουσιάζοντας διαφορετικό βαθμό εξοικείωσης με τη μουσική και υμνολογική εμπειρία. Η στατιστική επεξεργασία των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με τη χρήση τύπου λογισμικού SPSS, μέσω περιγραφικών και επαγωγικών στατιστικών αναλύσεων.

Τα ευρήματα της έρευνας αναδεικνύουν θετικές συσχετίσεις μεταξύ της μουσικής και υμνολογικής εμπειρίας των παιδιών και επιμέρους δεικτών ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης, με ιδιαίτερη έμφαση στη συναισθηματική σταθερότητα, την ενσυναίσθηση και την κοινωνική ένταξη. Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η Ορθόδοξη Υμνολογία, όταν προσεγγίζεται ως ουσιαστική μουσική, πολιτισμική και παιδαγωγική εμπειρία, δύναται να αποτελέσει δυνητικά ωφέλιμο μέσο ενίσχυσης της ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης του παιδιού.

This diploma thesis investigates the potential relationship between Orthodox Hymnology, Byzantine Music, and the psycho-emotional development of children, primarily aged 6 to 16 years. The aim of the study is to explore, through an interdisciplinary approach, the possible mechanisms through which Hymnology—as a form of theologically articulated and musically embodied liturgical expression within the worshipping life of the Orthodox Church—may contribute to aspects of psycho-emotional development, including self-regulation, anxiety management, sense of belonging, self-esteem, and empathy. The theoretical framework of the study is grounded in developmental psychology, liturgical theology, and the musicology of Byzantine ecclesiastical music. A multi-layered theoretical model is proposed, according to which the potential influence of hymnological experience is mediated through mechanisms such as rhythmic regulation, social synchronization, meaning-making, and aesthetic cultivation. The empirical component of the study adopts a quantitative research design. Data were collected through self-report questionnaires administered to children participating in diverse musical and educational settings, including music schools, parish choirs, and schools of Byzantine chant, reflecting varying degrees of familiarity with musical and hymnological experience. The collected data were statistically processed using software employing SPSS-style statistical procedures, including both descriptive and inferential statistical analyses. The findings of the study reveal positive associations between children’s musical and hymnological experiences and selected indicators of psycho-emotional development, with particular emphasis on emotional stability, empathy, and social integration. The study concludes that Orthodox Hymnology, when approached as a meaningful musical, cultural, and pedagogical experience, may constitute a potentially beneficial means of supporting the psycho-emotional development of children.