ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η παρούσα διπλωματική εργασία πραγματεύεται την ανάδυση του Ηθικού Τουρισμού ως
κρίσιμου παράγοντα για τη βιώσιμη και υπεύθυνη τουριστική ανάπτυξη, με πεδίο
εφαρμογής την περιοχή της Δυτικής Αχαΐας. Σε μια εποχή που το μοντέλο του μαζικού
τουρισμού αμφισβητείται λόγω των περιβαλλοντικών και κοινωνικών του επιπτώσεων, η
μελέτη εξετάζει κατά πόσο οι ηθικές αρχές μπορούν να αποτελέσουν τη βάση για έναν νέο
στρατηγικό σχεδιασμό.
Σκοπός της έρευνας είναι η χαρτογράφηση των στάσεων, των αντιλήψεων και των
προθέσεων συμπεριφοράς των εμπλεκόμενων μερών (κατοίκων, εργαζομένων στον
τουρισμό, επιχειρηματιών και επισκεπτών) απέναντι στον ηθικό τουρισμό. Μεθοδολογικά,
διενεργήθηκε πρωτογενής ποσοτική έρευνα με τη χρήση δομημένου ερωτηματολογίου σε
δείγμα 220 ατόμων. Η στατιστική επεξεργασία των δεδομένων περιέλαβε περιγραφική
ανάλυση, ελέγχους συσχέτισης, αναλύσεις παλινδρόμησης και συγκριτικούς ελέγχους
(ANOVA).
Τα αποτελέσματα ανέδειξαν την καθολική σχεδόν αποδοχή των αρχών του ηθικού
τουρισμού, επιβεβαιώνοντας ότι η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση συνδέεται θετικά με
την προτίμηση εναλλακτικών μορφών τουρισμού. Σημαντικό εύρημα αποτελεί η διαπίστωση
ότι η υποστήριξη θεσμικών πολιτικών και κωδίκων δεοντολογίας προβλέπει θετικά την
πρόθεση υιοθέτησης υπεύθυνων πρακτικών, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ στάσης και
συμπεριφοράς. Επιπλέον, εντοπίστηκαν σημαντικές διαφοροποιήσεις μεταξύ των ομάδων,
με τους επαγγελματίες να εστιάζουν στην ανάγκη ρυθμιστικών πλαισίων και τους επισκέπτες
στην προθυμία αλλαγής καταναλωτικών συνηθειών.
Συμπερασματικά, ο ηθικός τουρισμός αναδεικνύεται σε στρατηγικό εργαλείο για τη Δυτική
Αχαΐα, ικανό να διασφαλίσει την κοινωνική συνοχή, την περιβαλλοντική προστασία και την
οικονομική βιωσιμότητα, υπό την προϋπόθεση βελτίωσης των υποδομών και ενίσχυσης της
τουριστικής εκπαίδευσης.

ABSTRACT
The present dissertation addresses the emerging paradigm of Ethical Tourism as a pivotal
factor for sustainable and responsible tourism development, focusing on the region of
Western Achaia. In an era where the mass tourism model is increasingly challenged due to its
environmental and social footprints, this study examines whether ethical principles can serve
as the foundation for a new strategic planning framework.
The primary objective is to investigate the perceptions, attitudes, and behavioral intentions
of key stakeholders (residents, tourism employees, entrepreneurs, and visitors) regarding
ethical tourism. Methodologically, a primary quantitative research was conducted using a
structured questionnaire on a sample of 220 respondents. Statistical data analysis included
descriptive statistics, correlation tests, regression analyses, and comparative tests (ANOVA).
The findings reveal a nearly universal acceptance of ethical tourism principles, confirming that
environmental awareness is positively correlated with a preference for alternative forms of
tourism. A significant finding is that support for institutional policies and codes of conduct
positively predicts the intention to adopt responsible practices, effectively bridging the gap
between attitude and behavior. Furthermore, significant differences were identified among
stakeholder groups, with professionals focusing on the need for regulatory frameworks and
visitors demonstrating a willingness to alter their consumption habits.
In conclusion, ethical tourism emerges as a strategic tool for Western Achaia, capable of
ensuring social cohesion, environmental protection, and economic viability, provided that
infrastructure is improved and tourism education is strengthened.