Αντικείμενο της διπλωματικής αυτής εργασίας είναι η επίδραση της ψηφιακής επικοινωνίας και των εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης στο προσωπικό των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αφετηρία του προβληματισμού στάθηκε η διαπίστωση ότι στο σύγχρονο εργασιακό περιβάλλον τα όρια της ψηφιακής επικοινωνίας παραμένουν ασαφή, με συνέπειες τόσο για την ευημερία του ανθρώπου όσο και για την αποτελεσματικότητα. Εξετάζεται λοιπόν, πώς η αδιάλειπτη ψηφιακή συνδεσιμότητα επιδρά στην εξάντληση και την επιβάρυνση στον χώρο εργασίας, στην τηλεπίεση και στην ισορροπία εργασίας–προσωπικής ζωής, αλλά και στην ασφάλεια πληροφοριών, με πλαίσιο ανάλυσης τη Διοίκηση Ολικής Ποιότητας (TQM) και το ανθρωποκεντρικό μοντέλο Quality 5.0.

Μεθοδολογικά, η έρευνα ακολούθησε ποσοτική προσέγγιση με δομημένο ερωτηματολόγιο, το οποίο συμπλήρωσαν 514 στελέχη. Η επεξεργασία των δεδομένων περιέλαβε διερευνητική παραγοντική ανάλυση (EFA) για τον σχηματισμό των τελικών κλιμάκων, ελέγχους αξιοπιστίας και κανονικότητας, περιγραφική στατιστική, συσχετίσεις Pearson και Spearman, ελέγχους διαφορών μέσων όρων (t-test, ANOVA με διόρθωση Welch), μη-παραμετρικούς ελέγχους Kruskal–Wallis, πολλαπλή γραμμική παλινδρόμηση και ανάλυση ρυθμιστικού ρόλου (moderation).

Από τα αποτελέσματα προέκυψε ότι η τηλεπίεση συνιστά τον κυρίαρχο προγνωστικό παράγοντα της εργασιακής εξάντλησης, ενώ βαρύνουσα είναι και η συμβολή της κουλτούρας συνεχούς διαθεσιμότητας, τόσο στην εξάντληση όσο και στην ίδια την τηλεπίεση. Η διαρκής προσδοκία άμεσης ανταπόκρισης συνοδεύεται από εντονότερη ψηφιακή και γνωστική κόπωση, αλλά και από επισφαλείς πρακτικές που μεγεθύνουν τους κινδύνους για την ασφάλεια πληροφοριών. Από την άλλη, προστατευτικά λειτούργησαν η παροχή εγκεκριμένων ψηφιακών μέσων και, πάνω απ' όλα, η εμπιστοσύνη στην Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτή δεν περιορίζει μόνο την επιβάρυνση, αλλά μετριάζει και τη μετάδοση της τηλεπίεσης στην εξάντληση, ενώ ενισχύει την προστατευτική δράση της ψηφιακής διευκόλυνσης. Όσο για την αντίληψη ότι τα ψηφιακά μέσα συνεισφέρουν ανθρωποκεντρικά στο εργασιακό κλίμα, αυτή φάνηκε να δρα κυρίως αποτρεπτικά απέναντι στις επισφαλείς συμπεριφορές. Συνολικά, η μελέτη καταλήγει στην ανάγκη ενός ανθρωποκεντρικού μοντέλου ψηφιακής διοίκησης, ικανού να θωρακίζει την ασφάλεια, την παραγωγικότητα και την ψυχολογική ανθεκτικότητα του προσωπικού, κατοχυρώνοντας το δικαίωμα στην αποσύνδεση και τη βιώσιμη διαχείριση της ψηφιακής εργασίας.

Λέξεις – Κλειδιά: Ψηφιακή Επικοινωνία, Τηλεπίεση, Ισορροπία Εργασίας–Προσωπικής Ζωής, Ψηφιακή Επιβάρυνση, Τεχνητή Νοημοσύνη, Διοίκηση Ολικής Ποιότητας, Quality 5.0, Ένοπλες Δυνάμεις.

This thesis examines how digital communication and Artificial Intelligence tools affect the personnel of the Hellenic Armed Forces. Its point of departure is the observation that, in the modern work environment, the boundaries of digital communication remain blurred, with tangible consequences for both human well-being and organizational effectiveness. The study therefore explores how continuous digital connectivity shapes strain and exhaustion in the work environment, telepressure and work–life balance, and information security, using Total Quality Management (TQM) and the human-centered Quality 5.0 model as its analytical framework.

Methodologically, the research adopted a quantitative approach based on a structured questionnaire completed by 514 members of the personnel of the Hellenic Armed Forces. Data processing comprised exploratory factor analysis (EFA) for scale formation, reliability and normality checks, descriptive statistics, Pearson and Spearman correlations, mean-comparison tests (t-test and ANOVA with the Welch correction), non-parametric Kruskal–Wallis tests, multiple linear regression, and moderation analysis.

The findings point to telepressure as the dominant predictor of occupational exhaustion, with the culture of constant availability adding a substantial burden to both exhaustion and telepressure itself. A persistent expectation of immediate response went hand in hand with greater digital and cognitive fatigue, as well as with risky practices that heighten information-security risks. On the protective side stood the provision of approved digital tools and, above all, trust in Artificial Intelligence: the latter not only reduced strain directly but also buffered the transmission of telepressure into exhaustion and amplified the protective effect of digital enablement. The perceived human-centered contribution of digital media to the work climate, for its part, acted mainly as a deterrent against risky behaviors. Taken together, the results argue for a human-centered model of digital governance, one capable of strengthening security, productivity, and the psychological resilience of personnel while safeguarding the right to disconnect and the sustainable management of digital work.

Keywords: Digital Communication, Telepressure, Work–Life Balance, Digital Strain, Artificial Intelligence, Total Quality Management, Quality 5.0, Armed Forces.