Οι νέοι αστικοί υπαίθριοι χώροι, που δημιουργούνται εξαρχής, σχεδιάζονται και κατασκευάζονται με βάση αρχές, όπως η αειφορία και η ενεργειακή εξοικονόμηση. Οι υφιστάμενοι αστικοί υπαίθριοι χώροι, ωστόσο, που είναι πολλαπλάσιοι, στερούνται αυτών των χαρακτηριστικών και πολλές φορές είναι κακοσχεδιασμένοι, παρωχημένοι και αδυνατούν να καλύψουν τις ανάγκες μιας σύγχρονης πόλης και των χρηστών τους. Στην Ελλάδα υπάρχει σε όλες τις πόλεις πλήθος τέτοιων χώρων, όπου το καλοκαίρι και το χειμώνα, σε ακραίες καιρικές συνθήκες είναι αδύνατη η χρήση τους. Στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλοί περιορισμοί, αλλά και διαφορετικές δυνατότητες στον επανασχεδιασμό τους, ο οποίος είναι απαραίτητος για να βελτιωθεί το αστικό μικροκλίμα της περιοχής και να γίνουν περισσότερο ελκυστικοί προς τους πολίτες.

Στην παρούσα εργασία διερευνάται ο τρόπος με τον οποίο ο βιοκλιματικός σχεδιασμός ενσωματώνεται στις αστικές αναπλάσεις, εστιάζοντας σε μια συστηματική δευτερογενή και εμπειρική έρευνα χαρτογράφησης και περιεχομένου. Συγκεκριμένα, αναλύθηκαν ποσοτικά και ποιοτικά δεκαεννέα (19) αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί υπαίθριων χώρων σε μεσαίες ελληνικές πόλεις για την περίοδο 2016–2026, αξιολογώντας τον βαθμό ενσωμάτωσης βιοκλιματικών προδιαγραφών μέσω ειδικών δεικτών. Παράλληλα, εξετάζεται κριτικά το ισχύον εθνικό και ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, καθώς και ο ρόλος των αρχιτεκτονικών διαγωνισμών ως βασικού εργαλείου για την υλοποίηση ποιοτικών έργων στον αστικό υπαίθριο χώρο. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν το χάσμα μεταξύ της θεωρητικής διακήρυξης των βιοκλιματικών στόχων και της διοικητικής πραγματικότητας υλοποίησης, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για αυστηρότερες τεχνικές προδιαγραφές, θεσμική συνέχεια και ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα των αστικών αναπλάσεων.

New urban outdoor spaces, created from scratch, are designed and constructed based on principles such as sustainability and energy saving. Existing urban outdoor spaces, however, which are numerous, lack these characteristics and are often poorly designed, outdated and unable to meet the needs of a modern city and their users. In Greece, there are a multitude of such spaces in all cities, where during summer and winter, in extreme weather conditions, their use is impossible. There are many limitations, but also different possibilities in their redesign, which is necessary in order to improve the urban microclimate of the area and make them more attractive to citizens.

This paper explores how bioclimatic planning is integrated into urban renewals, focusing on a systematic secondary and empirical mapping and content research. Specifically, nineteen (19) architectural competitions for outdoor spaces in medium-sized Greek cities for the period 2016–2026 were analyzed quantitatively and qualitatively, evaluating the degree of integration of bioclimatic specifications through specific indicators. At the same time, the current national and European institutional framework is critically examined, as well as the role of architectural competitions as a key tool for the implementation of quality projects. The results highlight the gap between the theoretical declaration of bioclimatic goals and the administrative reality of implementation, underlining the need for stricter technical specifications, institutional continuity and strengthening the public character of urban renewals.