This dissertation explores the impact of hybrid working on factors influencing employee engagement and intention to remain with their current employer. As hybrid working has become a permanent feature of contemporary organizational practice, understanding its effects on employee attitudes is crucial for maintaining productivity and organizational unity. Drawing on existing research in human capital, organizational culture, work–life balance and employee engagement, the study presents a framework for examining the interaction between these factors in hybrid working environments.

Primary data were gathered through a structured questionnaire distributed to employees from a range of organizations. These were analyzed using descriptive statistics, correlation analysis and regression techniques to evaluate the relationships among the key constructs. The results suggest that employee retention is positively associated with engagement, clan and adhocracy organizational cultures, and work–life balance, highlighting the importance of supportive, adaptable, and employee-centered work environments. However, a higher frequency of remote work is associated with lower retention levels. This suggests that hybrid working alone does not necessarily strengthen employees’ commitment to their organization, unless it is supported by effective management practices and a strong organizational culture.

The study concludes that organizations should develop hybrid work strategies combining flexibility with effective communication, inclusiveness and cultural alignment to foster greater engagement and retention. These findings contribute to the broader debate surrounding the future of work, providing practical recommendations for human resource professionals aiming to maximize the benefits of hybrid working models.

Η παρούσα διατριβή διερευνά τον αντίκτυπο της υβριδικής εργασίας στους παράγοντες που επηρεάζουν την αφοσίωση των εργαζομένων και την πρόθεσή τους να παραμείνουν στον τρέχοντα εργοδότη τους. Καθώς η υβριδική εργασία έχει καταστεί μόνιμο χαρακτηριστικό της σύγχρονης οργανωτικής πρακτικής, η κατανόηση των επιπτώσεών της στις στάσεις των εργαζομένων είναι ζωτικής σημασίας για τη διατήρηση της παραγωγικότητας και της οργανωτικής συνοχής. Βασιζόμενη σε υπάρχουσα έρευνα στους τομείς του ανθρώπινου κεφαλαίου, της οργανωτικής κουλτούρας, της ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και της αφοσίωσης των εργαζομένων, η μελέτη παρουσιάζει ένα πλαίσιο για την εξέταση της αλληλεπίδρασης μεταξύ αυτών των παραγόντων σε περιβάλλοντα υβριδικής εργασίας.

Τα πρωτογενή δεδομένα συλλέχθηκαν μέσω ενός δομημένου ερωτηματολογίου που διανεμήθηκε σε εργαζόμενους από διάφορους οργανισμούς. Αυτά αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας περιγραφική στατιστική, ανάλυση συσχέτισης και τεχνικές παλινδρόμησης για την αξιολόγηση των σχέσεων μεταξύ των βασικών κατασκευασμάτων. Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν ότι η διατήρηση των εργαζομένων συνδέεται θετικά με την αφοσίωση, τις οργανωτικές κουλτούρες τύπου «clan» και «adhocracy», καθώς και με την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, υπογραμμίζοντας τη σημασία των υποστηρικτικών, ευέλικτων και επικεντρωμένων στους εργαζομένους εργασιακών περιβαλλόντων. Ωστόσο, η υψηλότερη συχνότητα της εξ αποστάσεως εργασίας συνδέεται με χαμηλότερα επίπεδα διατήρησης. Αυτό υποδηλώνει ότι η υβριδική εργασία από μόνη της δεν ενισχύει απαραίτητα τη δέσμευση των εργαζομένων προς τον οργανισμό τους, εκτός εάν υποστηρίζεται από αποτελεσματικές πρακτικές διαχείρισης και μια ισχυρή οργανωτική κουλτούρα.

Η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι οργανισμοί θα πρέπει να αναπτύξουν στρατηγικές υβριδικής εργασίας που να συνδυάζουν την ευελιξία με την αποτελεσματική επικοινωνία, την ένταξη και την πολιτισμική εναρμόνιση, με στόχο την ενίσχυση της αφοσίωσης και της διατήρησης του προσωπικού. Τα ευρήματα αυτά συμβάλλουν στον ευρύτερο διάλογο σχετικά με το μέλλον της εργασίας, παρέχοντας πρακτικές συστάσεις στους επαγγελματίες του τομέα των ανθρώπινων πόρων που επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν τα οφέλη των υβριδικών μοντέλων εργασίας.