The study examines how policy tools, economic fundamentals, and automation are linked to reshoring-related outcomes across sectors. It uses EU manufacturing data organised by country, sector, and year from 2010 to 2023. Because reshoring is rarely recorded as a direct statistical event, the analysis relies on four proxy indicators: domestic value-added intensity, imported-input dependence, the EU-sourced share of imported intermediates, and the non-EU share of imported intermediates. These indicators make it possible to see whether value creation is becoming more domestic, whether reliance on imported inputs is changing, and whether firms are sourcing more from EU suppliers.

The results suggest a pattern of selective change rather than large scale reshoring.  Domestic value-added intensity rose only modestly, while imported-input dependence did not fall for manufacturing. The stronger pattern is not full reshoring, but a shift towards sourcing more imported inputs from within the EU, with several sectors showing a shift in the composition of imported intermediates towards EU suppliers. The regression results suggest a positive association between sector-targeted State aid and domestic value-added intensity, but not a clear pattern for import replacement. Higher energy costs appear to weaken EU-based sourcing. The evidence on automation is more limited. When advanced digital intensity is used as a proxy for automation, the study does not find strong statistical evidence that automation makes reshoring easier across EU manufacturing.

The dissertation concludes that reshoring is more effective when used selectively, as a targeted policy tool for specific sectors. It can support resilience when policy incentives, productivity conditions, strategic priorities, and technological feasibility are aligned.

However, the evidence does not indicate a broad replacement of global value chains. The stronger pattern is selective domestic value creation and a shift towards EU-based suppliers. The main contribution of the study is to provide a framework for understanding when reshoring is feasible, what form it is likely to take, and how policy can support supply-chain resilience without overstating the case for reshoring.

Η εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο τα εργαλεία πολιτικής, οι βασικοί οικονομικοί δείκτες, και η αυτοματοποίηση συνδέονται με τα αποτελέσματα του επαναπατρισμού της παραγωγής σε διάφορους τομείς. Χρησιμοποιεί στοιχεία από τον μεταποιητικό τομέα της ΕΕ ταξινομημένα ανά χώρα, τομέα και έτος, από το 2010 έως το 2023. Επειδή ο επαναπατρισμός της παραγωγής σπάνια καταγράφεται ως άμεσο στατιστικό γεγονός, η ανάλυση βασίζεται σε τέσσερις έμμεσους δείκτες: την ένταση της εγχώριας προστιθέμενης αξίας, την εξάρτηση από εισαγόμενες πρώτες ύλες, το μερίδιο των εισαγόμενων ενδιάμεσων προϊόντων που προέρχονται από την ΕΕ, και το μερίδιο των εισαγόμενων ενδιάμεσων προϊόντων που προέρχονται από χώρες εκτός ΕΕ. Οι δείκτες αυτοί καθιστούν δυνατό να διαπιστωθεί εάν η δημιουργία αξίας γίνεται όλο και περισσότερο εγχώρια, εάν η εξάρτηση από εισαγόμενες πρώτες ύλες μεταβάλλεται, και εάν οι επιχειρήσεις προμηθεύονται περισσότερο από προμηθευτές της ΕΕ.

Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ένα μοτίβο επιλεκτικής μεταβολής και όχι ενός επαναπατρισμού ευρείας κλίμακας. Η ένταση της εγχώριας προστιθέμενης αξίας αυξήθηκε μόνο ελαφρώς, ενώ η εξάρτηση από εισαγόμενες πρώτες ύλες δεν μειώθηκε στον τομέα της μεταποίησης. Το πιο έντονο μοτίβο δεν είναι ο πλήρης επαναπατρισμός της παραγωγής, αλλά μια στροφή προς την προμήθεια περισσότερων εισαγόμενων πρώτων υλών από εντός της ΕΕ.

Τα αποτελέσματα της παλινδρόμησης υποδηλώνουν θετική συσχέτιση μεταξύ των κρατικών ενισχύσεων που στοχεύουν σε συγκεκριμένους τομείς και της έντασης της εγχώριας προστιθέμενης αξίας, όμως δεν διαφαίνεται σαφές μοτίβο όσον αφορά την υποκατάσταση των εισαγωγών. Επίσης, το υψηλότερο ενεργειακό κόστος φαίνεται να αποδυναμώνει τις προμήθειες από κατασκευαστές εντός της ΕΕ. Τα στοιχεία σχετικά με την αυτοματοποίηση είναι πιο περιορισμένα. Όταν η ένταση της προηγμένης ψηφιακής τεχνολογίας χρησιμοποιείται ως έμμεσος δείκτης για την αυτοματοποίηση, η μελέτη δεν εντοπίζει ισχυρά στατιστικά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι η αυτοματοποίηση διευκολύνει την επαναπατρισμό σε ολόκληρο τον μεταποιητικό τομέα της ΕΕ.

Η εργασία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο επαναπατρισμός είναι πιο αποτελεσματικός όταν χρησιμοποιείται ως εργαλείο πολιτικής επιλεκτικά για συγκεκριμένους τομείς. Μπορεί να ενισχύσει την ανθεκτικότητα όταν τα πολιτικά κίνητρα, οι συνθήκες παραγωγής, οι στρατηγικές προτεραιότητες και η τεχνολογική δυνατότητα είναι εναρμονισμένα.

Ωστόσο, τα στοιχεία δεν υποδεικνύουν μια ευρεία αντικατάσταση των παγκόσμιων αλυσίδων αξίας. Η πιο έντονη τάση είναι η επιλεκτική εγχώρια δημιουργία αξίας και η στροφή προς προμηθευτές με έδρα την ΕΕ. Η κύρια συμβολή της εργασίας είναι η παροχή ενός πλαισίου για την κατανόηση του πότε ο επαναπατρισμός παραγωγικών δραστηριοτήτων είναι εφικτός, ποια μορφή είναι πιθανό να λάβει, και πώς οι πολιτικές επιλογές μπορούν να στηρίξουν την ανθεκτικότητα της εφοδιαστικής αλυσίδας χωρίς να υπερεκτιμούνται τα επιχειρήματα υπέρ του επαναπατρισμού της παραγωγής.