Η παρούσα εργασία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στην ευρωστία του τραπεζικού συστήματος
και την ποιότητα της διακυβέρνησης, επιχειρώντας να δείξει ότι η σταθερότητα των
τραπεζών δεν εξαρτάται μόνο από οικονομικούς δείκτες, αλλά και από το θεσμικό
περιβάλλον μέσα στο οποίο αυτές λειτουργούν. Το βασικό ζήτημα που μελετάται είναι κατά 
πόσο παράγοντες όπως η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης, ο έλεγχος της διαφθοράς
και το κράτος δικαίου επηρεάζουν δείκτες τραπεζικής ανθεκτικότητας, όπως ο Z-score, η
αποδοτικότητα ενεργητικού και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Η εργασία ξεκινά με θεωρητική ανάλυση του ρόλου των τραπεζών στην οικονομία, της
τραπεζικής διαμεσολάβησης, της ρευστότητας, της κεφαλαιακής επάρκειας και της
εμπιστοσύνης. Στη συνέχεια, εξετάζεται η σημασία της πολιτικής διακυβέρνησης, καθώς οι
θεσμοί, η εποπτεία και η λογοδοσία μπορούν να ενισχύσουν ή να αποδυναμώσουν τη
λειτουργία του τραπεζικού συστήματος. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο γεγονός ότι οι
αριθμητικοί δείκτες, αν και χρήσιμοι, δεν αρκούν από μόνοι τους για να αποτυπώσουν
πλήρως την πραγματική ανθεκτικότητα των τραπεζών.
Στο εμπειρικό μέρος χρησιμοποιούνται πίνακες, γραφήματα και απλές γραμμικές
παλινδρομήσεις, ώστε να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ δεικτών διακυβέρνησης και
τραπεζικών μεταβλητών. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η καλύτερη θεσμική ποιότητα
συνδέεται γενικά με πιο σταθερό και υγιές τραπεζικό περιβάλλον, αν και οι σχέσεις δεν
είναι πάντα απόλυτα ισχυρές ή γραμμικές. Συνολικά, η εργασία καταλήγει ότι η τραπεζική
ευρωστία πρέπει να προσεγγίζεται όχι μόνο ως χρηματοοικονομικό μέγεθος, αλλά και ως
αποτέλεσμα θεσμικής αξιοπιστίας, διαφάνειας και αποτελεσματικής διακυβέρνησης.

This dissertation examines the relationship between the soundness of the banking system
and the quality of governance, arguing that banking stability does not depend only on
financial indicators, but also on the institutional environment in which banks operate. The
main issue explored is whether factors such as government effectiveness, control of
corruption and the rule of law influence key indicators of banking resilience, including the
Z-score, return on assets and non-performing loans.
The study begins with a theoretical discussion of the role of banks in the economy, focusing
on financial intermediation, liquidity, capital adequacy and trust. It then examines the
importance of political governance, since institutions, supervision and accountability may
either strengthen or weaken the functioning of the banking system. Particular attention is
given to the idea that numerical indicators, although useful, are not sufficient on their own
to capture the real resilience of banks.
The empirical part of the dissertation uses tables, graphs and simple linear regressions in
order to investigate the relationship between governance indicators and banking variables.
The findings suggest that higher institutional quality is generally associated with a more
stable and healthier banking environment, although these relationships are not always
perfectly strong or linear. This is an important point, because banking systems often appear
stable through their financial ratios, while deeper institutional weaknesses may still remain
in the background.
Overall, the dissertation concludes that banking soundness should not be approached only
as a financial concept. It should also be understood as the outcome of institutional
credibility, transparency, effective supervision and consistent governance. In this sense, the
quality of governance does not simply surround the banking system. It quietly shapes its
limits, its risks and, to a large extent, its capacity to withstand economic pressure.