Η παρούσα εργασία διερευνά το φαινόμενο του θανάτου μέσα από το πρίσμα της Ορθόδοξης Χριστιανικής Παράδοσης και της Ισλαμικής Θεολογίας, επιχειρώντας μια συστηματική συγκριτική προσέγγιση. Αρχικά, εξετάζεται η οντολογική διάσταση του θανάτου ως φιλοσοφικό πρόβλημα, από την αρχαιότητα έως τον σύγχρονο υπαρξισμό. Στο κύριο σώμα της μελέτης, αναλύονται οι δογματικές αφετηρίες των δύο παραδόσεων σχετικά με τη φύση της ψυχής, την πτώση, την ενδιάμεση κατάσταση των κεκοιμημένων και την εσχατολογική προσδοκία της κοινής αναστάσεως. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη σύγκλιση και απόκλιση των δύο κοσμοθεωριών αναφορικά με τη θεία δικαιοσύνη, το έλεος και τη λειτουργική διαχείριση της απώλειας. Η έρευνα καταλήγει στην εξέταση φλεγόντων βιοηθικών ζητημάτων, όπως η ευθανασία και η αποτέφρωση, αναδεικνύοντας τη σημασία του διαθρησκειακού διαλόγου απέναντι στις προκλήσεις της σύγχρονης εκκοσμικευμένης κοινωνίας.

This thesis investigates the multifaceted phenomenon of death through the lens of Orthodox Christian Tradition and Islamic Theology, employing a systematic comparative approach. Initially, the ontological dimension of death is examined as a philosophical problem, spanning from antiquity to contemporary existentialism. The core of the study analyzes the dogmatic foundations of both traditions regarding the nature of the soul, the Fall, the intermediate state of the departed, and the eschatological expectation of the common resurrection. Particular emphasis is placed on the convergence and divergence of the two worldviews concerning divine justice, mercy, and the liturgical management of loss. The research concludes by addressing pressing bioethical issues, such as euthanasia and cremation, highlighting the significance of interreligious dialogue in the face of the challenges posed by modern secularized society.