Η παρούσα διπλωματική εργασία εξετάζει τον ρόλο του τραπεζικού συστήματος στην αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος στα ελληνικά αστικά κέντρα, εστιάζοντας στη σχέση μεταξύ τραπεζικής χρηματοδότησης, διαχείρισης κινδύνου και πρόσβασης των νοικοκυριών στη στέγη. Η ανάλυση βασίζεται στη μελέτη του σύγχρονου ρυθμιστικού πλαισίου, των τραπεζικών πρακτικών και των διαθέσιμων στεγαστικών προϊόντων, καθώς και στη διερεύνηση διεθνών παραδειγμάτων και καινοτόμων χρηματοδοτικών εργαλείων.

Τα ευρήματα της εργασίας καταδεικνύουν ότι, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση, οι ελληνικές τράπεζες έχουν υιοθετήσει αυστηρότερα κριτήρια πιστοδότησης, με έμφαση στη μείωση του επιτοκιακού και πιστωτικού κινδύνου. Η εξέλιξη αυτή ενισχύει τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, αλλά ταυτόχρονα περιορίζει την πρόσβαση στη στεγαστική πίστη για σημαντικό μέρος του πληθυσμού, ιδίως για νέους και νοικοκυριά με ασταθή εισοδήματα. Παράλληλα, η εφαρμογή μακροπροληπτικών μέτρων, όπως οι δείκτες LTV και DSTI, συμβάλλει στην αποτροπή υπερχρέωσης, αλλά εντείνει το φαινόμενο της στεγαστικής απροσπελαστότητας.

Η εργασία αναδεικνύει την ανάγκη συνδυασμού τραπεζικών, κρατικών και τεχνολογικών παρεμβάσεων, προτείνοντας την ανάπτυξη καινοτόμων χρηματοδοτικών εργαλείων και την αξιοποίηση της χρηματοοικονομικής τεχνολογίας για τη βελτίωση της αξιολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας και τη μείωση του κόστους χρηματοδότησης. Συμπερασματικά, υποστηρίζεται ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος απαιτεί μια νέα ισορροπία μεταξύ χρηματοπιστωτικής σταθερότητας και κοινωνικής πρόσβασης στη στέγη.

This thesis examines the role of the banking system in addressing the housing affordability problem in Greek urban centers, focusing on the relationship between mortgage financing, risk management, and households’ access to housing. The analysis is based on the evaluation of the current regulatory framework, banking practices, and mortgage products, as well as on the exploration of international practices and innovative financial instruments.

The findings indicate that, following the financial crisis, Greek banks have adopted stricter lending criteria, emphasizing the management of interest rate and credit risk. While this shift has strengthened financial stability, it has simultaneously restricted access to housing finance for a significant portion of the population, particularly young households and individuals with unstable income streams. Furthermore, the implementation of macroprudential measures, such as Loan-to-Value (LTV) and Debt-Service-to-Income (DSTI) limits, contributes to the prevention of over-indebtedness but also intensifies housing inaccessibility.

The study highlights the need for a coordinated approach that combines banking practices, public policy interventions, and technological innovation. It suggests the development of alternative financing models and the integration of financial technology (FinTech) to improve credit assessment and reduce borrowing costs. Overall, the thesis argues that addressing the housing problem requires a new balance between financial stability and social accessibility to housing.